moon is my mood

Jestem dzieckiem, którego nie chcę. Ona jest we mnie, ma moje serce. Jestem dzieckiem, którego nie chcę. Ona jest we mnie, nigdy nie odejdzie. Nie chcę jej. Nie chcę mnie. Jest mnie dwie. Jak je pogodzić? Jak się pogodzić? Jak pokochać? Moje wewnętrzne dziecko. Ona krzyczy, gdy ja milczę. Ona płacze, gdy ja się śmieję. Zagłuszam ją swoją ciszą. Nie słyszę, gdy ona mówi. Nie widzę, gdy ona wskazuje mi drogę. Ona jest ważna, ale przeszkadza. Może mnie uszczęśliwić, ale jej nie pozwalam. Boję się, co usłyszę. Boję się, co zobaczę. Boję się spojrzeć na swój ból. Na jej ból, na jej rany, jej braki i tęsknoty. Dlaczego płaczesz? Ucisz się. Czy dasz mi spokój, gdy Cię wysłucham? Poczekaj. Zostań. Zaopiekuję się Tobą. Dam Ci dom i spokój. Zamieszkaj ze mną, rozgość się. Jestem Tobą. Jesteś mną. Jedność i podział. Wspólna cisza i spokój. Pokazujesz mi, kim jestem i cel, do którego mam dążyć. Podkreślasz mnie. Pozwalasz mi żyć. Pozwalasz mi stać się dzieckiem, którym nigdy nie mogłam być. Żyj ze mną. Poprowadź mnie. Ucieknijmy do tej fikcji w mojej głowie. Do tego świata, którego nigdy nie dostaniemy. Szukałam Cię, chociaż nie chciałam. Znalazłam Cię, bo przestałam szukać. Przestałam się zmuszać. Przestałam z Tobą walczyć i teraz jesteś ze mną. Ufam Ci, bo chcesz dla mnie dobrze. Będę się sprzeciwiać. Będę chciała być dorosła. Nie pozwól mi. Zostałaś odrzucona i porzucona. Niekochana i niechciana. Przepraszam. Nie chciałam. Myślałam, że Cię zabiłam. Ale jesteś nieśmiertelna.

Proszę, zrozum Lub chociaż spróbuj Nie chcę Cię ranić Ani sprawiać Ci bólu Odpowiedz mi, błagam Nie pogodzę się z ciszą Ale wiem, że cisza Może być odpowiedzią

To, co między nami było Choć takie ulotne Wcale się nie skończyło Serce, co skamieniało Choć takie kruche Znowu zabiło To, co między nami było Choć takie ulotne Nigdy się nie skończyło Serce, co pękło Choć takie kruche Znów się posklejało Uczucie Nie minęło

Tak łatwo się poddać Tak łatwo odpuścić Tak łatwo wpaść w otchłań rozpaczy i samotności Tak łatwo rozbić marzenia o ścianę rzeczywistości Tak trudno zawalczyć Tak trudno zatańczyć Gdy gra tylko cisza Nieskończoności Ten ponury walczyk Jak tykanie zegara Przebrała się miara

Wiem, że Ty możesz wszystko Chcę, żebyś był blisko Nie pozwól mi upaść Bo krętą mam drogę A sama przez życie Iść przecież nie mogę

Jestem niebieska Gdy ciebie nie ma Jestem zielona Gdy do mnie mówisz Jestem czerwona Gdy mnie całujesz

Szukam cię W innych ludziach Ale ciebie nie ma Nigdzie Bo jesteś tylko jeden niepowtarzalny Możesz odejść Tylko zostaw mi kawałek siebie Na pamiątkę Bym pamiętała Jak to jest być szczęśliwą

Co ze mną będzie Gdy ty odejdziesz? Co z tobą będzie Gdy mnie nie będzie?

Kocham ból, który mi zadajesz Kocham ból pękanego serca Wprawdzie nic z siebie nie dajesz Jednak jesteś w moich wierszach Obojętny się wydajesz Ale wiem, że to nieprawda Powiedzieć chcę ci tylko jedno: Z tobą piękna chwila każda

Czasem się czuję, jakbym była niewidzialna Proszę, powiedz, że mnie widzisz Moja szansa nadal marna Jak cię spotkam, to się zdziwisz A i tak mnie nie zobaczysz

W cieple domu W blasku świateł Rodzi się nadzieja Nie wiem, komu Nie wiem nawet Czy to prawda, że ja Siedząc obok Patrząc w okno Wciąż tworzę wspomnienia Jestem o krok Jestem o krok O krok od spełnienia

Kamień spadł mi z serca i zrobił wielki huk W głowie tylko szum A ja nie wiem, co się ze mną dzieje Mam tylko nadzieję Że te lata szybko miną Chodzę na spacery z winą A wyrzuty po mnie spłyną Moje ego ma opływowy kształt i wszędzie się wpasuje Między racjami balansuję Jak linoskoczek Zaraz spadnę Krew się sączy A ja tylko wzrokiem kradnę To, co kiedyś mogło być moje

Chyba gdzieś mi się zgubiłeś Na tej ławce, tam zostałeś Tam, gdzie pierwszy pocałunek Tam, gdzie pierwszy dłoni dotyk W tych pięknych wspomnieniach zostałeś I o mnie szybko zapomniałeś

Myślisz Że nie zasługujesz na ból? Wręcz przeciwnie Ból jest twoim przyjacielem Brzmi to dziwnie Ale musisz utożsamić się z cierpieniem Myślisz Że to minie? Nie łudź się Bo spotka cię rozczarowanie Myślisz Że spotka cię nagroda? Nie potrzebujesz nagrody Bo cierpienie stanie się twym jedynym marzeniem Nie umiesz związać końca z końcem? Nie myśl Niech depresja będzie twym sprzymierzeńcem

Jesteś dla mnie ostoją Moje lęki się Ciebie boją