#silinir

Şiir yazmak istesem kendime olan güvensizliğim devreye girer ve utanırım kelimelerimden. Şiir yazmak istesem şiir okurum hep. Şiir sayılmaz bu da zaten, ben kim şiir yazmak kim. Düz yazar, eğri yaşarım. Ki yaşananlar hep yazılanlar kadar kolay da olmaz ya, neyse işte. Şair mi doğulur şair mi olunur derseniz, bunun sonradan olabileceğine pek inanmam. Bu yüzden şiir yazanların hep bir sıfır önde başladıklarını düşünürüm. Düz yazarım ben, dümdüz içimden geldiği gibi, süslü kelimelere sığınmadan. Çırılçıplak sererim tüm duyguları, bu yüzden de az yazar az konuşurum çoğu zaman. Çünkü duygularım çıplaklığıyla ortadayken pek de güvende sayılmazlar de mi? Bu gün oturdum, şiir yazmak için uğraştım. Duygu desen var, kelime desen dağarcığı geniş. Kafada çok güzel cümleler birikiyor ama konu yazmaya gelince böyle bir şey ortaya çıkıyor. Karmaşık, dağınık ve anlaşılması güç.

yemin ederim bu ümit boşa ya, asla kocam beni herhangi bir kızın anladığı kadar iyi anlayamayacak. en basit olayda bile. çok gereksiz hissediyorum çok boşa çok yok yere anlatmak için çabalamış hossediyorum.

Biliyor musun, insanlar ölünce yüzlerindeki ifadeler de siliniyor, hepsi birbirine benziyor.