No to hyc!

Miłość za piniondze

W Korei miłość jest wszędzie. Jest bardzo. Bardzo widoczna, bardzo słodka, bardzo dookoła.

Im słodziej tym lepiej, tym bardziej się kochamy. Niech wiedzą! Niech wszyscy wiedzą, że jesteśmy parą! Jednak trzymanie się za ręce, zasypianie sobie na ramionach w komunikacji miejskiej czy romantyczne deserki z jednej miski to za mało.

Ku uciesze sprzedawców i producentów ubrań, koreańskie pary wymyśliły sobie "pasujące ubrania" (zdjęcia). Żeby wszyscy wiedzieli! Zatem w sklepach odzieżowych nietudno znaleźć koszulki wyglądające dokładnie tak samo, lub bardzo podobnie, z tą małą różnicą, że jedna jest w wersji męskiej a druga w damskiej - trochę mniejsza i bardziej opięta. Można też nabyć drogą kupna "pasujące buty".

A co jak jesteśmy parą od niedawna i jeszcze nie mamy takiego miłosnego zestawu? Nie ma problemu! Po prostu ubierzemy się tak samo! Ja nałożę białą koszulę i Ty też, ja czarne spodenki i Ty też (długość nogawek i rękawów dowolna - nie muszą się zgadzać). Kolor i rodzaj butów możemy sobie ewentualnie odpuścić.

Koreańczycy kochają się tak bardzo, że mają 2 rodzaje walentynek w roku. Jedne te zwykłe 14.02 kiedy to kobiety obdarowują swojego ukochanego czekoladkami, tudzież innym walentynkowym "badziewiem", które wyrazi nasze słodkie uczucia. Drugie są 14.03 kiedy to mężczyżni prezentują coś swojej wybrance. Dodatkowo wymiana prezentów przy okazji Wigilii jest obowiązkowa! Taka miłość!

Mówiąc szczerze, mimo, że powyższy opis, może wydawać się trochę drwiący z całej tej miłosnej komercji, to jest coś przyjemnego w przesłodzonej aurze koreańskich par. Za każdym razem kiedy widziałam zakochanych idących w ich mydlanej bańce, ociekającej miodem i czekoladą, uśmiechałam się pod nosem i myślałam sobie, że jak już poznam "tego jedynego", to zaciągnę go do Korei tylko po to, żeby kupić sobie taki zestaw ubrań i paradować po miejscach dla zakochanych w naszej prywatnej bańce... i oczywiście nażreć się koreańskiego jedzenia ale to swoją drogą. (:

Tęskno mi będzie.

Uwaga! Tekst zawiera treści sentymentalne. Powstaje on bowiem na kolanie w somolocie.Podróż oficjalnie się jeszcze nie skończyła, ale już wiem, że tęksno mi będzie.

Tęskno mi będzie do tej zabawnej kultury, która codziennie pokazywała mi swoje nowe oblicze.

Tęskno mi będzie za koreańskim pikantnym jedzeniem prosto ze straganów, za wszystkimi potrawami, które zaskakiwały smakiem.

Tęskno mi będzie za radością, którą sprawiała mi każda "rozmowa" po koreańsku, kiedy okazywało się, że nie dość, że rozumiem co się do mnie mówi, to jeszcze potrafię odpowiedzieć.

Tęskno mi będzie za tymi skośnymi oczami wszędzie dookoła, wpatrzonymi w swoje telefony i tablety.

Tęskno mi będzie za swobodą, jaką można poczuć w tym kraju. Swobodą, której nie widziałam i nie czułam w żadnym innym kraju, który odwiedziłam, a trochę ich było.

Koreańskie dziwactwa vol. 3

Jestem ogromnym miłośnikiem wody gazowanej. Woda bez bąbelków jest dla mnie jak rower bez siodełka albo skrzypce bez smyczka, czyli generalnie raczej bezużyteczna.

Ku memu ubolewaniu w Korei o wodę gazowaną ciężko. Jeśli już jest, to tylko w małych butelkach i 2 razy droższa niż ta niegazowana "imitacja" wody. Jedyne miejsce gdzie znalazłam wodę gazowaną w normalnym rozmiarze to jakiś supermarket. Kupiłam cały zapas, co okazało się dobrym pomysłem, bo 2 dni później już jej nie było.

Następna rzecz, o której warto wspomnieć to uczciwość. W którymś wpisie wspomniałam o pilnowaniu torebki itd. To były rady Koreanki. Jednak z mojego doświadczenia wynika, że "kradzież", to słowo Koreańczykom całkowicie obce. Można spokojnie zostawić samotnie swoje rzeczy przy stoliku w kawiarni czy restauracji i pójść, odebrać zamówienie albo do toalety, bez obaw, że po naszym powrocie będzie czegokolwiek brakować, choćbyśmy tam zostawili lap-topa i portfel. I Koreańczycy tak robią. Zostawiają wszystko i idą. Tak samo jest z towarem w sklepach. Część stoi bez opieki na zewnątrz sklepu (zdjęcie - z przodu owocki a w tle ubrania i biżuteria). W niektórych miejscach zostaje tam nawet na noc. I nikomu nawet nie przychodzi do głowy, żeby cokolwiek wziąć. Coś pięknego!

I coś co, moim zdaniem, dla Europejczyka jest jednym z większych zaskoczeń przy odwiedzaniu krajów azjatyckich. Mianowicie papieru toaletowego nie wrzucamy do toalety, tylko do kosza. W prawie każdej toalecie, publicznej czy domowej, obok toalety stoi kosz do tego właśnie przeznaczony. Mi osobiście psychiczne dostosowanie się do tego faktu trochę czasu zajęło. No ale jeśli wejdziesz między wrony i tak dalej...

Po co komu meble?

Ktoś kto dawno temu wymyślał kulturę koreańską musiał być absolutnym zwolennikiem minimalizmu.

Stwierdził, że meble należy ograniczyć do biurka, szafki pod telewizor i przenośnego, rozkładanego stolika o wysokości 30 cm (zdjęcie). I mi się ten pomysł podoba! Nawet deska do prasowania jest niziutka (zdjęcie), żeby można było prasować siedząć na podłodze. Generalnie Koreańczycy uprawiają permanentny "podłoging". Na podłodze też śpią. Mają takie maty, które na noc rozkładają sobie w pokoju (zdjęcie - moje obecne "łóżko"), a rano zamiast szarpania się ze składaniem tapczanu, składają wszystko na stosik (zdjęcie), albo chowają do szafy. Tanio, estetycznie i miejsca dużo.

Minimalizm wprowadzili również w łazience. Tutaj kabina prysznicowa jest rzadko spotykana. Oznacza to, że po prycznicu cała łazienka jest w wodzie. Z racji tego że odpływ jest zwykle w rogu łazienki pod zlewem (rury od zlewu są w tym wypadku też zbędne bo wszystko leci prosto do odpływu w podłodze) podłoga jest lekko nachylona, żeby woda nie stała.

Jest jednak coś, czego w żadnym domu zbraknąć nie może. Maszyna do ryżu. Ryż w Korei jest tani jak woda i kupuje się go w kilku lub kilkunasto kilogramowych workach. Ryż taki przed wstawieniem do maszynki kilka razy trzeba opłukać w pojemniku (tak, Koreńczycy myją ryż) a następnie zostawić trochę wody, wstawić pojemnik z ryżem i wodą do maszyny i wcisnąć guzik. Tak ugotowany ryż można tam przechowywać nawet kilka dni a maszyna cały czas utrzymuje jego ciepło, żeby przypadkiem nie trzeba było czekać aż się nagrzeje.

Koreańskie dziwactwa vol. 2

Korea ma swoje małe i duże dziwactwa. Ma ich dużo. Wielu z nich nie jestem w stanie pojąć jako osoba wychowana w zupełnie innej kulturze. Są też takie, które zawsze wywołują u mnie uśmiech.

Jednym z moich ulubionych koreańskich, dziwnych wynalazków jest tzw. "etiquete bell" (zdjęcie), czyli dzwonek, zamontowany w każdej kabinie toalety na wszystkich stacjach metra, który po wciśnięciu imituje dźwięk spuszczanej wody. Najprawdopodobniej ma on zagłuszać niestosowne odgłosy dobywające się z toalety. Warto wspomnieć, że najczęstszym rodzajem publicznej toalety w Busan jest nieco ucywilizowana wersja naszej "dziury w podłodze". W Seulu częściej spotyka się tę normalną, europejską wersję.

Równie dziwne są pewne zachowania Koreańczyków, z którymi w Polsce nigdy się nie spotkałam i raczej nie spotkam. Koreańczycy bardzo lubią siedzieć. Wszędzie. Najchętniej siedzieliby cały czas. Byle się za dużo nie ruszać i nie wysilać. Zatem wyścigi do zwalniających się miejsc siedzących w metrze to norma. Jestem w stanie to zrozumieć. Jednak siedzenie jest dla nich tak ważnym zajęciem, że kiedy jadą metrem ze znajomym i jedno miejsce zwolni się na jednym końcu wagonu a drugie na drugim, to znajomi często rozdzielają się, żeby usiąść. I siedzą oddzielnie. Wlepiają wzrok w telefon i nawiązują jakikolwiek kontakt dopiero przed opuszczeniem metra.

Nietypowe są również, że się tak wyrażę, kontakty fizyczne. Koreańczycy nie szczędzą sobie przytulania, głaskania, poklepywania i tym podobnych zachowań, niezależnie od płci! Nie raz widziałam parę kolegów którzy szli/siedzieli objęci, lub sytuację, gdy jeden spał drugiemu na ramieniu w metrze. W Polsce, o ile koledzy nie są akurat już trochę wstawieni i nie opowiadają sobie jak to się nawzajem szanuja, raczej nieczęstym widokiem jest dwóch objętych mężczyzn/chłopaków. Jeśli chodzi o znajomych różnych płci, jest podobnie jak w Polsce.

Ostatnim z dziwact, o którym chcę dzisiaj wspomnieć, jest zdejmowanie butów i zakładanie nóg na krzesło w kawiarniach, restauracjach i róznych innych publicznych miejscach (zdjęcie - to akurat zrobione w kawiarni). I nikomu to nie przeszkadza. Nikt sobie nic z tego nie robi. Zjawisko to jest dla mnie ogromną zagadką. I chyba pozostanie nią na zawsze.

Do stolicy hyc.

Z racji tego, że za długo siedzieć w jednym miejscu to niezdrowo, tym razem do Seulu hyc, żeby spędzić tutaj ostatnie 3 tygodnie w Korei.

Pierwsze wrażenie? Świetne. Po 6 tygodniach w Busan, mimo, że jest to drugie co do wielkości miasto w Korei (Seul: 10mln mieszkańców, Busan: 3mln mieszkańców, dla porównania Warszawa: 2mln mieszkańców), w Seulu wszystko jest 3 razy większe, ulice są bardziej zatłoczone, a Europejczyk czy Amerykanin to żadna atrakcja. Póki co angielski jest nieco bardziej użyteczny niż w Busan, ALE... do tej pory byłam tylko w miejscach permanentnie obleganych przez turystów, więc jest to raczej oczywiste.

W związku ze zmianą miejsca pobytu, poprzednie wpisy będę mogła wzbogacić o doświadczenia ze stolicy Korei. Jednak z powodu wzmożonej aktywności spowodowanej pakowaniem, pożegnaniami, przeprowadzkami, zwiedzaniem itp. częstotliwość wpisów trochę ucierpiała, ale sytuacja się stabilizuje, więc już niedługo nadrobię zaległości.

Koreańskie dziwactwa vol. 1

Odkąd do Polski przybyły iPhony i smartfony, niczym zaraza rozprzestrzeniło się zjawisko wgapiania się w swoje telefony w KAŻDEJ sytuacji. Nie ważne czy leżę w łóżku czy siedzę ze znajomymi w pubie. Zdjęcia na instagrama same się nie wstawią, pudelek sam się nie przeczyta a jak co 15 minut nie sprawdzę fb to świat się na pewno zawali.

Mimo wszystko Koreańczykom w tej dziedzinie nie dorastamy do pięt. W całej Korei jest darmowe wifi. Dosłownie. W komunikacji miejskiej, w parku i w środku lasu też. W związku z powyższym w komunikacji miejskiej niezależnie od tego czy są ze znajomymi, czy sami, czy z miłością życia, Koreańczycy wlepiają wzrok w telefon. Razem w jeden, albo każdy w swój. To jeszcze załóżmy, że mieści się w normie. ALE, ALE! Wiele razy zdarzało mi się widzieć parę siedzącą w kawiarni, która potrafiła nie odezwać się do siebie ANI SŁOWEM przez godzinę... Byli zbyt zajęci przeglądaniem internetów w telefonie, ewentualnie graniem w gry. No to już jest "trochę" dziwne.

Co do telefonów warto też wspomnieć, że po pierwsze telefon ma być duży! Im większy tym lepszy! No i oczywiście Samsung. Po drugie, jakby te olbrzymie urządzenia były jeszcze za małe, Koreańczycy uwielbiają opakowywać je w jeszcze większe "etui". Wszelkiego kształtu, wszelkiej wielkości, wszelkiej maści, świecące, jednolite, jakie tylko się da (zdjęcia). Sklepy wypełnione tymi gadżetami są ustawione co jakieś 10 metrów.

Co się okazuje?

Okazuje się, że Korea nie jest tak bezpieczna jak mogłoby się wydawać. Z opowieści znajomej Koreanki wygląda na to, że trzeba uważać tak samo jak w Polsce.

Powinno się pilnować torebki, unikać pustych uliczek, szczególnie jak jest już ciemno i "nie rozmawiać z nieznajomymi", którzy czegoś od nas chcą. Jeśli potrzebujemy kogoś poprosić o pomoc, to raczej w miejscach gdzie jest dużo ludzi i najlepiej nieszkodliwie wyglądające dziewczyny i kobiety. Tyle jeśli chodzi o teorię. A w praktyce?

W praktyce Koreańczycy to, w większości, bardzo mili, pomocni ale też bardzo specyficzni ludzie. Mimo, że jestem dosyć elastyczną osobą jeśli chodzi o środowisko w którym przebywam, to trochę czasu minęło zanim poczułam się tu względnie swobodnie. Szczególnie w przypadku wypadów z domu w pojedynkę i w kontaktach z osobami "starszymi". Młodzież jest tu otwarta, ale też nieśmiała w stosunku do nie-azjatów. Osoby powyżej (na oko) 40 roku życia są konserwatywne jeśli chodzi o koreańską kulturę i łatwo popełnić faux pas. Dlatego dobrze jest zapoznać się z pewnymi zasadami, o których inną razą.

Koreańczycy (przynajmniej w Busan) są też bardzo bezpośredni w kontaktach z innymi, życzliwi i niemiłosiernie głośni! Ło matko jak oni się drą... Często zupełnie bez powodu. Dajmy na to słyszę krzyki w drugim pokoju. Przeokrutne. Myślę sobie kłótnia jak nic. Brat z siostrą się żrą o ostatniego chipsa czy coś. Wraca dziewczyna. Pytam się co się stało? Zdziwiona. "No przecież strasznie krzyczeliście". A ona na to "a nie, to tak po prostu".

Drugi przykład, niepojęty dla mnie kompletnie, no ale Koreańczycy... W Korei znalazłam się z racji wolontariatu organizowanego przez AIESEC. Mój projekt polegał na chodzeniu po gimnazjach i liceach w celu propagowania wielokulturowości. Do pomocy przydzielono mi dwójkę Koreańczyków: chłopaka i dziewczynę. Dzisiaj był nasz ostatni dzień w jednym z gimnazjów. Pożegnaliśmy się, "dzieci wesoło wybiegły..." i tak dalej. Wychodzimy. I w tym momencie za naszymi plecami rozlega się dźwięk, jakby ktoś zażynał co najmniej dwa świniaki (nie przesadzam ani trochę). Odwracam się. Gimnazjalistki. Coś bełkoczą po koreńsku, chłopak im odpowiada... znowu dźwięk wieprza. Pytam towarzyszkę dlaczego się odbywa to, co się właśnie odbywa. Odpowiedź? Bo on jest przystojny. I najwyraźniej właśnie tym dźwiękiem koreańska gimbaza wyraża swój zachwyt urodą płci przeciwnej... Teraz już wiem jak podrywać Koreańczyków.

Angielski jest przereklamowany

Taka oto konkluzja po samotnej wyprawie w celu załatwienia kilku spraw.

Po pierwsze w Korei koreański znać warto, a nawet trzeba. Chociaż trochę. Im więcej tym lepiej. Pojedyncze słowa mogą wiele ułatwić. Nawet w banku (przynajmniej na obrzeżach miasta) po angielsku raczej średnio idzie się dogadać. Jeżeli ktokolwiek mówi w obcym języku to najprędzej młodzież, a i to niekoniecznie. Czasem w centrum i bardziej uczęszczanych przez turystów miejscach można spotkać się z kelnerem albo ekspedientem, który nie będzie mówił do nas po koreańsku oczekując, że cokolwiek zrozumiemy a wyduka coś po angielsku. Ale już na przykład na stoiskach z tzw. "ulicznym jedzeniem", nawet w słynnych miejscach, z angielskim się jeszcze nie spotkałam.

Po drugie Koreańczycy to taki dziwny naród, który wiele angielskich słów pisze koreańskimi znaczkami a tłumaczenie tych słów na angielski jest tak "pracochłonne", że w wielu miejscach postanawiają tego zaniechać. Jeśli jednak ktoś umie czytać hangul (owe znaczki),ma odrobinę wyobraźni i zna angielski, w wielu sytuacjach zgadnie "co autor miał na myśli". Najbardziej przydatne jest to we wszelkiej maści kawiarniach i restauracjach. Także po raz kolejny zachęcam do nauki.

Po trzecie nie wierzyć we wszystko co jest napisane w "podstawowych kursach koreańskiego". Wiedzę nabytą z tych książek, przed zastosowaniem w plenerze, należy zweryfikować u zaprzyjaźnionego Koreńczyka. Szczególnie "gotowe" zdania. Niektóre sformuowania po prostu nie sprawdzają się w praktyce. W związku z powyższym zabieram się za naukę.

Rybki, rybeczki...

Wczoraj miałam przyjemność spróbować kolejnych koreańskich przysmaków, popularnych w Busan. Mianowicie surowa, (bardzo) świeża ryba i placek z różnych dziwnych glonów i innego zielska. Bardzo dobry swoją drogą.

W celu nabycia i skonsumowania owych potraw, udać się należy na jedną z plaż w Busan, w tym przypadku 광안리 (Gwang-anli). Następnie ze stacji metra trzeba się przeczłapać, przez całą długość plaży, do miejsca, w którym sprzedają świeże rybki (zdjęcie). Spacer jest długi ale widoki piękne, zarówno przed, jak i po zachodzie słońca (zdjęcia), więc polecam.

Kiedy już dotrzemy do takiego targu, wybieramy sobie jedną z żywych rybek, które beztrosko pływają w jednym z akwariów. Pani taką rybkę wyciąga i uwaga... zabija, patroszy i kroi na naszych oczach. Wrzuca to pani na talerz, daje nam zestaw sosów i pałeczek, płacimy 20 000 won (ok 60zł), dostajemy gazetki, żeby mieć na czym usiąść i wychodzimy. Wychodzimy do sklepu obok aby nabyć soju prosto ze skrzyni z lodem (zdjęcie) i papierowe kieliszki. Przed sklepem stoją ludzie i rozdają małe opakowania "mokrych chusteczek" do umycia rąk przed jedzeniem oraz krem do opalania w malutkich opakowankach w kształcie butelki soju. Do kompletu kupujemy placek z glonów za 5 000 won (ok 15zł) (tak naprawdę jest zrobiony z ich "zielonej cebulki" ale wygląda jak z glonów - zdjęcie) i idziemy wybrać sobie miejsce nad samą wodą na betonowej "plaży". Rozkładamy gazetki, siadamy i jemy. Jeśli naszłaby nas ochota na taką gazetkę wsadzić nogi, należy zdjąć buty (zdjęcie robione z ukrycia).

Raczej byłam mało przekonana do jedzenia ryby której śmierć widziałam 5 minut wcześniej. Błąd. Bardzo smaczne jedzenie. Ale to placek podbił moje serce.

Dookoła nas na asfalcie zebrało się mnóstwo ludzi ze swoimi gazetkami i jedzeniem (zdjęcie). Często mają też pudło w roli stolika. Siedzą, rozmawiają, jedzą, piją (w Korei nie ma zakazu spożywania alkoholu w miejscu publicznym). Żyć, nie umierać.

Złote rady vol. 1

Jeśli ktoś ma słabe nogi, to w autobusie polecam usiąść. Kierowcy są tu szaleni. Pasy ruchu? A po co to? A komu to potrzebne? Z jednego zróbmy parking a jeździć można drugim... w obie strony.

Ulubionym narzędziem kierowców jest klakson. Często i gęsto używają go na przechodniów, inne samochody ale i bez powodu chyba też, tak dla zasady. W autobusach są wyznaczone miejsca specjalne (różowe dla kobiet w ciąży, żółte dla osób starszych, niebieskie/szare dla całej reszty - zdjęcie), ale niewiele osób się do tego stosuje. Bardziej przestrzega się tego w metrze, gdzie na końcu każdego wagonu jest specjalne miejsce (8 siedzeń) dla wszystkich wyżej wymienionych.

Czyścioszki i pedanci się nie odnajdą. Smród wszelkiej maści można spotkać na ulicy od czasu do czasu. W przeciwieństwie do koszy na śmieci. Te znaleźć ciężko. W miejscach większych zgromadzeń rozstawione są pudła i worki, do których niektórzy wrzucają śmiecie (zdjęcie). Wiele osób się nie fatyguje, żeby takie "kosze" znaleźć i po prostu zostawia śmieciuszki gdzie bądź. Może ktoś to potem posprząta. A może nie...

Jeżeli ktoś zastanawia się "czy mogę w tym wyjść z domu?", niezależnie od tego czy jest to dres, stare brudne klapki, dziwnie dobrany, czy odkrywający "za dużo" strój, w Korei, odpowiedź zawsze brzmi "tak". Wydawało mi się, że Koreańczycy to dosyć koserwatywny, a z drugiej strony bardzo dbający o wygląd naród. Okazuje się, że nie do końca. O ile gładka cera i uroda jest bardzo ceniona, to to w jakim ubraniu się tę urodę pokaże, nie jest już tak istotne. A przynajmniej nie dla wszystkich. Furorę robi również styl polski! Kolorowe skarpetki-stopki w połączeniu z sandałami, klapkami, koturnami i wszelkiej maści innymi butami, do których skarpetki wg. mnie, że tak się wyrażę, raczej nie... Wśród starszych kobiet, również bardzo popularne są krótkie, cienkie, cieliste skarpetki, tzw. antygwałty. Mam nadzieję, że uda mi się zrobić zdjęcie kilku takich skarpetkowych fenomenów, bo naprawdę są zaskakujące.

I na koniec rada taka, żeby nie wierzyć w to, co widzimy za oknem. Wiatr wydaje się bardzo silny a pogoda pochmurna i chłodna? Latem często oznacza to okrutny zaduch. Powietrze jest wilgotne, więc temperatura odczuwalna jest sporo wyższa, niż ta na termometrze. Silny wiatr i ewentualny deszcz może się dla nas okazać zbawienny.

Trochę inaczej.

W Korei czas spędza się trochę inaczej. W Busan są miejsca, które najprawdopodobniej w Polsce nie miałyby racji bytu. Niedawno odwiedziłam takie miejsce.

Czasami w polskich pubach, barach, kawiarniach spotyka się półkę np. z książkami, grami planszowymi, ew. można wypożyczyć karty do gry "spod lady". Nigdy jednak nie spotkałam się z miejscem, które wlasnie do grania w gry "stołowe" byłoby stworzone. A tutaj miejsc takich jest co najmniej kilkanaście.

Ludzie przychodzą i płacą za to, żeby pograć sobie w gry planszowe, karciane itp. ze swoimi znajomymi. Co więcej w miejscu tym nie można kupić alkoholu! Na początku byłam w szoku. Wbrew temu co mogłoby się wydawać miejsce to wcale nie świeci pustkami. Wręcz przeciwnie. Większość stolików była zajęta. Płaci się od osoby w zależności od tego ile godzin ma się zamiar grać. Im więcej godzin, tym taniej wychodzi. My za 3 godziny (nie wierzyłam, że można tyle wysiedzieć nad jakimiś grami i się przy tym dobrze bawić) zapłaciliśmy 5000 won od osoby (ok 15zł). W cenę wejściówki wliczony jest napój (bezalkoholowy oczywiście). Pierwszą kartkę w menu zajmują owe napoje. Cała reszta to... menu gier. Przy każdej z nich jest poziom trudności oraz krótki opis i zdjęcie. Do stolika przyczepiony jest pstryczek wzywający pracownika, u którego zamówienie na grę składamy. On ją nam przynosi i w razie wątpliwości tłumaczy zasady. Jak gra nam się znudzi naciskamy pstryczek, przychodzi pani, zabiera grę i przynosi nową. I tak 3 godziny! Ku mojemu zdziwieniu minęły nie wiadomo kiedy. W dodatku wszyscy świetnie się bawiliśmy. Zadziwiające...

Na zdjęciach są 2 z wielu gier, w które graliśmy oraz plastikowy młotek. Plastikowym młotkiem uderza się przegranego "za karę" w głowę. Jest on oczywiście nieszkodliwy a uderzenia są raczej symboliczne ale uważam, że to za całkiem zabawna zasada.

Czo ta Koreja?

Dzisiaj obejrzałam Busan chyba z każdej strony.

Na początek udaliśmy się z grupą obcokrajowców do Busan Tower, spojrzeć na świat z trochę innej perspektywy, znaczy się z góry. Przed wieżą znajduje się nazwyjmy to "balustrada miłości"? Czyli kupujemy plastikowe serduszko i kłódkę. Na serduszku piszemy jak bardzo się kochamy, zapinamy kłódkę na balustradzie, kluczyk od kłódki hyc w przepaść i miłość na wieki (zdjęcia). Generalnie miłosna komercha (swoją drogą odgrywająca ważną rolę w życiu Koreańczyków, ale o tym jeszcze kiedyś napiszę). W drodze na górę, na której wieża sobie stoi, jest światynia, przed którą oczywiście trzeba zdjąć buty. Warto odzwiedzić przynajmniej jedną taką świątynię. Cała reszta wygląda raczej tak samo. Niedaleko Busan Tower znajduje się tzw. Ulica Rybna. Można kupić tam wszystko co wygląda, śmierdzi albo smakuje jak ryba (zdjęcie). Woń unoszącą się na całej jej długości można sobie wyobrazić a potem pomnożyć razy 10.

Następny przystanek - Cultural Village / Local Business (taka sobie komercyjna wioseczka w środku miasta). Do wioseczki tej prowadzi BARDZO stroma droga. Po wdrapaniu się na szczyt owej góry należało nadrobić straty energii pożywieniem. W tym przypadku "koreański kurczak" (zdjęcie). Gdy dotarliśmy do wioski, okazało się, że są tam tłumy ludzi. Ale przecież w drodze nikogo nie widzeliśmy! Rozwiązanie zagadki? Do wioski można pod tę górę wjechać autobusem... Bez komentarza. Powyżej dwa zdjęcia widoków. Na pewno miejsce warte odwiedzenia.

Towarzyszący mi do tej pory obcokrajowcy pojechali do domu. Ja za to wzięłam pod pachę dwie znajome Koreanki i poszłam sprawdzić czym jeszcze Korea mnie zaskoczy. Tym razem zdecydowanie przesadziła. Otóż można tu znaleźć "kocie kawiarnie" (zdjęcie). Przed wejściem zdejmujemy buty (szok!) i bierzemy sobie kapciuszki (zdjęcie). Na wejściu Pani Kelnerka dezynfekuje nam ręce. Płacimy 7000 won (ok 21zł) i mamy w cenie napój i... ze 20 kotów. Można się z nimi bawić, nakarmić, pogłaskać. Przed wyjściem dezynfekujemy ręce, odkładamy kapcie na miejsce i wychodzimy. Podobno są też takie "psie kawiarnie".

Kurczak, zjedzony w wiosce, nie starczył na długo. Czas na lody. Tradycyjne koreańskie lody z ryżowym ciastem, o którym już wspominałam w poprzednim wpisie. Tym razem zrobiłam zdjęcie. Lody w postaci starkowanego, zamrożonego mleka. Koreańczycy bardzo lubią jeść z jednej michy, więc zjadłyśmy sobie jedną porcję na trzy osoby. Polecam!

Na koniec salon gier! Tutaj są one bardzo popularne. Za 5000 won (ok 15zł) można się nieźle ubawić. Mi najbardziej przypadł do gustu symulator roller coaster 3D. Siadamy, zakładamy okulary 3D i... jedziemy. Dosłownie. Siedzenia ruszają się tak, jak powinien się ruszać wagonik, w którym "siedzimy", zgodnie z tym co dzieje się na ekranie. A dzieje się sporo. Wybuchy, spadanie, zjeżdzanie ze schodów. Świetna alternatywa dla ludzi z lękiem wysokości.

Koreański wieczór

Dzisiaj rodzina u której mieszkam zabrała mnie na kolację. Ale co to była za kolacja...

Przed wejściem do restauracji zdjęliśmy buty, po czym oczywiście usiedliśmy na podłodze. Tak dokładniej, od podłogi dzieliły nas tylko cienkie poduszki. W stoliki o wysokości maksymalnie 30 cm wbudowane jest coś, co wygląda trochę jak grill. Pod "grillem" odpala się gaz i wtedy się zaczyna.

Ilości jedzenia jakie lądują na grillu dorównują polskiej Wigilii. I Ci mali ludkowie to jedzą i jedzą i jedzą, a kiedy grill robi się pusty... dokładają więcej. Głównie mięcho, jakieś grzyby i zielsko (zdjęcie), o dziwo bez ryżu!

Ja już wymiękam. Wypełniona jestem po brzegi. Ale to nie koniec! Bez ryżu się przecież nie obejdzie. Końcowe danie: na jednym grillu ląduje mieszanka ryżu z glonami i tzw. kimchi (zdjęcie), a na drugim zupa... z mięchem. Ryż jemy, już prosto z grilla, łyżkami. Z grzeczności wypada spróbować wszystkiego. Dieta RIP.

Atmosfera przy jedzeniu iście polska. Rodzina się kłóci, sprzecza, dziadek ma zawsze rację, babcia go uspokaja, dzieci rzucą żartem itd. Druga oznaka "polskości" - alkohol na stole być musi. Jako przybysz z innego kraju, musiałam spróbować soju - ichniego 20-sto procentowego alkoholu. Spodziewałam się ciekawego smaku. Rozczarowałam się. Smakuje jak polska, czysta, rozcieńczona wodą wódka. Koniec kolacji. Wychodzimy...

...i kierujemy się w stronę karaoke. Miejsce to przedziwne: wąski korytarz, dużo drzwi prowadzących do pokoi. Kazda grupa śpiewaków dostaje własny pokój z własnym piwem, własnymi przekąskami i własnym wyposażeniem, w którego skład wchodzą uwaga... tamburyny (zdjęcie)! Wszyscy się cieszą, śpiewają, podrygują na kanapach, tamburyny też nie próżnują. Zabawa przednia. Licznik pokazuje koniec czasu (pokoje wynajmuje się na godziny). Wychodzimy. Może do domu?

O nie! Po dwóch godzinach śpiewania, zjedzone niedawno mięso wyparowało! Tym razem kierunek - lodziarnia. Ja ciągle pełna więc za lody podziękowałam. "No ale chociaż spróbuj" - nie wypada odmówić. Ten smak mnie zaskoczył. Warto spróbować. Lody śmietankowe polane toffi, a pod spodem "inciolmi" (czy jakoś tak) czyli tradycyjne koreańskie ciasto ryżowe, posypane mączką z fasoli (niestety zapomniałam zrobić zdjęcie). Niesamowite połączenie smaków.

Korea łelkom tu!

Oto jestem. Przybyłam. Łącznie 31 godzin jazdy samochodem, pociągami, autobusami, metrem, koczowania na lotnisku i w samolocie, wspinania się po górach z 23 kilogramową walizką.

Ale udało się. Dotarłam. Dotarłam do kraju w którym w restauracji zdejmuje się buty i siedzi na podłodze a herbatę umieją zrobić nawet ze skrzydeł nietoperza. Udało się też wrzucić coś do brzuszka. Bardzo dobre coś, co widać na załączonym obrazku. Wygląda jak sushi, ale to nie sushi, to jest dużo lepsze niż sushi. Miłość od pierwszego posiłku. Koreańskie jedzenie takie dobre. Pikantne, dziwne i pyszne. A po posiłku herbata z kukurydzy, też dziwna.