Onur Aydemir

biz hepbir kişi eksiktik.yanımızda her zamanbir kişi yoktu.o bir kişidir kiyokluğubilemezsin, ne kadarçok şey anlatıyordu....***biz her zamanbir kişi eksiktik.çocukluğumuzdaparkta, oyun oynarken.yahut arabalarınarkasından koşarken.o bir kişi var ki,bilmem ki, neredeydi?yoktu yanımızda ama.yoktu ama yine de,yokluğuyla kaimdi.aramızda, gölge gibi.geçmişten bir iz gibi.sönmemiş ateş gibi.dönüp…

Şairin Duygusu İlk şiirimi ne zaman yazdım? Hatırlamıyorum doğrusu. Ama şiirlerimin sevildiğini fark ettiğimde çocuk yaştaydım. İlkokul son sınıfta bir şiir yarışması kazandım. Ne kadar ciddiye almak gerekir bilmiyorum. Yine de bende yarattığı duygular ilk gün olduğu kadar taze ve canlıdır. Arkadaşlarım aralarında para toplayıp bana bir hatıra defteri, bir de dolma kalem almışlardı, şiir…

🇹🇷 Türkçe 🇬🇧 English 🇫🇷 Français Çöl geride kalıncaGece, gündüz oluncaYıldızlar parıldayıpYeryüzüne yağıncaseni düşündüm.***Yolda, ağlamamak içinKoşarak girdiğimdeO karanlık apartmana.Kimse yoktu yanımda.-en sevdiğim insan bile-ruhun vardı yalnızca.ruhunla baş başaydık.orada biraz kaldık.orada uzun kaldık.Seni düşündüm.***Etrafta bir güvercinyanında yavrularıgörkemli, mağrurdular.bembeyaz…

Ben çocukken güneşGüneş nasıl parlaktı...İğdeler rüya kokarGece yıldız kokardı.Her şeyden önemlisi,O çağda yaşayanlar,Dönüp bakıyorum da şimdi Esaslıydı adamlar...***Yemişler taptazeydiRenkler ruha işlerdiAğaçlar mı? vahşiydi!Fırtınada yıkılmaz,Kaya gibi dururdu.Haşyetten titrerdinizGölgesini görünce.Öyle yüceydi işte Söylediğim kişiler Hepsi çınar gibiydi,Esaslıydı adamlar...***Mutlu…

Ben çocukken güneşGüneş nasıl parlaktı...İğdeler mis kokardıEsaslıydı adamlar.***Yemişler taptazeydiRenkler ruha işlerdive ağaçlar vahşiydi...Esaslıydı adamlar.***Mutlu uyanıyordukve mutlu uyuyorduk.Bunu düşünmüyorduk,Esaslıydı adamlar.***Kunduracı çırağıBir terzinin yamağıEn küçükten büyüğüne,Esaslıydı adamlar.***Yağmur gibi ağlayan Rüzgar gibi gülerdi Ekmek herkese yeterdi Esaslıydı adamlar.…

Egon Schiele, “Four Trees”, 1914. Source: Wikiart Egon Schiele’s “Four Trees” (1917) stands as one of the Austrian expressionist’s most profound analyses of human psychology as seen through the natural world. While known primarily for his searing portraits, this landscape uses stark lines and contrasting colors to explore not only the forms of trees but also the complex terrain of the human…

Bir dağdanGökyüzüne uçan kuşlar.Tozlu, zorlu bir dağdan...Ve onlarMavi-pembe bir bulutunİçinde yaşıyorlar.Onlar.***Geçmişe açılan Mavi-mor bir kapıdan Giriyorum içeri. Kırıp parçalıyorum Eskilerden ne varsave dönüp yürüyorum.Bambaşka bir zamana...***Ve ben sanaÇok teşekkür ederim.Ne öğrendimse işte,Bir buluttanParçalanan bir tozdanve kuşlardan öğrendim***İşte bu şiir sana..Mavi-pembe buluta...Bu…

Bugün, bu yazma sitesinin önerdiği bir konu hakkında ilk defa yazı yazmayı değerlendiriyorum; bu, basit bir “tartışma notu” ve bir tür “yazarak düşünme egzersizi” olarak da görülebilir. Yazmak, bazı insanlar için zorda kalmadıkça başvurulmayan ve eksikliğinin fazlaca hissedilmediği bir eylem olarak düşünülür. Öyle ki yaşamımız boyunca kısa notlar, karalamalar yazmaktan pek de öteye gitmemiş…

Yankı buluyor sözlerin Bir kuşun kanadında Bir denizin içinde bir balığın pulunda. Dostça bir sessizliktir Demleniyor ruhunda. Gözlerinin sisinde, yok oluyor sızısı bir akşamda açılmış kapanmayan yaranın. Güven kalıyor geride Tek güvenle tartılan. Ve güvenle alınan Ve güvenle satılan. Ve böyledir işte çünkü Hakikatin kaderi. Güveni teslim eden bulacaktır güveni. Böyledir çünkü…

Dolunayın ışığında Siyah giymiş idi yüzü Ayışığı yansıtmaz ki Karanlığa düşmüş özü… *** Sağ elimde kıpkırmızı Düğüm olmuştu sözlerim Ve yine de seçiyordu O karanlıkta gözlerim. *** Her karanlık bastıramaz Hakikatin ışığını Kim durdurabilmiş zaten Şu zamanın akışını… *** Dolunayın akışında Kan da siyah görünüyor Gerçeklerin şafağında Herkes bir bir seçiliyor. *** Ay doğdu, ne…

Ne kadar anlamlı susmak. Her şeyi anlatıyor… En ağır gerçeği de… Hatta en ağır şeyi, susmak Susmak, nasıl anlatıyor… Susmak, yakışıyor canım Susmak, bana, insana Ve insanlara, canım, susmak Sahici insanlara, Susmak çok yakışıyor… Bir elbise gibi aynı Planlı, programlı.. Ve umrumda bile olmayan O elbise gibi artık… Umurumda bile canım Olmayan elbiseler… Kılıflar,…

Some people are slaves to their own wrongs. I’ve known people like that at one point in my life…Every meeting waits for its time, so it is always important to be patient and attentive to possible “encounters” in life. The moments when we meet certain people, the kind of people we don’t know when they will appear in a person’s life, can take us on a journey full of surprises. These surprises may…

Bazı insanlar kendi yanlışlarının kölesidir. Hayatımın bir döneminde ben de böyle insanlar tanıdım… Her tanışma kendi zamanını bekler aslında, bu yüzden hayattaki olası “karşılaşmalar” için sabırlı ve dikkatli olmak daima önemlidir. Bir kişinin hayatında ne zaman belireceğini bilemediğimiz türden kimi insanlarla karşılaşacağımız anlar, bizi sürprizlerle dolu bir yolculuğa çıkarabilir. Bu…

For all children. I wish they grow up in a world full of peace, tranquility and love. Childhood is said to be the most beautiful years of life. I remember that this is how Leon Trotsky began one of his articles. It must be a true statement; if we think about the whole of human life, the first years of our lives are as irresponsible, free and loving as possible. Is it only “irresponsible” or…

Ben pek çok ağaç diktim. Eskiden bir izciydim. Sokakları yıkardık ve çöpleri toplardık Mezarlık temizledik. Hayvanları besledik. Her ağaç bayramında En az beş fidan diktim. Bazıları kavak oldu. Bazısını söktüler. *** İlginçtir ağaç dikmek. Onu suyla beslemek. Çocukların gibi olur Gözler önünde durur. Bir şey gelse başına, Diktiğin o ağacın Hep rüyana giriyor Sanki evin…