21/2/2026 - thought -
Αυτό το συναίσθημα
που μπαίνεις στη διαδικασία να διαγράψεις
φωτογραφίες από το κινητό
επειδή δεν έχεις χώρο
και ξεκινάς από την πολύ αρχή.
Και ξεκινάει μαζί και το -
Τόσες αναμνήσεις
Τόση νοσταλγία
Για πράγματα που δε θα ξανάρθουν
Τόσο όμορφα πράγματα
Που τότε έλεγες ποτέ θα ευτυχίσω
και πότε θα έρθει το ένα και πότε άλλο
Και πότε θα πάμε εκεί
Και πότε θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο
για να είμαστε επιτέλους ψυχικά ήρεμοι
όλα αυτά σε φωτογραφίες με ανθρώπους
που πλέον δε μιλάτε καν
αλλά τότε ήταν το παν
και βλέποντας τα αντιλαμβάνεσαι πόσο
ευτυχισμένος ήσουν όντως τότε
και μάλλον και τώρα
αλλά δεν το καταλαβαίνουμε ρε γαμωτο
δεν το καταλαβαίνουμε
ετσι όπως τρέχουμε
και ξανά λέμε σήμερα αντε να έρθει αυτό
και ποτέ θα φτάσουμε εκεί
και πότε θα έρθει αυτό και πότε το αλλο
ενώ ίσως και να μην ξαναυπαρξουμε πιο ευτυχισμένοι απο την τώρα στιγμή ίσως να έχουμε όλα όσα θέλουμε ακριβώς τώρα και το μετά να μπλέκεται πολύ πολύ πολύ παραπάνω απ’όσο θα έπρεπε
Τελοσπαντων… αυτό το συναίσθημα πικρίας που σε πιανει και ένας κόμπος στην καρδια και ξεφυσάς ενώ σβήνεις και κρατάς μια φωτογραφία από τη κάθε στιγμή. Αυτό το συναίσθημα που τελείωσες μόλις το νιώσεις. Δε θα συνέλθεις για το υπόλοιπο της μέρας. Ντε φακτο αυτό. Σκατο φιλινγκ για παντα.
