evdeki kod adım: atanınca yaparım

☀️

bu manzaraya karşı at sürmek rüyamda bile olsa birkaç gün mutlu ederdi beni.

“pencereyi açmak, manzarayı içeriye almazmış. birine kalbini açmak böyledir biraz.”

yani işte öyledir oğlum, akşam olunca kararır hava. bayramlarda ve düğünlerde ve cenazelerde yola çıkar eş, dost, belki akraba. insan yaşından önce öğrenirse yokluğu bulaşır belaya. en son ne zaman inanmışsan bir insana. insan. insana? tamam da bu gülünüp geçilen onca şeyin yenilgisiyle insan nasıl karışır hayata? ben de bir kere görmüştüm oysa, çok yoktu cenazeler ama annemle sarıldım, annesinin toprağına. çabuk dolan bir çift gözle kaldım hayatta, çirkin, hemde doyasıya. bu sürekli karşıma çıkan aynalarla yaşıyorum hayatta. beni bilirsin, çirkinim. sen de çirkinsin, anne olunca güzelleşeceksin. oğlun kızın olunca değişirsin demişti hem geçen gece radyoda çalan sakalları ağarmış sazı kucağında bir usta. çok yoruldum, biliyor musun? yani en azından biriniz biliyor olun. akşam bana da oluyor, üstelik aydınlıkken hava. yazıyorum. yazıyorum. yazıyorum. tanrım bu silgilerle gitmiyor ellerimdeki boya. kalbimdeki leke. bir şairin deyişiyle hemde. telaşı öğrendim ben geçen zamanda. sonra şunu öğrendim, kaldığım hayatta. insan kendinin yorgunuyken kimsenin telaşına giremiyor, ve bu yorgunluk ancak bir telaşla geçiyor. bu gelgitler artık yerli yersiz oluyor, yerim yurdum olsun istiyorum ben de hayatta. yerimden yurdumdan kovuldum ben çabuk dolan bir çift gözle bu hayat.. hayatta.

★

Bir mahkumun tüm özgürlüğü gardiyanın gözlerinde saklıdır. Ben sana sevda demişim, çok mu?