BİR ARA BAŞLIK BULACAĞIM.

Büyük şehir insanı muhabbetinden sıkıldığınızı biliyorum ama büyük şehirde mutlu olmak kadar mutsuz olmak da zor.An itibariyle hayatımda hiçbir şey yolunda gitmiyor. Aklınıza gelebilecek her şeyin ters gittiğini düşünün. Her şey üstüme üstüme geliyorken sadece uyumak istiyorum. Fakat mümkün mü ? Özellikle de bir okulun karşısında oturuyorsanız imkansız. Her kırk dakika da bir müzik çalıyor, nereden geldiği belli olmayan bir matkap sesi , çığlık atan çocuklar, yoldan geçen satıcılar... Bu kadar dikkat dağıtıcı unsurların etrafında mutsuz bir şekilde yatağa bile uzanamıyorum. Hayatımızda her duyguyu dolu dolu yaşamazsak bu bizi donuklaştırıyor, hatta hissizleştiriyor. Mutluluğu da mutsuzluğu da yaşamak zorundayız. Her ikisini de yaşamaya fırsatımız bile olmadığından bence bu şehirde milyonlarca hissiz bir arada  saçma sapan yaşıyoruz.

Sizinle beraber herkes mutlu olduğunda ancak mutlu olabiliyormuşsun. Tek başına mutlu olmak hakikaten bu kadar zor mu ?

Bizi de bitiren şüphe mi olacak dersin?

Any university in the country finish : normal I finished school and to be unemployed: normal Long to end up in marriage relations :normal Men run scared of marriage : normal Teachers may not be assigned : normal All across the country is going to die for a stupid reason : normal Men's/Women's infidelity : normal Connect routine: normal Live ? All would do in this chaotic situation, not knowing what conclusions people reach out and withdraw into their own world for yourself and no scavenging : normal or not? Who taught you this is normal? Someone says you're normal to me saying I want to yell so normal now. Our normal expectations it raises. It is also normal that disappoints us...

Kim öğretti lan size bu normalleri? Biri bana çok normal dese artık sensin normal diyerek bağırmak istiyorum. Normaller bizim beklentilerimizi artırıyor hep. Bizi hayal kırıklığına uğratan da normaller...

Inspired by the Oscar-winning feature documentary THE COVE, stars from film, TV and music band together to help save Japan's dolphins. Please sign the petiti...

Tanımadığımız insanların hayatımıza etkisi olacağını genellikle düşünmeyiz.Fakat sizin yakinen tanıdığınız biriyle iletişim haline geçtiğinde işler değişir...Yahu daha düne kadar boş küme kadar hiç olan bu insan gelip gününüzü mahvedebilir. Peki neden bu tanımadıklarımızın bizlerin hayatına olumlu bir etkisi yoktur? Hep bu tanımadıklarımız hayatımızın farklı noktalarından çekiştirerek bizi olmamız gereken yerden başka tarafla atarlar. Belki sizin olmanız gereken bir mevkide, belki sevgilinizin yanında belki çocuğunuzun aklında kısacası her yerdeler !

Dün sabaha karşı evimize feryatlarla gelen bir kadın..Acı içinde yüzüme bakıyor "Rahime sen nasıl dayandın " diye ağlıyor.İçi yanmış,gözleri baktığı hiçbir şeyi görmüyor.Altmış yıllık ömründe böyle bir acı görmemiş...Hayatımda ilk defa bir insanın yaşadığı her şeyi anlayabiliyorum. Her sürecini, her gözyaşını, her bir "ah"ını.. Tekrar tekrar soruyor nasıl dayandın diye..Dayandığımı düşünüyor onu farkettim.Nasıl dayanabilirim ki? On beş yaşında bir kız ölüme karşı nasıl direnebilirse ben de öyle yaptım.Demek ki çok güçlü görünüyordum.On beş yaşıma kadar babamla yaşadığım az ve kıymetli anılarımı unutmamak için her gün tekrar ettim. Akşam yedide işten gelir diye hep bekledim,sonra vazgeçtim.Yaşadığı korkunç otuz altı gün ve on yedi ameliyata karşı bir kere "of" bile demediği için Allah'ın onu cennetine kabul edeceğine inandım ve dua ettim.Allah'ın bana karşı en büyük lütfu bizi rüyalarda buluşturmasıydı.Uyumak dışarı çıkmaktan daha güzel geliyordu,sanki babam hiç gitmemişti.. Zaman denilen şey ölüm konusunda ters işliyormuş.Yaranı daha çok açıyor,gidenin bir daha geri gelmeyeceğini kafana vura vura öğretiyor. Bu duruma ne alışabilirsiniz,ne de dayanabilirsiniz..Yalnızca eksik bir şekilde yaşamınızı devam ettirirsiniz bu kadar..