zimna

Może i jestem

Jest mi,

Przez dłuższy czas pozwalałam aby nic do mnie nie docierało. Starałam się jak najdłużej odciągać od siebie wszystkie negatywne myśli, wszystkie zachowania mogące zepchnąć mnie w tę spiralę ciągnącą się w dół. Pomimo tego, to przed czym tak usilnie uciekałam przedarło się dalej.

Utknęłam. Tkwię w jednym miejscu i nie potrafię znaleźć wystarczająco siły i energii aby się z niego wydostać.

Jeden ze stanów, którego nie rozumiem to jest ten po wypiciu pewnej dawki "napojów procentowych". Wtedy wszystko wydaje się prostsze, nie analizujesz czegoś tyle razy ile masz w zwyczaju a mimo tego nadal masz te same smutne i niewiarygodnie nie pozytywne myśli dotyczące całej swojej egzystencji.

Kiedy to wróciło?

Problemem jest to jak wielu ludzi, nie ma nawet tej jednej osoby, do której mogłaby się odezwać z nowymi wieściami, myślą lub pomysłem. Problemem jest to jak wiele osób mimo, że może przebywać na co dzień z innymi ludźmi, robić z nimi wiele wspólnych rzeczy, jednocześnie może odczuwać samotność a gdy tylko przekroczy próg swojego azylu nic się nie zmienia, oprócz tego, że wtedy oprócz poczucia samotności, faktycznie może być tak, że jest sama.

W ciągu trwania dnia, tygodnia, miesiąca może się zdarzyć, że się z czegoś będziesz cieszyć, ekscytować tak bardzo, że będziesz chcieć o tym komuś powiedzieć, komuś bliskiemu, komuś komu wystarczy samo to jak bardzo ciebie coś uszczęśliwia nawet jeśli jej samej przedmiot twojego nastroju nie wzbiera w niej tych samych odczuć, co u ciebie to po prostu przy tobie będzie.

Jeżeli zastanawiasz się, nad tym czy robisz za mało to zazwyczaj jest to znak, że robisz za dużo w porównaniu do drugiej osoby.

Nasze przypadkowe spotkania nazywasz przeznaczeniem, ja się zastanawiam czy to nie jest klątwa. Klątwa, która każe powtarzać ten sam scenariusz dopóki ja nie nauczę się swojej lekcji.

Nie istotny jest dzień, godzina, czy pora roku. Mówisz, że nie chcesz kończyć tej relacji, po czym następuje cały ten scenariusz, ciągle i nie zmiennie od tylu lat.

Męczy mnie to, że za każdym możliwym razem kiedy próbuję się z Tobą skontaktować to są tylko dwie opcje:

Nie chcesz bym myślała, że coś jest między nami innego.

Myślałam kiedyś

Kiedyś byłam dla wszystkich, dzisiaj jestem dla nikogo, nigdy nie byłam dla siebie.

Cisza - ona mi nie przeszkadza tak bardzo jak się spodziewałam.