göründüğüm gibi degilim aslında

karanlıklarda kaybolmuşum

...bir ışık arıyorum, bir umut arıyorum uzun zamandır

aradıkça batıyorum karanlik kuyulara

kimse duymuyor çığlıklarımı

duyan aldırış etmiyor çekip kurtarmak istemiyor

bense insanların bu ilgisizligi karşısında ilgiye susamışım

ümidimi yitirmişim

biliyorum bir gün dayanamayacak küçük kalbim

arkamı dönüp inandığım ve güvendiğim herşeye

her anlamda duygu anlamında destek anlamında yalnız bırakılmak.bir süre boyunca her şey tamam güçlüsün duruyorsun arada sırada düşüyorsun ama kalkabiliyorsun ama belli bir noktaya geldikten sonra ayağın tökezliyor ve kırılıyor yürüyemez hale geliyorsun. sırtını yasladığın insanlar seni yüzüstü bıraktığında anlıyorsun bazı şeylerin acı olduğunu. "ağaç ne tarafa eğilir?ağaç sırtını yasladığı tarafa eğilir." yani demek oluyor ki sırtını kimseye yaslamayacaksın ama içinde küçük bir kız çocuğu olan bi kızın maalesef ki psikolojik bir gerçek olarak sırtını kimseye yaslamaması gibi bir durum olamazmış çünkü bu zamana kadar zaten sırtımı kimseye yaslamadan bu noktaya geldim ki güçsüzlüklerimin sebebi de yalnız kalmamı sağlamamdı bir şeyler için çabalıyorum insanların gözüne batıyorum hiçbir şey ile uğraşmıyorum yine insanların gözüne batıyorum..