zeynep

"Evimi özledim,bunu odamdan yazıyorum ama evimi özledim..."

hiç gülmemiş, hiç ağlamamış, hiç sevmemiş, hiç kırılmamış, hiç yaşamamış gibi. verilen her şey alınmış ve sen geldiğin hiçlikle gidiyorsun.

Hani göğsün daralır ama konuşacak kimsen yoktur ya..

Bazen insanın içi, uzun süre havalandırılmamış eski bir oda gibi kokuyor. Ne zaman "geçmiş" desem, burnuma o tanıdık toz kokusu geliyor. Hani atmaya kıyamadığın ama artık bir işine de yaramayan o eski hırka vardır ya, hatırası sıcak tutar ama düğmeleri eksiktir. İşte tam o noktadayım. Özlemek, aslında gideni değil de, o zamanki "kendini" geri istemekmiş. O daha az yorgun olan, dünyaya daha parlak gözlerle bakan kişiyi... Şimdi bakıyorum da, yollar aynı yollar ama yürüyen ayaklar çok değişmiş. Ve vazgeçmek... Eskiden vazgeçmeyi bir "yenilgi" sanırdım. Oysa vazgeçmek; avucunda sıktığın cam kırıklarını yavaşça yere bırakmakmış. Elin kanamasın diye değil, artık canın acımasın diye değil; sadece o camın sende bir hükmünün kalmadığını anladığın için.

Bazı vedalar kelimelerle yapılmaz. Sadece bakışlar uzaklaşır, sesler soğur ve bir daha asla eskisi gibi olunamaz.

hayat bazen böyledir, en çok kime sarılmak istersen, kolların en çok ona yetişmez.

şiir kitabımda altı çizili cümle gibisin.

Uzaktan iyi biriyim bu yüzden uzak durun.

Bir sabah uyandım, yoktun. Arandım, yoktun. Hâlâ bulamıyorum.