büsteflena

Yürüdüğün yolları ezbere bilip yanına gelememek söküyor ciğerimi.

Büyük laflar ediyoruz birbirimize, sonra bırakıp gidiyoruz. Öylece. Hiçbir şey söylenmemiş, hiçbir şey yaşanmamış gibi. Hiç sevmemiş gibi.

Canımı yakan bir kaç detay var ve ben halledemiyorum.

Özel olduğumuzu söyleyerek kandırdılar hepimizi yalan mı lan?

Ödeşmeden bitmez ömür, merak etmeyin.

Oturup konuşsaydık geçerdi belki her şey, başını alıp gitmek sevdaya dahil değil.

Sesini duyduğumda, içimde uçuşan bir şeyler var. Sesinde, mutluluk bahçeleri var. Dünyanın tüm kötülüklerini unutturacak bir şeyler var.

Geriye geçmişte kalan hatıralar kalıyor… Bir daha yaşanmayacak, yaşanamayacak hatıralar..

Yaşamak acı çekmektir; yaşamı sürdürmek, çekilen bu acıda bir anlam bulmaktır.

Kırgınlığını ifade edecek söz bulamamak..

İnsanları tanıdıkça yalnızlık güzelleşiyor.

Kırıldığın bir durumu dile getirirken tekrar kırıldığını hissetmek; bu duygunun adı yok.

Bizi güzel sevdiğine inandığımız insanlar sahte çıktı.

Ben toparlandım sandıkça her şey tekrar yerle bir oluyor ve yemin ederim ben tekrar aynı yere dönmekten yoruldum.

“Bazı gerçekleri bilmek istemezsin. çünkü ayrıntıları acıtır.”

“Ben hiçbir acının geçtiğine inanmıyorum. Sadece daha taze bir acı bulunca, diğerini rafa kaldırıyoruz. Kaldıramayan intihar ediyor.”