- Satırlarım kimseyi durdurmadı, hiçbirşeyi geçirmedi. Bende kalemimi kırdım hâle'm. Mürekkebimi döktüm, sayfa sayfa yazdığım defteri yaktım. Ben defteri değil, geçmişi yaktım aslında."

sen sezai karakoç'un mona rosa'sı, nazım hikmet'in piraye'si, attilâ ilhan'ın maria'sı, özdemir asaf'ın lavinia'sıydın sanki. uğruna şiirler yazılmış kadınlar. hani böyle bir kadının gülüşüne sayfalarca yazarlar ya ciğerleri köz kokan, sigaralarını mürekkepleriyle söndüren adamlar, tıpkı öyle. fakat sen gökyüzüne saçlarını feda etmiş neşide, onlarınkiyse nazireydi.

rê bê reheval çawa dibe keçamin.

Kelebekler ve çiçekler insanın içindeki duyguları yaşatan mıdır yoksa öldüren midir? benim içimdeki çiçekleri diyorum.. en güzel çiçekleri koparmışsın kendi içindeki kelebekleri beslemek için, bilmem anlatabildim mi?

Yine bir gece vakti, sanrılar kol geziyor ufukta.

bak mâhru, sana mezarlıktan çiçekler topladım. baksana, öylesine saf, öylesine nâhif. o kadar acının içinde ne kadar da güzeller. acılar mâhru, dünya denen cehennem sadece acılardan ibaret. ve sen, o cehennemde bu çiçekler gibisin. saçının her bir teli, cennetin kokusu. yüreğin, cennetin kendisi.