moja historia z aną zaczela sie juz jakis czas temu bo pewnie juz z 5/6 lat, jak bylam mlodsza byłam jak patyk malutka drobniutka i szczuplutka pozniej we wczesnym okresie dojrzewania troche mi sie przytylo i wazylam pewnie z 55kg bylam za to mega gnebiona i chyba wtedy sie to zaczelo nie wiem ile mialam wzrostu teraz mam jakos 167/168 i zeszlam z wagi prawie 70kg do 63/62 i mimo ze jestem wymiarowa to czuje sie strasznie grubo i jestem glodna wyników na wadze mam niedlugo 18lat jak wspominalam w poprzednim poscie, czuje ze teraz mam motywacje i dam sobie rade choxiaz u mnie w rodzinie nie wiem jak to nazwac podam na przykladzie cioci ktora wyglada jak patyk a wazy dosyc sporo ktos mi mowil ze (ciezkie kosci) nie wiwm na ile to prawda wiec prosze sie nie smiac xd, ale wracajac ciagle czuje sie gruba i to strasznie gruba mimo ze moge kazdym palcem objac moje nadgarstki, wystaje mi mostek i obojczyki i widac zarys żeber ale mam strasznie grube uda, mysle ze mam dosyc duzo samokontroli w tej chwili w zasadzie licze zeby nie jesc jakos przez 24h a pozniej jem tak od 100 do 300kcl i znowu 24h głodówki chyba ze mnie przeczyści to czasem zjem troche wiecej np 350/400 kcl wydaje mi sie ze mimo to ze ana jakos towarzyszyła mi przez zycie to nigdy nie wzielam jej tak na 100% poważnie ale mysle ze tym razem bedzie inaczej chociaz jedyny minus jest taki ze mam srednia motywacje do cwiczen z racji tego ze jestem w szkole internetowej i ciagle leze albo siedze, a plusem jest to ze na tej diecie chudnę (chcialam sprobowac tych diet motylkowych wiecie o co mi chodzi ale boje sie tyle zjesc) kiedys bardzo lubilam chodzic na silownie ale pezez pewne sytuacje sama juz tam raczej nie pojde, za to kochalam chodzic z moim ukochanym pieskiem na spacery ale zginął tragicznie, bardzo mnie to dotknelo z racji tego ze jestem introwertykiem to byl moj najlepszy i jedyny przyjacie, borykam sie rowniez z depresją i stanami lękowymi od wielu lat i czlowiek który sprawil ze zaczelam sie leczyc tez nie zyje, mialam kiedys pasje lubilam jeździć konno (nie bylam typową koniarą po prostu czerpalam z tego radosc i dawalo to jakies checi do zycia) teraz niby mam ambicje zeby byc kims wiecej ale ciagle sa mi podcinane skrzydla wiec jestem nie doszłą anorektyczką bez pasji, jestem wrakiem czlowieka i dziwie sie ze mimo ze jestem tu anonimowa mam tyle sily i odwagi zeby o tym wszystkim pisac w sumie i tak nikt praktycznie nie czyta moich postow, traktuje ten post troche jak spowiedz troche jak opowiesc o mnie w skrocie, bo przezylam wiele, w wieku 14 lat zostalam nie wiem czy moge to nazwac zgwalcona czy moze molestowana nie wiem w kazdym razie nie chcialam tego, chyba rok albo dwa pozniej zostalam wykorzystana nastepny rok pozniej mialam dosyc powazna probe samobojcza ale mnie odratowali i pomyslec ze czlowiek szukal tylko odrobine ciepla i milosci, wszystko siada mi na psyche czuje sie jak gowno i nie wiem czy wystarczy mi samo kontroli zeby nie targnac sie znowu na swoje zycie bo czuje sie jakbym była pod wodą i błagała o pomoc moze kidys dokoncze tu pisax albo bede cos dopisywac trzymajcie sie wszyscy
theartofmadeline
