yeşiliris

Duygular yok savaş var. Yaralı bile olsan devam etmek zorundasın çünkü hayatın özeti bu. Mutlu ol,yaralan,yürü,Bi daha yaralan ama koş...

Ölmek istedim ilk yaramdan değil ve son yaramdan da olmayacak. Kendimden ölmek istedim. Kafamın içinde ki hastalıktan ölmek istedim. Kurtuluş ölümdür dedim. Başkası sordu "Kurtuluş nedir?" Diye "Kurtuluş yaşamaktır" Dedim. Sadece yalancı değil aynı zamanda umut vericiydim. Kumarbaz değil aynı zamanda bir yaşamın cellatıydı düşüncelerim. Kimsesizliği iliklerime kadar hissettirici soğuklara bıraktı beni. Gözlerimi kapatıp geceye ışık istedim. Tanrı'ya yalvardım "günahsız kıl beni" Dedim "Sen şeytanın ta kendisisin,sen ateşsin. Sen toprağa,suya ait olamayacak kadar kirlisin" dendi.

Ben ateş olamazdım. Günah oldum,cehennem benim içime verildi,içten içe bitirdi. İnsan benim için yandı. Şeytan benim için vardı. Ölmek bir elmadan oldu, ölüm bir yanlışa doğdu.

Ne siyahtım ne beyaz. Grinin en koyu tonuydum. Kalbim birini kendine ev görmek için çırpınırken sokaklarda kaldım. "Belki de ben kimseye ait değilimdir" Dedim. Şartlar zordu,güldüm. Sorguladım "Neden?" Diye sorguladım. Şeytan başladı konuşmaya "Sen kirlettin beyazı,sen kıydın bir aşığa,sen bitirdin bir kalpteki evini,sen mahvettin ya her şeyi." Her göz yaşına pişmanlıklarımı sığdırmaya çalıştım. Çok ağladım. Ben mahvetmiştim. Şeytandan gelemezdim. Geceye yalvardım "Tanrım beni bağışla!"

Ormanın ortasındayım. Bulutların arkasında. Bundan ötesi gelmez dediğim her yerin bir adım ötesindeyim. Ruhumda ki yükler aciz bedenime kamçı vururken ben yeni bir gündeyim.

Tekrar nefes alıyor olmak,güneşi görmek,soğukta üşümek...ölmüş bir bedenin yapamadığı her şeyi yapıyor olup ölmüş bir beden gibi hissetmek.

Yorgunluk bedende olmazmış. Kalbim her gün her saniye atmaktan yorulmazmış. Her bir hücrem benim için çabalarken benim kendimi boşverişim suç sayılmazmış.

Öyle yoruldum ki,tükendim. Öyle yoruldu kalbim dünyam kapkaranlık.

Şimdi düşüp bir kaldırım köşesine,bana bir şey yaşatmayan hayata gözlerimi yumsam son kere ağlarlar mı başımda? Geçip gider mi yoksa yabancılar gözlerime baka baka?

Kalmakmış bazen cehle gem vuran. Kalbimin ta içini nahoş rüyalarla dolduran. Aheste bitirmiş gözümde ki yaşımı. Pelesenk olmuş ellerimde bu şarkı.

Her şey boşmuş bazen. Öyle ikilemler varmış ki tin avare aşık gezer olmuş. Aşk neymiş? Sevda boynumuzda yükken Aşkın aldatıcılığına kanmışız.

Benim kalbim dünyammış; odacıkları ise şehirlerimin nüfusuymuş.

Hiçbir şey yokken elimde, hislerim varmış.

Özlem varmış tütünlerimin içinde.

Bulutlarımdan yalnızlık yağarmış.

Çiçeklerim öfke kokarmış.

Benim dünyam, paramparça bırakılmış bir çocuğun çizdiği bir resimmiş.

Şimdi omuzlarımda öyle yükler var ki…

Boğazımda dikenli teller…

Babamı özledim.

Şehrim buz tuttu.

Dünyam kalmadı, harap oldu.

Ben kalmadım geriye.

Annemin eline sıkı sıkı tutunurken babamdan ayıramadım gözlerimi.

Varlığı yanımdayken yaşam vardı.

Çiçekler, böcekler, güneş vardı.

Şimdi aramızda koca mesafeler…

Ben babamı çok özledim.

Yatağa yattığımda arkamdan gelirdi.

Onun kollarının arasıydı dünyam.

Ben o dünyadan men edildim.

Her sabah uyanınca öpülmekten, “güzel kızım” sözünden men edildim.

Babam var benim…

Etrafımda tabiat. Çiçekler çalışırken sinekler yatmış, İşte terslik varmış. Doğru olmayan bi seyre neden herkes göz yummuş? Sinekler çiçeklerin sesini yutmuş.

Bi aykırı çiçek ,çıkmış hayalleri için yola.

Yol bilinmezmiş. İstemiş ki bi sinek olmasın yol arkadaşı. Elleri ayrılmasın, gözleri başkalarını aramasın,kalbi incinmesin. Ah aykırı çiçeğim benim, Hayaller kurmuş. Sonu yokmuş.

Her yer sinek doluymuş, Aykırı Çiçeğimin kalbine konmuş. Çürütmüş onu,yaprakları dökülmüş. Sabrı gün geçtikçe azalırken Güneşe küsmüş, solup giderken büyümüş. Büyüdükçe benim çiçeğim sineklere sırtını dönmüş. Kalbi yokmuş, çünkü en başında gördüklerinde anlamış. Annesinin gözünden bir hayatla bırakmış varını yoğunu.

Sen çıkıyorsun notaların arasından.

Adını söylemeden yazıyorum her satırı,

Ama her satırda sen varsın aslında.

Güldüğümde içimde bir sızı,

Sustuğumda kelimeler diziliyor arkama.

Kırgın değilim, alıştım sanırım,

Ama alışmak sevmemek değil anla...

Deprem oluyor yer sarsılıyor,dengemi kaybediyorum,düşüyorum ama koşuyorum. Kulaklarımı kapatıyorum zirâ sesler çok korkunç. Bağır çağır koşuyorum, ağzımı açmıyorum.

Sarmaşıklar ayaklarından yakalıyor geriye çekiliyorum. Toprağı tutuyorum ama toprak beni tutmuyor,batıyorum.

Dünya yanmış,Dünya çok yanlış, arkasına bakmadan terk etmiş, aklına gelmemişim. Ben yok edilmişim.

Bi kar küresi en görkemli kitaplığın en gözde rafında. Işıklar üstümde. Çalkalanıyor dünyam,karlar yağıyor kalbime. Soğuklar yakıyor bileklerimi,kızarıyor yaralarımın kenarları.

Güneş yukarıdayken gece oldu,çöl vardı ama ben deli gibi üşüyordum. Ellerimi kollarımı kendime sarıyorum. Dostumun peşine düşmüş günlerimi heba ediyorum. Heybemde biraz umut kırıntıları kalmış, idareli kullanıyorum. Yürüyorum ama bitmiyor bu sonsuz kumdan derya. Kalbimde ki sinir,öfke hepsi kırgınlıktan. İçimde ki ateşin rüzgarı onlar.

Ağlayacak gözümde yaş kalmadı,bulutlar da ağlamıyor artık. Gök yerle bir olmuş,sura üflemiş melek,Yıldızlar yerlerle buluşmuş ,bazı hikayeler yarım kalmış. Kulaklarımda sesin yok,arkada güvendiğim bi sen yok. Arkamı dönüp baktığımda gördüğüm şeyler benim kahkahalarım ama ben hiç sevmedim değil mi seni?

Neler işittim bu fani dünyada zevk deryasına kanmadım. Hep bile bile yürüdüm ben o bataklığa. Şimdi nedir benim kalbimde ki bu depremler?

Ey Zâhiren dost, bâtınen düşman ne çok şey birikmiş meğer içinde. Bu kadar çok mu sevmedin beni? Yazıklar olsun bana da acını çekecek kadar küçülmüşüm.

Bugün de geçti sensiz geçmez dediğim bi gün daha.

Sana günaydın demeden doğmaz dediğim gün bugün de doğdu.

Aylar oldu

Olan oldu

Bize ne oldu?

Sen benim en kıymetli yaramsın, söz anlamaz dikiş tutmazsın.

Her cümlede meğer söylermişsin sevgili ben anlamazmışım.

Haklısın, bende olsam sevmem beni.

Ey sevgili,çok sevgili

Olmazdı madem bizden, neden güldü gözlerinin içi kalbimde ki o karanlığa?

İnsan öldürür mü kendini kendi elleriyle?

İçten içe beni çürüten bu şeyle?

Aşk...

Ey insanın manası,ne felaketsin.

Aklın gölgesi,ruhun güneşi,

Bir tutsağın özgürlük hayalleri,

İbadetsin.

Ey sevgilim

Gün doğmasın şimdilerde sana

Ruhundan elini çeksin mutluluk, azap olsun boynuna.