#yesiliris

Koştum ve kaçtım. Her zaman ki gibi yanıltmadım. Hatalarımla yüzyüze gelemedim. Korktum. Yapamadım. Kaçtım. Diyecek tek bir sözüm yoktu. Dokuz yaşında ki ben bile bilirken doğruyu öğrenemedim.

Şeytan konuştu tekrar "Ateşsin yaktın. Herkesi bir kora sürdün. Paramparça ederken dağıldın. Aşağılık ve düzenbaz oldun. Kim sever seni, kim sevsin seni? Kalpmiş, var mı sen de biraz olsun sevgi? Var mı sende biraz olsun sadakat? Yok."

Konuşamadım. Tanrı beni kapısından sürdü. Ateşe düştüm. Yaktı ve yandım. Yardım isteyemedim. Kaldım. Şeytan konuştu "Ateşsin,ateşten gelensin. Ne bir balon ne bir tebessüm edersin. Bensin,bendensin. Kirlisin,kirletensin. Yüzsüz ve günahkarsın. Söylesene kimsin?"

Ben ilerliyorum yol uzuyor,ben koşuyorum yol üzüyor.

Ağaç yok,yıldız yok,deniz yok.

Toprak var,bulut var,deniz yok.

Ayaklarıma taşlar batıyor,üstümdeki beyaza kanlar bulaşmış. Ağlıyorum,bu sefer canımın acısına. Ben kayboluyorum. Kayboluyorken bile başkasını kurtarmam isteniyor benden. Ne kadar acı değil mi? Bi başkasına beni ilaç yapmaya çalışıyorlar.

İnsanlar doğar sonra ikiye ayrılır. Dayanamayanlar ve dayanamayanlar. İlk dayanamayan susar acısına güler eğlenir ama güneş gidip gün ağırınca başlar onun dayanamaması. Kimse bilmez nerde yarası. Göstermez ki 'nerde' nasıl anlasınlar yarası? Bi de ikinci dayanamayanlar vardır. En ufak acı onu yıkar ayağa kalkamayacak sanır. Kendisi kalkmak için uğraşmaz başkasından bekler. Sonra düştüğü yerde zaman sayar. Kimse gelmez. Ağlar,sızlar herkes bilir nerde yarası. Ama ona da şifa olmazlar. Çünkü bencildir insan,kendine yapılmayanı yapmaz başkasına. Sonra gelir anası:)

Suya doğar insan sonra sudan kaçar. Deniz özgürlüktür,Gökyüzü ebedi ve ufuk...ezeldir ufuk.

Kapatma gözünü çocuk bak etrafına. Denize bak,doğaya bak,kediye,köpeğe,kuşa bak ama insana bakma. Zehirdir insanoğlu çocuk,öldürür. Bak çocuk ben umuttum. Bana bak çocuk ne kaldı benden geriye. Yok oldum çocuk,yok edildim. Kınandım çocuk,ezildim,hor görüldüm,dışlandım. Yine bana bak çocuk hâlâ iki ayağımın üstündeyim.Bak çocuk gözlerim boş. Su terk etti,Gökyüzü sınırları çizdi. Ufuk kayboldu. Bana bak çocuk yıkılmadım. Ben yarabandı değilim yaralandı diye koşmam. Ben Deniz değilim derin diye uyarmam. Ben Gökyüzü değilim gök de yüzüm kalmadı çocuk. Ama yine sen beni gör çocuk. Çünkü bi tek sen kaldın. Yok olan bir sen, var olan bin insana bedel oldun çocuk.

Kalbim yok şimdi İşte duygularım göğün yedi kat üstünde. Hayal ettiğim ağaç evin içinde. O ağaç evde ihanet var çocuk,o evde yalnızlık var,o evde sırt çevirme var,o evde kimse kimseyi anlamaz çocuk. Ama o evde hayat var,kandaşım var Bana destek var çocuk. Yüzüme vurulan bi destek. Yanlış şekilde dile getirilen destek. Olsun çocuk aile herşeydir. Ve o ağaç evde benim karanlık geçmişim var.

Gözlerini kapat ve denizi çek içine. Kırgınlığı,hüznü,siniri alsın senden. Derin nefesler daha da boğucu oluyor. Nefes almak batıyor sanki.

Ayağa kalkıp dalgalara adımlıyorum. Her adımımda üstümden bir şey eksiliyor. Soğuk su bedenimin her yerine yüzlerce iğneyi aynı anda soksada içimde ki yangına derman olmuyor. Uykum geliyor,midem bulanıyor insanların saçmalıkları beni bitiriyor. Dalga coştukça ben batıyorum. Ben battıkça karanlık kucak açıyor. Sesler o kadar ürkütücü ki bedenim kaskatı kesiliyor. Boşluktan kocaman kanlı bir el çekiyor beni en dibe. İşte karşımda şimdi bir gölge. Gözleri masmavi. Gözlerinin masumluğuna tezat ellerindeki kan izleri.

Korkmadım. Çünkü gözlerine baktım. Sandım ki bana bi şey yapamaz bu kadar eşsiz bir çift mavilik. Sandım ki kıyamadığı olurum.

Göğsümün altında kalbim yerinden çıkacak gibi. Avcılar ilk başta avlarının güvenini kazanırmış.

Bekledi öylece hiç bir şey yapmadan. Ve sonum,omzumdan belime kadar kocaman bir yaradan. Koca denizde boğulmadım da bir çift mavi gözde kayboldum.

Kan denizde dağılmaya başladı. Acım akıl almaz boyutları aldı. Dizlerimin üstüne düştüm ama hiç bir şey hissetmedim.

Kesiğin acısına değil kırıklarımın acısına ağladım.

Hayır ben böyle yenilemezdim. Denize yalvardım. "Kurtar beni buradan..." gölge yaklaştı. Sonum geliyordu. "Kurtar beni" şimdi pis elleri vücudumda. Gözlerimi kapattım ve bekledim ölümü.

Elimi kaldırdım son çare durması için. Deniz benim itatimde. Güç bende.

Ruhumun en derininde hissettim bana getirdiklerini. Artık acım yok. Su iyileştirdi vücudumda ki koca yarığı. Ve bana bi iz bıraktı o yarayı. Gölgeden uzaklaştım. İşaret parmağımı hafifçe kaldırdım.

Derinlerin sahibi,ruhların katili,kimsesizlerin kurtuluşu,bazılarının en derin yarası benim tek bir hareketimle ait olduğu yer tarafından boğuldu. Ruhlar özgür kaldı. Maviler beni boyarken kafamı kaldırdım ve son kez baktım gökyüzüne. Güldüm ama bu yıldızlara vedaydı...

Zaman yok. Bitiyor işte her şey. Benim seçimlerim üzerine ilerleyen kaderimi kenardan Bi yabancı gibi izliyorum. Kendime sözümü geçiremiyorum. Zevklerimin kölesi ihtiyaçlarımın hiç kimsesi oldum. Kendim için hiçbir şey bırakmadım geleceğime miras. Sonra üzüldüm. "Neden başarılı değilim?" Diye.

Yoruldum. Herkesten. En yakınımdan en uzağımda kadar olan herkesten Yoruldum. Ailemden yoruldum,arkadaşlarımdan yoruldum,derslerden yoruldum,saatlerce amaçsızca ekranı yukarı kaydırmaktan öyle çok yoruldum ki.

Güvenimi kaybettim. Kim doğru söylüyor? Kim sahte? Ben bundan da yoruldum. En çok bu yordu. En güvendiğimin beni kandırması yordu.

Ben yeni başlangıçlardan yoruldum. Her gün bugün farklı olacak demekten yoruldum. Çünkü hiç farklı olmuyor.

Sürekli geçmişimden kurtulmak istememden yoruldum. Kendimi bir türlü benimsiyeyemem beni yordu.

Taş bastım kalbimde ki her bir boşluğa,şimdi sadece taştan. Her gün bir parçası kaybolup gidiyor. En sonunda yok olacak. Biraz hissetmek istiyorum olmuyor. Duyguları alınmış bir robot gibiyim. Tek bildiğim üzgünüm.

Ölsem de kalsam da hep böyle olacakmış gibi. Derin nefesler soluğumu toplamıyor.

Duygularımı saklamaktan yoruldum. Mutlu değilken gülmekten yoruldum.

Öyle bir saklamışım ki gözyaşlarını en kuytularda, Yağmur bile yağmıyor günün sonunda. Biri fark etsin istiyorum. Biri sen iyi değilsin desin istiyorum. Birisi görsün istiyorum. Biri anlasın. Biri beni okusun...

Olmuyor çocuk, kimse görmez ki bizim yaşlarımızı. Biz büyüdük. Biz kimseyi umursamayız. Biz güçlüyüz. Biz hallederiz. Bize üç maymunlar.Görmezler, duymazlar, bilmezler.

●Kafamı ses kaldırmıyor

●İnsanlarla muhatap olmak istemiyorum

●Kenara para ayırmaya başladım

●Şekerli şeyler artık dikkatimi çekmiyor

Rahip bilmişlikle tek kaşını kaldırırdı. Az önceki masum bakışları silinmiş, yüzüne mağrur bir ifade yerleşmişti. “Öyle mi? Neymiş peki istediği?”

“Sadece yaşamak. Kıyaslanmadan, kalıplara girmek zorunda olmadan, özgürce içinden geleni yapmak.”

“Kadınlarımız özgür zaten.”

Herkes yanlışı seviyorsa doğru olan kim?

Aşık olmak,sevmek bana uzak kavramlar. Ama biri vardı bütün kavramlarımı bozdu. Sonra noldu tahmin edin. Biz de tarihe geçtik. Yok olduk. Bir çoğunuz ona yazdıklarımı beğendiniz. Ona yazdıklarımdan kendinizde olanı buldunuz.

Herkesin yarası aynıysa yara açanlar neden var?

İnsan kötü. İnsan çok kötü.

Hep imkansızı seçmekte insancıl değil mi? Yasak olanı arzu etmek de? Adem'e yasak kılınan elma gibi.

İnsan Dünya'ya bir kumar için düştü. İnsan dünyada yasak olanları sevdi. İnsan kendi kendini bitirdi. Adem elmaya uzandığın da kazanan şeytan oldu.

Bugün ilk defa yazmak istedim uzun aradan sonra. Kalbime ağırlık çöktü. Karanlık oldum. Yeşilim bitti.

Düşündüm. Yaşadığım her şeyi. Ne kadar boş vakit öldürmüşüm Dünya'da.

Umudu Hep başkası bana verecek diye bekledim. Ben hiç kendim için savaşmadım. Hep birileri beni kurtarsın diye bekledim. Mutluluğumu yabancı iki dudağın arasından çıkan kelimelere bağladım. Sevgiyi katran karası bir kalbe emanet ettim. Hep yanlışı seçtim. Ben sadece ayakta kalmak için uğraştım.

Ayakta kalmak için uğraşınca güçlü oldum. "O halleder,olgun birisi." Oldum. Halbuki benim içim büyümedi ki. Ben hayallerde kaldım. "Büyüyünce yaparsın." Denilen hayaller.

Ben bugün büyüdüm. Ben bugün bana verilen kalıplara girdim. Ben bugün Siyah oldum.

Öyle derin Bi boşluk vardı kalbimin tam ortasında. Ve sanki bi karadelik. Çekiyor içine her duygumu. Kayboluyorum. Toparlanması zor bi yerim belki bi çocuğun oyuncak odası. Hiç bir şeyin yeri yok. Karmaşığım. Ve bu boşluk sanki beni tüketiyor gittikçe ağır geliyor bedenim. Bi "iyi misin?" Dense ne cevap vereceğimi bilmiyorum. Gözlerim dalıp gidiyor.

Geçmişe takılmış insanlar geleceği göremezler. Kör oldum. Hep ileriye adımladım ama gözüm arkamda kaldı.

Vefa borcunu çok abarttım. Hapşurunca "Çok yaşa" diyene minnet duydum.

Herkesle olan ilişkide fedakarlıklar yaptım. Kahrı çok çektim bilmeyen rahmet dedi. Hiç kimse hiç bir şeyi yakıştıramadı bana ne başarıyı ne mutluluğu.

Yolumu kaybettim duygulara kaldım. Ağlasam ağlayamıyorum,gülsem gülemiyorum. Kabirde gibiyim cehennem yolcusu olduğum için çok canım yanıyor. Nefesler boğazımda kalıyor.

İyi gibi davranmak çok yoruyor ama diken üstündeyim. Bi kere daha hayal kırıklığı olmaz. Mahveder. Saklambaç oynamak çok zor.

Yatağımdan ibaret koca dünyam. Kalkmak istemiyorum. Hayır kalkmak istiyorum ama kalkamıyorum. Sürekli ekranı yukarı kaydırarak sarhoş oluyorum. Bilincim gittikçe körleşiyor. Zaman geçtikçe gerçekleri görmek değişik hissettiriyor tarif edemiyorum. Tek bildiğim "keşke" dedirtiyor. Keşke o zaman öyle yapmasaydım. Keşke güvenmeseydim. Keşke affetmeseydim...Bu böyle sürüp gidiyor.

Korku ve stres bedenimi ele geçirdi sanki herşey için kaygılıyım. Gelecek beni korkutuyor. Geçenlerde bi söz görmüştüm "Belki de hayal ettiğin gelecekte sen olmazsın." Belki de hayal ettiğim geleceği yaşayacak kadar uzun değildir ömrüm. Ölüp giderim.

Kafamın içinde kıyamet var her köşesi karanlık. Her yerde bambaşka bi duygu. Hiç birine yabancı değilim ama hepsine yalancıyım. Çünkü hepsini tanımlarken "İyiyim" diyorum.

Gece gündüzden daha zor. Çünkü düşüncelerin ardı arkası kesilmiyor.