Gitmeye meyilli olduğumdan değil, vardığım her yerde misafir hissedişimdendi çıktığım kapıyı aralık bırakmayışım.

eskisi kadar konuşasım yok, ne hissettiğimden bahsedesim yok, hiç kimseyi merak etmiyorum, hiçbir hararetli konuşmayı dinleyemiyorum, hiçbir şey ilgimi çekmiyor. kendimle yalnız kalmak iyi gelecek ama kendimi de bulamıyorum.

kokunu derin bir nefesle içime çekebilmek. bilirsin, bu böyle sıradan bir soluk olmazdı. bu, bütün kırgınlıkların ruhumda iyileşmesi olurdu.

eskisi kadar konuşasım yok, ne hissettiğimden bahsedesim yok, hiç kimseyi merak etmiyorum, hiçbir hararetli konuşmayı dinleyemiyorum, hiçbir şey ilgimi çekmiyor. kendimle yalnız kalmak iyi gelecek ama kendimi de bulamıyorum.

aşk konuşulan masalarda ben hep başımı öne eğip tutamaçları parçalara ayırırım.

kokunu derin bir nefesle içime çekebilmek. bilirsin, bu böyle sıradan bir soluk olmazdı. bu, bütün kırgınlıkların ruhumda iyileşmesi olurdu.

mesajlara cevap vermediğin ,erken uyudugun ve hiçbir şeyden zevk almadığın o dönem

yaşamayı erteledim. çünkü içimde hiçbir şey yerli yerinde değilken bir hayatı nasıl düzene koyabileceğimi bilmiyordum. muhtemel ki dışarıdan tembellik olarak görülüyor. senelerdir hiç yol almadım ama ruhum dağlar aştı. sadece iyi hissetmek istedim. kimse bilmedi. kimse.

kafamdaki uğultuyu sadece senin sesin bastırabilir, ötesi yok.