Ben her şeyi içimde yaşayıp sonlandırmaya o kadar alışmışım ki, her gün yıkılıp yeniden toparlanıyorum ve benden başka kimsenin haberi olmuyor.

çok cümle vardı, artık yok.

beni göğsünde uyutamaz mısın. gebereceğim artık uykusuzluktan, kabuslardan, yalanlardan dolanlardan. sadece bir kaç saat beni göğsüne yatırmaz mısın

bana bir kez olsun düz adımlarla gel.

yolun bitmesi umrumda değil. bir kere de bütün netliklerinle gel.

durmam gereken yerde kalkıp yürüdüğüm için, kanıma çok dokunan bir şeyi, korkunç bir sessizlikle karşıladığım için sanki bende fırtına yaratmamış alt üst etmemiş gibi sakin sakin gülümseyip konuşmaya devam ettiğim için ve bu sakinliğe kendimi inandırdığım için ve sonra bomboş duvarları izlediğim için. hissettiğim hiçbir şeyi hissettiğim gibi yaşayamadığım için. yolunu gözlediğim kimse geri gelmediği için ve gözümden sakındıklarım gözümün içine baka baka beni harcadıkları için. aslında hiç sorun edilmeyecek bir şeyi sorun ettikleri için ve beni derin bir sessizliğe ittikleri halde bundan şikayetçi olmadıkları için. benim içimde bir yerler sürekli birbirini kırıyor. eskiden kendim kendimle konuşurdum o ses bile sustu. bu sessizlik beni dönülmez yollara sokacak gibi. ve sana sözüm olsun, seni burada böyle bırakmayacağım.

ben bir şeylerin yoluna girebilme ihtimali karşısında çok fazla yenildim.

canımı taşıyan çiçek koparıldı, şimdi ona alalen bir yerde su verme telaşı ne diye.

“pencereyi açmak, manzarayı içeriye almazmış. birine kalbini açmak böyledir biraz.”

beni hiç incitmedin oğlum, sadece canımı taşıyan bardağı devirdin.

benim de elimden tutup kaldıran olsaydı bana da kolaydı tabi

ellerimi tutsaydın ben böyle yıkılmazdım.

‘senin tarafından sevilmenin kaç savaşta bana zırh olduğunu bilmezsin.’

bir fotoğrafı tam otuz yedi yerinden terk etmek, demişti biri. bir fotoğraf değilim ama otuz yedi yerimden kesilmedim mi ali.