Bez tytułu

Życie nauczyło mnie, że nie można uchronić człowieka przed nim samym... Można go kochać, towarzyszyć mu, dodawać odwagi, wspierać... Ale tak naprawdę, tylko on może uratować sam siebie.

Cierpię i mam wrażenie, że każdy to widzi, ale nikogo to nie obchodzi.

tonę, w swoich myślach, lękach, obawach

Boli mnie fakt, że każdy z moich znajomych jest szczęśliwie zakochany, a na mnie jak zawsze nikt nie zwraca uwagi. Też bym chciała poczuć się kochana. Chciałabym po prostu się do kogoś przytulić. Potrzebuje bliskości, której tak cholernie mi brakuje

Raz alkohol, a raz dragi, długo tak pociągnąć nie dam rady

Tak naprawdę duża część naszego życia opiera się na naszym dzieciństwie i tego jak wychowali nas rodzice. Jeśli brakowało nam miłości to zawsze już będziemy do niej dążyli

chciałam mu powiedzieć, że nic nie jest w porządku, że trochę świat mi się zawalił, że często się boję i w głowie rodzą się wszelkie paranoje, że noc to dla mnie katorga rozmyślania, że czuję się mała w tym świecie i często nie potrzebna, nie wiem dokąd zmierzam czego chcę, że zatraciłam w sobie zdolność kochania, że jest we mnie tyle emocji, które chciałam wykrzyczeć

chciałam mu powiedzieć, że nic nie jest w porządku, że trochę świat mi się zawalił, że często się boję i w głowie rodzą się wszelkie paranoje, że noc to dla mnie katorga rozmyślania, że czuję się mała w tym świecie i często nie potrzebna, nie wiem dokąd zmierzam czego chcę, że zatraciłam w sobie zdolność kochania, że jest we mnie tyle emocji, które chciałam wykrzyczeć