Derler ki İstanbul’un iki aşığı vardır; biri denizin ortasında sabırla bekleyen Kız Kulesi, diğeri şehrin kalbinde yükselen Galata Kulesi…
Yüzyıllardır birbirlerine bakarlar. Aralarında koskoca bir şehir, binlerce insan, sayısız hikâye vardır. Ama bazı sevgiler vardır ki mesafeler onları ayırmaz, aksine daha da büyütür.
Galata, her gün güneşin doğuşunu izlerken gözlerini Kız Kulesi’nden ayırmamış. Kız Kulesi ise geceleri Boğaz’ın sularına düşen ışığında, uzakta parlayan Galata’yı seyredermiş. Birbirlerine dokunamaz, yan yana gelemezlermiş. Ama aşk bazen kavuşmak değil, beklemeyi de bilmektir.
İstanbul kaç kez değişti…
Gemiler limanlardan ayrıldı.
İnsanlar birbirlerini unuttu.
Ama onlar birbirlerini hiç unutmadılar.
Belki de bu yüzden İstanbul bu kadar güzel…
Çünkü içinde kavuşamayan ama vazgeçmeyen bir aşk saklıyor.
Bugün bu merdivenlerde otururken anladım ki; gerçek sevgi her gün aynı gökyüzüne bakabilmek, aynı hayali kurabilmek ve ne olursa olsun birbirinin varlığını hissedebilmekmiş.
Tıpkı Kız Kulesi ile Galata gibi…
Belki her aşkın bir İstanbul’u vardır.
Belki her kalbin içinde bir Kız Kulesi bekler.
Ve belki herkes hayatında bir kez olsun, uzaktan bile olsa, kendi Galata’sını bulur.
Ve bazı insanlar yan yana oldukları için değil, birbirlerine ait oldukları için sevilirler.
ellievsbear
yousharknotpass
dailybridgerton
stormborns
germansingergirl
pixelskylines
gummygunk
