Wyczuj nutę słodkości w tej całej kruchości Atmosfera ciężka ale uparcie nie chce zgnieść moich kości Jestem idealna do bycia najgorszą Poszczuj mnie mdłą zgryzotą, swoją ochotą 06.01.2020

Moje stare rany, dzisiejsze blizny Jesteś w potrzasku milcz, bym znowu chciała złam mnie, bym znowu spróbowała Jestem w potrzasku Moje nowe rany, późniejsze blizny

Kodeinowy kompot, rodzinna gromadka Papi xanny, prozy mommy Substancje zaczynają czynić ale szczerze nie powinnam o tym wiedzieć jak dziecko o sprawach dorosłych

Mrużąc oczy pełna nieświadomej senności znów obudzi mnie żar papierosa na twarzy Plastikowy swąd skóry chciałam leżeć, ale pachnieć lawendowym kadzidłem nie podpalonym śmietniskiem

Mój jad spływa z warg na twoją twarz Nie mogę krzyczeć, wypalił mi krtań Jasne oczy dodają mi niewinności, chociaż mój pistolet nie jest na wodę Jesteś jak moje lustrzane odbicie, szkoda że je tłukę Spaliłam zbyt wiele mostów, poczucie winy nie ma jak do mnie dotrzeć

Paranoja gra na moich nerwach jak na lirze zamiast kołysać moim ciałem dźwięków harmonią, sprawia że przerywam ciszę agonią "Wypędzę te myśli" powiedziała Anhedonia, obezwładniając mnie apatią

"Mieć świadomość swojej winy, jednocześnie przeklinając słońce za światło, a księżyc za chłodny blask, jak to jest?" Zdaje się, że mój szyderczy uśmiech zapomniał, że grzecznością jest odpowiadać na pytania Szkło w pięści i krew, nie ma lustra ani mnie

Wpatrzona w wodę, skupiam swoje siły, by zmienić ją w cyjanek Nie-Bóg, może jedynie sprawić, by jad z warg nabrał słodyczy "Wolę nie oddychać pełną piersią, co jeżeli tonę?" Och, minęły lata na iluzji

Kolejny dzień spędzony w nicości, głos w głowie wieści "dni dawno stały się latami" "Emanujesz mrokiem, szukając ukojenia w pastelowych barwach" głosi, gdy wpatruję się w niebo Infantylnie czekam na kołysankę, tkwiąc w wrzaskach

Zedrę sobie gardło na niewypowiadaniu twojego imienia Później zedrę je znowu, prosząc słońce, by nie wstawało Wśród śmiechów rzucę, że krtań wypala mi alkohol, chociaż zawsze wybieram łagodzące mleko z miodem

"I przystawiam Ci do głowy moją miłość jak pistolet, choć zabiorę Ciebie tam gdzie nie będzie boleć"

Lekka obawa, ważąca ponad tone że ten ból jest płytki, a mimo to w nim tonę