WSSL.MN

De race vond plaats in Almere en haar omliggende poldergemeentes Lelystad en Zeewolde. Die liggen inderdaad ver uit elkaar, maar tussen deze gemeenten is niets dan windmolens, koeien en landbouwgrond. Vele vierkante kilometers vruchtbare, maar weinig inspirerende landbouwgrond.

Amsterdam staat in de titel van de wedstrijd zodat potentiële deelnemers uit het buitenland begrijpen naar welk vliegveld ze moeten reizen, associaties hebben met de sfeer en een paar dagen kunnen blijven hangen om 'actief te herstellen'.

Terug naar de race of de stap ervoor. De voorbereiding.

De voorbereiding verliep iets anders dan vorig jaar. Stans (van der Poel) heeft mij net als vorig zeer goed geholpen met schema's, advies en begeleiding en ik ben blij dat zij deze keer langs de kant stond als coach. Dat heeft mijn dag een stuk makkelijker gemaakt!  Kort samengevat heb ik minder uren, minder kilometers en minder maanden getraind voor deze triathlon. Ik kon gelukkig wel 4 weken flink trainen in de Spaanse warmte. ;-)

Mijn race begon bij het aanmelden en inleveren van de fiets en tassen. Dit was even onhandig omdat dit op dezelfde dag was. Voor de mensen die een hele triathlon gedaan hebben is dat begrijpelijk. Je wil in alle rust je tassen controleren op de inhoud en eventueel deze inhoud kunnen aanpassen.  Gelukkig had ik mijn spullen thuis al 44 keer gecontroleerd en in dozen gepropt. Dit onder glimlachend toezicht van mijn jongste broer.

Bij het aanmelden en inleveren voel je de spanning al stijgen. Mensen scheppen op over hun materiaal en getrainde afstanden. Er werd ook veel geklaagd over de weersvoorspellingen. Ik had mij voorgenomen gen aandacht te besteden aan het weer. Mooi moment was een wat uitgewrongen ogende Duitser die in de parkeergarage trots vertelde dat hij net nog even het parcours verkend om warm te rijden. Verder ruiken de toiletten altijd al een beetje zuur van de zenuwen. Toiletten verraden de spanning.

Kwart over zes op zaterdagochtend en daar sta je met een clubje andere gekken klaar om 3.8 kilometer te ploeteren in een door mensenhanden gegraven recreatieplas. Wachtend op het startschot heb ik mijn brilletje nog even van mijn hoofd. In ene klinkt er een poef en begint iedereen te zwemmen. Ik begrijp dat het misschien niet zo'n goed idee is om Annemarie Jorritsma (burgemeester van Almere) een kanon te geven, maar een luider startsignaal zou prettig geweest zijn. Ik ben vertrokken omdat iedereen dat deed.

Al arm worstelend en voet toucherend zwem je met z'n alle op de eerste boei af. Tenminste als je ziet naar welke $%&*^ boei je moet zwemmen? Vanuit het water is je overzicht beperkt en alle zwaaiende armen om je heen maken het niet makkelijker. De zwemcaps, de boeien en de boten van de vrijwilligers rood. De boeien lagen wat ver uit elkaar en ik volgde de verkeerde gangmaker. Vrij snel zwom ik alleen ergens tussen wat boeien. Geen probleem, gewoon doorzwemmen en beter opletten.  Volgend jaar een andere bril en meer in open water trainen.

Halverwege moest iedereen het water uit, over een ponton lopen om er daar weer vanaf te duiken. Leuk voor het publiek. Bij mij schoten alleen allebei mijn benen vanaf mijn onderrug in de kramp. Geen idee hoe dat komt overigens, tips zijn welkom. Na een paar minuten aan een boei te hebben gehangen kon ik doorzwemmen. Later navigeerde ik nog een keer op een rode boot en had weer een stukje had omgezwommen. Wordt eens wakker Wesselman, dacht ik hardop. In mijn hoofd werd deze dag al een drama. Een drama met mijzelf als lijdend voorwerp. Kreupel harkend door legoland (zo noemden wij thuis Almere altijd).

Het water uit en de fiets op. Ik wist zeker dat ik ongeveer 1:20 over het zwemmen had gedaan. Nu armstukken aan, sportvoeding mee, schoenen aan en rustig aan op gang komen. Wat drinken, wat eten en een beetje met mijn benen schudden. In de eerste kilometers viel mij op dat veel deelnemers hadden moeite met het natte wegdek en scherpte bochten. Wat daarna kwam was een groter spektakel.

Voor mij zat een redelijke groep deelnemers en zoals je misschien weet plaatsen triatleten vaak bidons achter hun zadel. Dit is handig. Het gewicht wordt netjes verdeeld en het is aerodynamisch is het ook verantwoord. In Almere, waar het wegdek op enkele stukken niet onder doet voor de binnenlanden van Roemenië (ik overdrijf) werken deze houders alleen anders. Ze worden lanceer platformen voor de plastic flessen. De bidons vlogen letterlijk om je oren. Ik verloor zelf ook mijn derde bidonhouder onderweg. Deze zat met tie rips aan mijn ligstuur vast. Helaas konden die tie rips de klappen niet aan en knapten een voor een. Bidonhouder weg gegooid bij wat omstanders en doorgaan.

Improviserend ging ik verder. Ik fiets zonder kilometerteller. Heb maar een beperkt idee van de tijd en geen idee van mijn positie. Ik raapte 180 kilometer lang een voor een deelnemers op. Enkelen daarvan maakte graag gebruik even uit de wind te kunnen zitten. In de tweede ronde stak de wind wat meer op en moest ik op de meeste delen toch een tandje lichter rijden om netjes op mijn geplande hartslag te blijven. In de tweede ronde veeg je ook de wat meer vermoeide atleten op, bleek, uitgewrongen en soms wat slingerend. 

Overal en nergens werden lekke banden vervangen en ik heb in het bos bij Zeewolde nog wat deelnemers van het pad zien gaan. Ook verbaasde ik mij meermalen over de combinatie: Duur aerodynamisch materiaal en twee maten te grote regenjas met capuchon.

De laatste kilometers drink je nog wat extra, neem je wat voeding en zorg je dat je weet wat je moet doen. Ik probeerde even het riedeltje in mijn hoofd af te spelen. Van de fiets, rechtdoor bij het zoveelste rek enz.  Tijdens de wissel kwam ik Martijn Boot tegen in zijn voorlopig laatste volledige triathlon. Ik was net zo verbaasd als hij :-). Geen tijd om lang bij stil te staan. Armstukken uit, sokken aan, schoenen aan, pet op, gel mee en rustig aan opstarten.

Voor het lopen heb ik mij anders voorbereid. Iets minder gelopen en op een lagere hartslag. Dit kwam dichter bij het tempo dat ik in de race nog aan zou kunnen. De strategie was ook aangepast. Niet meer doorlopen tot de man met de hamer komt, maar bij iedere verzorgingspost wandelend eten en drinken aannemen. Colaatje hier, sponsje daar, slap praatje tegen een vrijwilliger en door naar de volgende post. Dat ritme heb ik 42.2 kilometer lang zonder echte problemen vol kunnen houden. Alleen mijn knie speelde even op en na ±25km had ik een beetje een klotsbuik. Een plaspauze loste dat snel op.

De post naar post strategie hielp. De man met de hamer kwam even kijken, maar sloeg mij niet tegen de vlakte. Alleen in de laatste ronde trok mijn hamstring een beetje richting kramp. De korte wandelingetjes maakten het eten en drinken makkelijker en het lopen wat dragelijker. Vorig jaar in Roth liep ik bij 19km vol tegen de hamer aan. Nu bleef mij dat gespaard en kon in het middenstuk wat tijdswinst pakken.

The generation I feel I am part of is slowly letting go of the concept economy. We are not in a crisis. We are letting go of the things we no longer want and replacing them by things we need. Things we relate to. Things we can enjoy or share with people instead of showing off.

I am fascinated by what will happen in coming years. I hope there will be less restrictive regulations for people that want to do different.

*please add your thoughts and correct me if something is inaccurate, misspelled or just wrong :)

Cheers,