You can't make your heart feel something it won't

“Dzisiaj moja babcia powiedziała mi, że kiedyś kochała kogoś, z kim od dawna nie ma już kontaktu i ta miłość na długo po ich rozejściu z nią została. Wychodząc wyszeptała, że nadal kocha i że boi się, że popełnię ten sam błąd nie walcząc o człowieka do którego coś czuję. Jedyne, co potrafiłam zrobić to się rozpłakać. Tak długo już Cię nie ma, tak długo dzielisz swoje życie z kimś innym, nawet nie myśląc o tym, że ktoś w dalszym ciągu na Ciebie czeka. Nawet nie wiesz jak często o Tobie myślę, o naszych rozmowach i o tym, co przeszliśmy. I właśnie to jest ten moment, w którym mogę śmiało napisać, że się boję. Że zaczynam się bać. Nie chcę za kilkadziesiąt lat stwierdzić, że jestem z człowiekiem, którego nie kocham i wciąż myślę o Tobie. Nie chcę sprawić przykrości babci, która marzy o tym, aby zobaczyć nas szczęśliwych na ślubnym kobiercu. Chciałabym, żebyś stanął w moich drzwiach z sercem na dłoni, tak jak ja zrobiłam to cztery lata temu. Wystarczyłyby mi te dwa słowa, a zaczęłabym iść na przeciw społeczeństwu i zwalczać te wszystkie niedogodności, które nie pozwalały nam być razem. Ale muszę mieć Cię obok, czuć, że trzymasz mnie za rękę, że nasza dusza łączy się w jedność. Samodzielna walka za dwoje? Do czasu to nic złego, później człowiek upada i nie ma siły się podnieść. Po moim odejściu zacząłeś sobie na nowo układać życie. Jesteś z nią, myśląc o mnie, czy myślałeś o niej, będąc ze mną? Muszę wiedzieć. Chcę wiedzieć wszystko to, co miałeś wtedy w swojej głowie. Uwierz, że nie będę potrzebowała wiele, aby odejść, jeśli będziesz tego potrzebował. Ale chcę wiedzieć. Bo wiesz, ja nigdy nie pogodzę się z Twoją stratą. Będę Cię kochać. Zawsze.”