The one that got away

«Μην με ακουμπάς» του φώναξε.

Μα εκείνος πλησίαζε κι άλλο.

«Μη με ακουμπάς.» φώναξε δυνατότερα.

Μα εκείνος δεν έδειχνε να ενδίδει στις φωνές της.

«Μη με ακουμπάς!» ούρλιαξε εκείνη.

Και μαζί με τη φωνή της, βγήκε κι ένας όμορφος λυγμος.

Μα εκείνος πλησίαζε κι άλλο.

Τιποτα δεν τον σταματούσε.

Την άρπαξε απ’ το χέρι δυνατά και την εγκλωβίσε.

Δεν την άφηνε να φύγει.

Εκεινη δεν ήθελε να περάσει τα ίδια.

Πως θα έβρισκε το κουράγιο να μαζέψει τα κόκκαλά της ξανά;

Μα δεν έφυγε.

Δεν μπορούσε να φύγει.

Την είχε εγκλωβίσει.

Κι εκείνη δεν αντιδρούσε.

Γιατί φοβόταν.

Φοβόταν τον ίδιο τον Φόβο.

Τον φόβο που την έσφιξε πανω του.

Τον φόβο που ήθελε να τη βασανίσει.

Τον φόβο που δεν την λυπόταν και δεν είχε σκοπο να την αφησει.

Και μες το φόβο της,

γύρισε και τον κοίταξε,

με της αβύσσου της τα μάτια,

και του ψιθύρισε,

σ'αγαπώ

.

Και με τον ψίθυρο αυτό,

χιλιάδες λαμπερά λουλούδια με χρώματα πολλά,

ζωντανά,

με τη δικη τους ηλιαχτίδα αισιοδοξίας το καθένα,

ξεπρόβαλλαν,

κρυμμένα πίσω από τις συλλαβές,

πλεγμένα γύρω από τα γράμματα,

και αγκάλιασαν τον φόβο,

που άθελά του χαμογέλασε,

και αφού την αγάπη της είχε νιώσει,

και την αποδυνάμωσή της είχε δεί,

την απόφασή του πήρε,

και ντυμένος στα λευκά,

αποχώρησε,

αφήνοντάς της μαύρα δάκρυα στα μάτια,

κάτι σπασμένα κομμάτια,

μα και μια χρυσή κλωστή,

τα κομμάτια να μπορέσει να ενώσει.

Κι εκείνη που για χρόνια με την κλωστή κεντούσε,

το εργόχειρο τελείωσε,

μα η κλωστή δεν επαρκούσε,

του λαιμού τα κόκκαλα,

δεν κατάφερε τελείως να ενώσει,

κι ο φόβος μια στο τόσο,

μια βόλτα κάνει απο εκεί,

σημάδια της αφήνει,

απαλά τα χαϊδεύει,

με τις ρογμές χορεύει,

γλυκά τη μαγεύει,

κι

ύστερα

πάλι

Η πιο δυστυχισμένη φάλαινα του κόσμου.

Το 2004, Η New York Times δημοσίευσε ένα άρθρο για την πιο δυστυχισμένη φάλαινα του κόσμου. Βρίσκεται υπό παρακολούθηση από το 1992 απο διάφορους επιστήμονες οι οποίοι μας αποκάλυψαν το πρόβλημα :

Δεν μοιάζει με τις υπόλοιπες φάλαινες, δεν έχει φίλους ή οικογένεια δεν ανήκει σε καμία φυλή ή κοπάδι. Δεν έχει σύντροφο. Πότε δεν είχε. Τα καλεσματά της φτάνουν από δύο μέχρι έξι και κρατάνε 5 με 6 δευτερόλεπτα το καθένα. Αλλά η φωνής της δεν είναι σαν καμιάς άλλης φάλαινας. Είναι ξεχωριστή- ενώ οι υπόλοιπες του είδους της επικοινωνούν σε συχνότητα 12 και 25hz, αυτή τραγουδάει στα 52hz. Βλέπετε, αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Καμία άλλη φάλαινα δεν την ακούει. Κάθε απελπισμένη προσπάθεια της για επικοινωνία παραμένει αναπάντητη. Κάθε κραυγή αγνοείτε. Με κάθε μοναχικό τραγούδι της γίνεται ακόμα πιο δυστυχισμένη και οι νότες της βυθίζονται ακόμα πιο πολύ στην απελπισία με το πέρασμα των χρόνων.

Απλά φαντάσου ένα τόσο μεγαλειώδες θηλαστικό να περιπλανιέται μόνο του τραγουδώντας- πολυ μεγάλο για να συνδεθεί με οποιοδήποτε άλλο πλάσμα, νιώθοντας παράδοξα μικρό σ'αυτή την τεράστια έκταση ανοιχτού ωκεανού.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους Τα δίνουν – τάχα χαιρετώντας – σ’ άλλους. Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες. Ή – το χειρότερο – τα ρίχνουνε στις τσέπες τους και τα ξεχνούνε. Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα. Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.

με τέτοιο τρόπο,

που ποτέ

καμία παρομοίωση,

καμία μεταφορά,

δεν θα είναι ικανή

να το περιγράψει,

Ποτε δεν θα καταλαβω τους ανθρώπους.

Τη μια μερα σου υποσχονται τον ουρανο με τα άστρα,