Wereriders

Po to tylko, by ludzie go nie zauważali, by nie być na celowniku innych. By mu tak naprawdę nie dokuczano. By mieć święty spokój. Ma jednego “przyjaciela” - Earla. Ale jak sam mówi, to nie jest przyjaźń. Sam nie wie jak to nazwać. Łączy ich do szczeniaka jeden cel. Kręcenie na swój własny sposób starych filmów, których ludzie obecnie nie doceniają. Czy też unikają szerokim łukiem. Więc kręcą wszelakiego rodzaju parodie, są w tym dobrzy. Greg to tak naprawdę nastolatek, który sam nie wie, co chce od życia. Z lekka zakompleksiony, niezwracający uwagi zbytnio na ludzi i na otoczenie. Rzucający głupie teksty, człowiek katalogujący ludzi. Ale do czasu. Gdy od swej matki dowiaduje się o szkolnej koleżance, która według niego ma dla niego znaczenia, coś tam ją kojarzy. A raczej woli nie kojarzyć. Rachel, to dziewczyna chora na raka. 

Earl po ostrej namowie i wojnie z matką postanawia ją odwiedzić dla świętego spokoju. Tu zaczyna się metamorfoza Gaines'a. Od osoby, na której na niczym i na nikim nie zależy. Mającego wszystko w nosie, robiącego na odwal. Do kogoś, do kogo trafia wreszcie, że życie jest o wiele bardziej złożone niż sobie przypuszczał. Zaczyna mu na czymś zależeć, zaczyna doceniać to życie i to, co tak naprawdę ma. Robi bardzo dużo, by dziewczyna się uśmiechała. Gdyż nikomu innemu to się nie udało.  Każdy szczegół w filmie ma swoje znaczenie. Nawet ta tapeta „babska” w drzewka.

Oglądaliście coś, co napawa Was nadzieją? Czuliście, że wszystko będzie ok.? Zwłaszcza jak główny bohater mówi od początku do końca, że nic złego się nie stanie? Wszystko dobrze się skończy. Ten film taki jest i zaskakuje na koniec widza. Mnie zaskoczył. Wręcz uderzył tą nadzieją. Poczułem się dziwnie. Sami to oceńcie oglądając ten film. Zastawia mnie czy poczujecie to, co ja. Czy w Was to uderzy, ten moment? Bardzo podobają mi się słowa profesora Pan McCarthy. Rozmowa Erla z nim, gdzie nauczyciel opowiada o swoim życiu i zmarłym ojcu: „Że nie przestajemy poznawać osoby nawet po jej śmierci. To dziwne uczucie dowiadywać się czegoś nowego o danej osobie”

Stara się asymilować z ludźmi, rodziną. W jakiś sposób coś zrobić ze swoim życiem. Aż znajduję ofertę pracy, jako praktykant do firmy zajmującej się modą. Anne Hathaway gra tu rolę kobiety wyzwolonej pracującej, prowadzącej firmę. Mającej dom, rodzinę dzieci. Męża „zniewieściałego” jak sama mówi, który zajmuje się domem. Czyli mamy odwrócone role. Coś, o co walczą obecnie feministki - „faceci do garów. Kobiety do pracy.”

 Bardzo podoba mi się wątek ukazanego tam konfliktu pokoleniowego. Starsi ludzie plus nowa technologia czy też osób młodych, nieradzących sobie właśnie z takimi osobami. Dziwne, złe podejście zrzucający ich na margines społeczny. Który z czasem się zmienia w większym kontakcie z nimi. W takich osobach zaczyna się zauważać ludzi z doświadczeniem. Którzy są chętni udzielić rady w każdej chwili, w każdej sprawie – nawet w tej sercowej. Rodzinnej, potrafiących wysłuchać, wesprzeć dobrym słowem. Film łamie też ideologie feministek. Pokazuje, że bez względu na to, o co walczą obecnie panie, nie jest to dobre. Raczej pokazuje coś innego. Że ta chusteczka staromodna trzymana przez panów swego czasu, jest dobra i służy do osuszenia łez pań. To co staromodne nie jest takie złe, wręcz go brakuje.

 Początek filmu tradycyjnie bla bla bla - Long time ago... . Zaczyna się pierwszy kadr filmu. Pierwsze sekundy, a w mej głowie myśl: Kurcze, już to gdzieś raz widziałem. Ale dobra brniemy dalej. W między czasie pojawia się nowa Gwiazda Śmierci. Mym oczom ukazują się te same, wręcz podobne sceny jak w początkowych częściach. Atak,planowanie dowództwa, zniszczenie planet za pomocą owej broni. Dosłownie nowa odsłona, odświeżonej starej wersji z nowymi efektami i nowymi bohaterami. Nowym Jedi czy też nowego przyszłego Darth Vadera. Oglądamy tak naprawdę opowieść o legendarnych rycerzach od miecza świetlnego, na nowo tylko w ciut innej nowoczesnej technice.

 Siódma część tak hucznie zapowiadanego filmu, jak wspominałem wcześniej, to nic innego jak tylko odświeżona staro-nowa wersja. Świeży powiew i odgrzanie tego samego kotleta. Same walki w kosmosie przy gwieździe śmierci, możemy wyczuć i zauważyć dosłownie podobne sceny.  Zmienia się tylko forma bohaterów. Mamy starych i nowych. Mamy wyrwany środek historii kręcony na nowo. Oglądamy znowu to samo. W pewnym momencie podczas walki na miecze, z kumplem zaczęliśmy obstawiać co straci przyszły mroczny rycerz najpierw. Którą rękę mu dziołcha utnie. Jedyny plus to 3D. Dosyć ciekawie pod względem efektów film się oglądało. Walk na miecze raczej tutaj nie zobaczycie. Owszem jest, jedna i krótka. A gdy dotrwacie do końca filmu jestem pewien, że strzelicie spazmem śmiechu. Z kina wyjdziecie być może z niesmakiem jak ja. Zawiedzionym nową produkcją tego już kultowego filmu. Jak dla mnie Disney, schrzanił film i poszedł na łatwiznę. Powstał tak naprawdę, cukierkowy familijny epizod Przebudzenia Mocy. Remake czegoś, co już było. Zaczyna się po raz kolejny odświeżenie serii,  dla nowego pokolenia.

 Niestety Willa Smitha na pewno nie ujrzymy na ekranie, ale takie osoby  Jeff Goldblum, Bill Pullman i Vivica A. Fox  powtórzą swoje role. Do obsady dołącza również aktor z  "Igrzyska śmierci" Liam Hemsworth.

Co nas czeka? Ziemianie będą korzystać z obcej technologii. Całe narody Ziemi będą współpracować przy ogromnym programie obrony, aby ochronić naszą planetę przed inwazją obcych. Do tego powstanie problem, bo okazuje się że obcy mają jeszcze większą i zaawansowaną technologię, na którą nie przygotowaliśmy się. Ale  tradycyjnie tylko pomysłowość kilku dzielnych osób może nas uratować od masowego wyginięcia.

Oczywiście bla bla bla Ameryka the best was uratuje i sru flaga na koniec. Czy film bez Willa będzie ciekawy? Czy w ogóle warto się nim interesować? Ciężko powiedzieć. Zwiastun coś tam pokazuje. No niby coś tam jest, ale jakoś mnie nie przekonuje do siebie.

 "Dzień Niepodległości: Resurgence" będzie w kinach 24 czerwca 2016 za granicą. U nas pewnie lipiec sierpień.

 Poznałem tam dosyć ciekawe Panie, z którymi można było porozmawiać na wiele tematów, między innymi o książkach. Pani Katarzyna Bułkowska zachęciła mnie, do spróbowania właśnie literatury polskiej. Zostałem zachęcony do przeczytania książki Andrzeja Ziemiańskiego „Achaja”. Zaufałem i chwyciłem za pierwsze 3 tomy. Szczerze? Jestem zachwycony. Bogaty świat. Bohaterowie opisani wspaniale z każdym drobnym, pikantnym detalem. Zachowanie ludzi, intrygi, ból wewnętrzny czy też zewnętrzny. Emocji wszelakich jest ich bogactwo. Pan Andrzej pisząc tą książkę uderzał czasami w nasz realistyczny świat. Chociażby w pewnym momencie o dwie wojny światowe. Mimo, że jest to świat przygodowo fantastyczny. W ogóle wczucie w skórę kobiecą,ich sposób myślenia. Chociażby zazdrość nastolatki o inną wiele piękniejszą od niej dziewczyny. Co władza może uczynić z innym człowiekiem, gdy ma do tego prawo. Konflikt Achai z jej rówieśniczką, do tego macochą Asiją. Ależ to się czytało, burza mózgu. Dosłownie mamy opis dzisiejszej współczesnej nastolatki, dzierżącej władzę:

(…) Kiedy żenił się z o rok młodszą od córki dziewczyną, nie przypuszczał, że los obdarzy go w szybkim czasie męskim potomkiem. A poza tym czternastoletnia dziś Asija nie była złą żoną. Miała tylko jeden minus, nienawidziła ładniejszej, zdolniejszej i silniejszej Achai w sposób żywiołowy, a ponieważ etykieta dawała pełną władzę nad pasierbicą, zamieniła jej życie w prawdziwy koszmar. Prawo stwierdzało jasno — pełną władzę nad córką sprawowała żona. Mąż, nawet gdyby chciał, nie mógł ingerować w decyzje. Achaja jednak była pierwszym dzieckiem Archentara z pierwszej żony i od decyzji męża tylko zależało, kto odziedziczy tytuł. Tylko to powstrzymywało Asiję od odprawienia wszystkich nauczycieli i postronnych świadków tego, co robiła z Achają. Nie chciała, żeby współczucie wielkiego księcia dla córki obróciło się przeciwko jej dziecku.(…)

By zaraz potem kilka stronic dalej zobaczyć oczami wyobraźni, czytając bardzo długą część wyżywania się macochy. Z dokładnymi detalami tego wszystkiego, co wyżej napisałem.

(...)Cieniutki ręcznik zsunął się z niej, ukazując wszystkie szczegóły nagiego ciała. — No widzisz. I po co było się upierać? — Asija bawiła się w najlepsze ale zarazem czuła, że radość ze zwycięstwa upaja ją i podnieca coraz bardziej. — Wstań! Chcę cię pouczyć. Achaja dopiero teraz zrozumiała, że to jeszcze nie koniec. Za wszelką cenę chciała tego uniknąć, ale już nie mogła. Wielkie łzy pociekły jej po policzkach. Wstała posłusznie, zagryzając wargi. Podniosła oczy, żeby tylko nie napotkać czyjegoś wzroku i spojrzała na sufit. — A to co ma znaczyć, moja panno? — Asija stanęła przed nią, delektując się łzami nagiej dziewczyny. — Spuść oczy! — krzyknęła. Achaja spuściła wzrok, patrząc na twarz Asiji. Ta pozwoliła na to przez chwilę. Przez czas, żeby tamta w pełni uwiadomiła sobie, że jest całkowicie naga i stoi tuż przez całkowicie ubraną Asiją. Potem krzyknęła: — Pochyl głowę!

Achaja pochyliła głowę, czując jak łzy wstydu płyną po policzkach. Asija przeszła obok niej tak, żeby fałdy sukni otarły się o jej gołą skórę. Obeszła dziewczynę wokół

i znowu stanęła z przodu. Achaja była piękna i Asija zazdrościła jej tego równie mocno, jak nienawidziła za inne sprawy. Teraz patrzyła na wyprostowaną, nagą dziewczynę,oceniając jej duże piersi, piękne, okrągłe biodra, kształtne nogi... Większość dziewcząt rozebranych pod przymusem może wyglądać śmiesznie, ale naga Achaja wyglądała jak rasowa klacz. Jej długie, pomalowane na czerwono włosy opadały na plecy i tworzyły świetną oprawę do ślicznej twarzy z dużymi, lekko skośnymi oczami. Stojąc nago,wyglądała jak piękna dzikuska z malowideł wiszących w głównej sali zamku. Asija bez zażenowania patrzyła na jej podbrzusze, na równy trójkąt skłębionych włosów u zbiegu ud. — Masz nawet ładną pupę — roześmiała się. Słysząc to, paź odruchowo podniósł wbity dotąd w podłogę wzrok. I od tej chwili nie mógł go już opuścić. Księżniczka była pierwszą nagą dziewczyną, jaką widział w życiu. Była tak piękna... Czuł, że coś zaczyna go dusić. Achaja też odruchowo podniosła głowę. — Opuść wzrok!!! Co to ma znaczyć?! — Asija czuła, jak jakieś dziwne ciepło rozlewa się w okolicy brzucha. Nogi robiły się miękkie, a oddech krótki. To było jak... jak w łożu z Archentarem, ale Wielki Książę nigdy nie doprowadził jej aż do takiego stanu. — Ty głupia dziewczyno! Jesteś głupia i krnąbrna! Jesteś głupia jak wiejska dziewka!!! Powtórz!(…)

By zobaczyć tą burzę umysłową, walkę kobiet polecam chwycić za książkę.Ale nie tylko z tego powodu. Dawno się tak nie uśmiałem czytając, a jest z czego. Gdyż autor, potrafi zaskoczyć wątkami przyprawiającym o gromki śmiech. Wspaniale opisał świat kobiecy, poplątany ze światem męskim. Niewolnikami, torturami, bogami czy też odrobiną dziwnej nietypowej magii. Tego jak zmienia się powoli i drastycznie bohaterka. Poznajemy też innych ludzi. Ich naturę. Cesarstwa. Mam wrażenie, że nawet polaków “pijaków” z bronią palną. Pisarz musiał sporo przestudiować, obserwować to nasze życie. By potem to wszystko wspaniale opisać w swoim dziele.

Po przeczytaniu 1 tomu naszła mnie refleksja na temat literatury polskiej i filmów. Mają ze sobą wspólną cechę. Dużo wulgaryzmów, przeklinania i ciętego języka. Do tego wątek nagości wszechobecny, z dużą notką przesadności. Szczegóły i detale pokazane w obu wersjach - papierowej i filmowej. Polacy lubują się w pięknie. Uwielbiają kobiecą nagość. Ukazując perfekcyjne wyobrażenie doskonałego kobiecego ciała.  Wystarczy wrócić wyżej do cytatu z książki. A takich opisów jest tutaj mnóstwo. Nawet jak zachowuje się ciało( piersi w tym wypadu) pod pancerzem. No cóż jak wspomniałem to znak szczególny w naszej kultury – ostry wulgarny język i dosłowna nagość.

Wracając do książki. Nie jest to literatura dla młodszego czytelnika. Raczej dla starszego. Przekonałem się do „Achai” i Andrzeja Zielińskiego.  Czasami warto kogoś posłuchać, chwycić za coś zmieniając swój światopogląd.

Jeszcze raz chciałbym podziękować Pani Katarzynie za zmianę mojego nastawienia do, fantastycznego świata w polskiej literaturze.

to wspólne wątki. Zaczęło się najpierw od seriali. Arrow i Flash. Bo by zrozumieć coś w jednym, trzeba obejrzeć ten drugi. Ich wspólne wątki ze sobą wiążą się, splatają. W najnowszych sezonach (2 sezon Flash i 4 Arrow) możemy już powoli obejrzeć,  pojawiających się bohaterów do nowego serialu. Nadchodzącego coraz szybszymi krokami DC’s  Legends of Tomorrow. W Zielonej Strzale(s04e05 - Haunted) dodano nawet wątek z innego już upadającego serialu. Na wyspie wspomnień pojawia się Constatine. Czyżby próba wskrzeszenia? Czas pokarze.

 Mało tego, jak wspomniałem na samym wstępie, filmy. Zaczyna się wplatanie wątków nowych bohaterów, ze starymi. Ant – man. Każdy kto oglądał i dotrwał do końca napisów, mógł zobaczyć wątek związany z Capitanem Ameryką, uwięzionym Zimowym Żołnierzem. Falcona mówiącego, „znam kogoś kto może nam pomóc.” Ogólnie duża doza filmu, już mówi co się będzie działo w przyszłości. Gdzie Ant-Man się pojawi. Co nas czeka w niedalekiej przyszłości. S.H.I.E.L.D, Hydra to już główny wątek we wszystkich Marvelowskich seriach. Mam dziwne wrażenie, iż za kilka lat powstanie nawet duży główny wątek filmowy. Ze wszystkimi bohaterami. W komiksach tak było, więc czemu by i nie tutaj. Nadchodzi  nowa era kinematografii. Wkrótce, będziemy musieli zobaczyć wszystko, by być na bieżąco. Captain America: Civil War tutaj już się ściera duża część bohaterów ze sobą. Niestety, na niego musimy poczekać do 2016 roku. "Doktor Strange'a"  to kolejna komiksowa adaptacja filmowa. Czy też Avengers: Infinity War. Czeka nas wiele i spora dawka herosów. Wiem jedno, obserwując ten półświatek filmowo - serialowy, zaczyna się pojawiać, wręcz wyłaniać nowy trend - moda łączenia. To co kiedyś czytaliśmy w komiksach. Oglądając bajki. Teraz zobaczymy na dużym i małym ekranie.

Mała Ciekawostka. Osadzaniem głównych postaci we wspólnych wątkach preferował Michael Moorcock w swoich książkach jak np: Elryk z Melniboné, Corum i w wielu innych seriach swych. Wspólnym wątkiem zawsze był statek, gdzie bohaterowie spotykali się na pokładzie. Dążąc ku swemu przeznaczeniu, podróży. Odbywała się na nim walka, gdzie część z nich ginęła. Bardzo podobał mi się ich opisy z szerszej perspektywy, każdej postaci. Czytając Elryka mogłeś zobaczyć obraz Coruma w jego oczach. Lub na odwrót, jak Corum spostrzegał innych. Nawet walka na samym pokładzie statku była różnie opisywana.Każda z innego  punktu widzenia, w każdej książce.