Find your bliss

Nabisita ko nanaman ang tumblr dahil may naalala lang ako.

Ewan ko ba, bakit mukhang di ko talaga makakalimutan yung first crush/first love ko sa highschool. Paminsan minsan, naiisip ko siya, pero wala ng love towards the person, pero more like appreciation of what I was and what I felt, and it was so beautiful.

Ngayon, ako'y mag 27 na, happily married, nakatira sa apartment sa maliit na town sa Finland. Di ko naisip na magiging ganito yung future ko, looking back when I first felt love, akala ko mamamatay ako kung hindi siya yung makakatuluyan ko, I mean, siguro kasi teenager ako and going through puberty kaya yung emotions ay sobra sobra.

---------

Tapos I pursued an hospitality degree in college sa Pinas, then now I'm working in the energy sector. Nag 360 degrees yung buhay ko since nakilala ko asawa ko. Hayy, iba ang teenage love sa adult love.

Haha, pero yun na. Di ko na alam kasunod. Huling post ko dito, namimili pa ko ng career and waiting sa result, ngayon nasa thesis stage na ako at graduating next year spring. Daming tanong parin. Magsstay ba ko dito sa company ko ngayon? Or anong magiging career ko nanaman after neto? Wind turbine industry parin ba? Nga pala, nakaraang Martes lang, nakatungtong ako sa taas ng turbine, na never in my wildest imagination na mangyayari, pero nangyari, and I felt alive. Yung adrenaline, tapos unbelivable feeling lang na I was there at the exact moment, and seeing a whole new world. Like legit whole new world.

Daming ganap. Waiting ako sa citizenship ko. Magbabakasyon sa Spain, bibisita sa Pinas, Gagawa ng thesis, Hahanap ng bagong work? Makikipag negotiate sa boss? Ay basta, nung nasa taas ako ng turbine, yung windspeed and windgust ay sobrang lakas, parang itutumba ako, pero di naman ako natumba and it's just my fear of heights overtaking. Sguro, same same rin ngayon. Hoping for good winds ahead.

Osha, next time ulit!

Kakatapos lang ng new Finnish class ko ngayong araw. After nun, sempre gawa-gawa ng assignment.

Hanggang saan-saan na ko napadpad. Sinubukan ko nanamang magpasa ng sandamakmak na aplikasyon sa trabaho hanggang sa nalunod nanaman ako.

Waiting ako sa result ng ibang piniling kong course sa university. Di ko alam kung magbabago ba ako ng career path or itutuloy ko nalang yung field na nasimulan ko.

Ang nararamdaman ko ngayon eh para bang nagsisimula ulit ako sa kung saan iikot yung bago kong mundo. Kumbaga bumalik ako sa time na kakatapos ko lang ng hayskul ulit tapos pipili na ng career na tatahakin. 

Hindi ko alam kung magandang bagay ba ito o hindi. Pero sa tingin ko mukhang magandang bagay naman kasi magsisimula ulit ako, para bang bagong panimula nanaman.

Nakakatakot.. yan din naman yung naramdaman ko noong naghahanap na ako ng mga unibersidad na papasukan at kung ano-anong tinitignan kong mga course online, na kesyo maganda maging ganito, ganyan,.. hanggang sa may napili akong kurssi pero nagshift naman ako sa unang taon ko.

Ganun rin kaya ang mangyayari sa bagong simula ko? Ang dami kong tanong na wala pang sagot sa ngayon. Halos puro “bakit” “kelan” “ano” “saan” ang tanong ko sa mundo at sa sarili ko. 

Siguro pipiliin ko nalang yung kung saan mas nararamdaman kong mas masusubok ang pagkatao ko. Yung mala out of my comfort zone, yung may lebel na halos gusto mo nang sumuko pero iiyak ka lang, magpupunas na luha, pero itutuloy ang nasimulan. 

Kayanin ko kaya? Hmm, sa tingin ko kaya ko naman. Naniniwala akong kasama ko ang Panginoon sa pinagdadaanan ko ngayon. 

Super senti. Hay nako, makalabas na nga lang at tumakbo. 

Kaya gusto gusto kong tumakbo kasi nararamdaman kong buhay ako. Bawat pintig ng puso ko naririnig ko at bawat paghinga ko ay nararamdaman ko. Pati ang hangin na sumasalubong sa mukha ko, ang puting asul na ulap na nakikita ko. Tuwing tumatakbo ako, alam kong buhay ako, humihinga, lumalaban, pero patuloy na sumusulong sa takbo ng buhay. 

Tahimik, malamig, payapa.. Pero iba parin talaga yung ingay ng Maynila. Namimiss ko na sila Mama at yung mga pusa, pero nilalabanan ko na hindi ako maoverwhelmed ng emotions kasi baka hindi ko kayanin ang homesick.

Mag-isa lang ako palagi sa bahay. Naglilinis, Nagcocomputer, Kakain, Aantaying umuwi si Toni para may kasama na ako. Sana magkawork din ako dito soon para hindi naman ganun kalungkot, sana makapag adjust na rin yung katawan ko kasi ilang beses na kong nagkasakit during my 10 day stay.