' Miłość jest lub jej nie ma. Jedna na całe życie aż do wieczności. Tylko jednej osobie można podarować siebie od początku do końca, tylko jednej osobie można dać swoje życie, wnętrze, duszę, ale i ciało, tak jak dar, jak prezent bożonarodzeniowy. Ludzie karmią się bylejakością, tak jak smutno żyją, tak smutne są ich relacje i związki. Nie dbają o swoje wnętrze, by wznieść się ponad, zrobić coś inaczej, odkryć nowe poziomy świadomości i dają siebie innemu człowiekowi- siebie rozchwianego, z zadrami w środku, z nieuporządkowaną przeszłością, liczą, że to przejdzie bez echa. A po falach uniesienia, to wyjdzie na wierzch. Wszystkie zaniedbania, wszystkie nierozliczone sprawy, a później: kłótnie, wina, kara, wzajemne rany, rozwody i od nowa. Dalej bez wniosków, dalej bez pracy nad sobą. Ludzie myślą, że im się należy, tylko dlatego, że są ludźmi, tylko dlatego, by nie wymarł gatunek ludzki. Że niby stworzeni do bycia razem, to twierdzą, że nie trzeba się starać. Żyją nędznie, kochają nędznie, umierają nędznie. Seks w coraz młodszym wieku, przesada w tym co zewnętrzne, wulgaryzm, niedbalstwo, zero czystości, zero szacunku do siebie, do drugiego. Gdzie są damy? Gdzie są dżentelmeni? Gdzie wartość prawdziwego uczucia, od początku do końca, gdzie starania w imię serca? Pewno sobie żaden nie zdaje sprawy jaka to świętość, jaki to najwyższy sakrament, jaki dar. Ile by można zrobić dla tej drugiej osoby, ile poświęcić, jak łączyć dni, jak wspólnie oddychać. Zapomnieli, że wszystko zaczyna się od środka, płynie z niewiarygodnych głębin, ale jeśli nie dbają o swoje wnętrza, to jak mogą czuć płomień duszy. Brudzą ją, plamią, wystawiają na próby, maglują, ścierają papierem ściernym, to jak później pięknie żyć, czysto i prawdziwie kochać? To tak jakby do ślubu przywdziać białą sukienkę w żółtych plamach ze starości.'
yousharknotpass
titsay
gamechangershow
