Aşk her şeyden evvel hissi bir alışkanlıktır. Gözlerimiz belli bir güzelin yüzüne alışır; muhayyilemiz belli bir hava içinde sarılı kalır; kalbimiz yalnız bir sesin, bir ismin tiryakisi olur ve işte, bunu değiştirmek zorunluğu baş gösterince insan kendisini çırılçıplak soyulup evinden sokağa atılmış kimsesiz, avare yaşamaya mahkûm hisseder.

- Captain, gözleriniz kıpkırmızı! Yoksa ağladınız mı?

Galiba yoruldum. Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar... Kendimi her kaybettiğimde, seni de kaybediyor olmaktan yoruldum.