kendi evimde hayaletmişim gibi hissediyorum.

silik bir silüetten farkın yok.

zihnimdeki silüetlerin beni boğduğu geceler unutulmayacak birkaç seansla.

kendimi öldürdüğüm gecenin sabahı yine ayağa kalktım. yatağımda dikeldim. duvara baktım birkaç saniye. damadığımda paslı kan tadı. midem bulandı, kustum. içimdeki kin bütün benliğimi ele geçirirken sustum. aynaya koştum. kendimi süzdüm. yorgun gözaltları ve dağılmış saçlar. harap bir vaziyetteydim. gözlaltlarımdaki morluklar o gecenin soğuk kasvetinin eseri. yemek yedim, uzandım. dans ettim. hâlbuki nefret ederim. hayvanları sevdim. dokunmaya çekinirim oysa. yoruldum. kahvemi yudumladım. ruhumun ruhuma vurduğu darbelerin şerefine birkaç kadeh kaldırdım. boş sokağı izledim. eskiden beni rahatsız eden yorgun İstanbul trafiği, karmaşası, kaosu yoktu. eser dahi kalmamıştı. tektim. sustum, bir yudum yumru daha. ayağa kalktım. şimdi tek mahlukun katili bendim. kendimi öldürdüğüm gecenin sabahı yine kendimi öldürmeye çalıştım. fakat başladığım işi bitiremedim. her zaman olduğu gibi.

“burada ölüler, dirileri eğitir.”

hisler sadece omuza yük.

siktir et, genelde bizim gibi ölü çocuklar göze görünmez.

yadırgama vadettiğin cehennemi.

bazen sessizlik beni ağlatıyor.

görüyorum. etrafa neşe saçan, iyiyim diyen o küçük kızın solgun bileğinin arkasındaki çizikleri. evet, görüyorum.

bedenimi hırpalamak, duygularımı bastırabilir. bir ihtimal.

"kız leylâ, ayağa kalk hemen."