ayakta durduğuma bakma. insan bazen kendi içine devriliyor.

bu aralar kendime sığamıyorum,

benim sanırım bazen hiç kimsem yok

¨ellerim soğukmuş, göz altlarım mor böyle yaşanılmazmış füsun¨

elimi uzattığım çiçekler birde ben soldum. bunu hiçbir cümleye birde kendimi hiçbir yere sığdıramadım. anlattıkça, sustukça, güldükçe, ağladıkça ve daha ne kadar yolum varsa. hiçbirinde. ama hiçbirinde. yaşayamadım.

"zaten saksının kırılması kimseye ölüm gibi gelmez. ama otur karşısına birde çiçeğe sor."

gözlerimi dolu görmedin diye, göğsüm ağrımaz mı sandın.

boğulmadığına herkesi ikna etmişsin, deniz hariç

"diyelim ki; mevcut düzeni yıktım, yerine seni koydum."

bende çiçek gördüysen senin mevsimindendir

küfürlerim de şiirlerimi hep yok eder zaten. ben böyleyimdir, güzel giden şeyleri mahvetmekle meşhurum.

göğüs kafesimde yumuşatamadığım şeyler var. bunu hangi denize bağırsam boğuldum. bu uçurum beni tutar sandım, sandığım yerden yere çakıldım.

“dümdüz sevilmek için fazlasıyla yokuşmuşum.”

çığlık attım duymadın, başkası fısıldasa koşardın

beni vurdular. bak öldüm demiyorum. ama beni vurdular. kan yoktu. cinayet yoktu. kurşun bendim. yenilgiydim. en büyük ağrıydım. intihar değildi. beni vurdular.

"sen kötü bir şey olmaması için iyi şeylerden bile kaçıyorsun."

"seni terkettim. bilmem kaç kilometre yol gittim. evren kaydı. sen göğüs kafesimden milim kaymadın."