Viviaanx

Hej! W wolnej chwili zajmuję się pisaniem fanfików ✨Serdecznie zapraszam na mój profil na wattpadzie ✨

Link do fanfiction jest tutaj, a poniżej podsyłam linki do poszczególnych rozdziałów ✨

ʀᴏᴢᴅᴢɪᴀᴌ 𝟣𝟢. ᴋᴀᴍɪᴇɴ́

ᴍᴇʟɪꜱᴀɴᴅʀᴇ ʜɪʟʟ

- Okej, nie mam już pomysłów. - Wanda opadła ciężko na kanapę. - Nie wiem co by mogło na ciebie zadziałać.

- Jestem trudnym przypadkiem. - westchnęłam.

- To najdelikatniejsze określenie, jakie słyszałem w tym tygodniu. - siedzący naprzeciwko Tony uniósł kubek z kawą. - Kobieta umarła, wróciła do życia, przyciąga Avengersów jak magnes i przypadkiem otwiera portale do ludzi zamiast miejsc. „Trudny przypadek" brzmi wręcz optymistycznie.

- Dziękuję za wsparcie.

- Od tego tu jestem.

Oparłam głowę o oparcie fotela i przymknęłam oczy. Minęło kilka godzin od mojej rozmowy z Nyks. Kilka godzin odkąd dowiedziałam się, że bogini nocy jest moją matką. Kilka godzin odkąd usłyszałam imię, które podobno nosiłam przed Melisandre.

Eris.

Nadal nie wiedziałam, co o tym wszystkim myśleć. Część mnie chciała uznać to za kolejne szaleństwo związane z Sanktuarium. Problem polegał na tym, że czułam, iż to prawda.

Przez następne kilka godzin próbowaliśmy znaleźć choć jeden punkt zaczepienia.

Strange przyniósł z biblioteki kolejne księgi. Stare pergaminy, mapy magicznych szlaków i zapiski pozostawione przez ludzi, którzy przez stulecia trafiali do Sanktuarium. Każda kolejna teoria kończyła się jednak dokładnie tak samo.

Nijak.

Thor uparcie twierdził, że skoro jestem boginią, to "na pewno istnieje jakaś heroiczna próba", która obudzi moją moc. Problem polegał na tym, że żadnemu z nas nie udało się ustalić, na czym taka próba miałaby polegać.

Tony próbował podejść do wszystkiego naukowo.

- Gdybyśmy mieli choć jeden wykres, jeden odczyt energii albo cokolwiek...

- Tony. - Wanda spojrzała na niego z pobłażliwym uśmiechem. - Rozmawiamy o córce bogini nocy posiadającej pierwotny kamień stworzony przez Chaos.

- Wiem. Ale mój mózg odmawia przyjęcia, że odpowiedź brzmi: "poczuj siebie".

- Bo właśnie tak brzmi.

- Nienawidzę magii.

- To wzajemne. - mruknął Strange.

Westchnęłam. Im dłużej o tym rozmawialiśmy, tym bardziej miałam wrażenie, że kręcimy się w kółko. Nie potrafiłam zaakceptować tego, co usłyszałam od Nyks. Nie potrafiłam tego odrzucić. Byłam zawieszona gdzieś pomiędzy. W końcu podniosłam się z fotela.

- Chyba potrzebuję chwili przerwy.

- Dobry pomysł. - przyznała Wanda. - Od kilku godzin wszyscy próbujemy rozwiązać problem, którego nawet nie rozumiemy.

Kiwnęłam głową.

- Obudźcie mnie, jeśli wydarzy się coś ważnego.

Tony uniósł brew.

- W Sanktuarium? Przecież tutaj nigdy nic się nie... - spojrzał na Thora. - Dobra. Cofam.

●●●

Nie pamiętałam nawet chwili, w której zasnęłam. Byłam po prostu zmęczona. Nie tyle fizycznie, co wszystkim, co wydarzyło się od mojego przebudzenia. Tym razem sny nie przyszły. Była tylko przyjemna ciemność. I cisza.

- Mel!

Czyjś głos przebił się przez sen.

- Mel!

Poczułam czyjąś dłoń na ramieniu. Otworzyłam gwałtownie oczy. Nade mną pochylała się Wanda, która oddychała szybko, a jej twarz była wyjątkowo bardzo poważna.

Natychmiast usiadłam.

- Co się stało?

- Mamy problem.

To jedno zdanie wystarczyło, żebym całkowicie oprzytomniała.

- Jaki?

- W Nowym Jorku doszło do kolejnego ataku.

Serce zabiło mi szybciej.

- Kolejna kreatura Ereba?

- Nie. - Wanda pokręciła głową. - To człowiek.

- Człowiek?

- Przynajmniej wygląda jak człowiek.

Wstałam z łóżka.

- Kto to jest?

Wanda zawahała się przez ułamek sekundy.

- Przedstawia się jako Tanatos.

Zamarłam. To imię coś we mnie poruszyło. Nie wspomnienie. Instynkt. Jakby moja magia rozpoznała je szybciej niż mój umysł.

- Twierdzi... - Wanda przełknęła ślinę. - ...że jest bogiem.

Przez chwilę nie powiedziałam nic.

- I czego chce?

Wanda spojrzała mi prosto w oczy.

- Ciebie. - potem dodała jeszcze ciszej - Powiedział, że jeśli córka Nyks sama do niego nie przyjdzie... zamieni całe miasto w cmentarz.

Momentalnie wybiegłam z pokoju i skierowałam się do salonu gdzie włączony był telewizor.

●●● ʙᴜᴄᴋʏ ʙᴀʀɴᴇꜱ

- Macie ostatnią szansę. - powiedział spokojnie mężczyzna stojący kilka metrów przede mną.

Był wysoki. Zdecydowanie wyższy ode mnie. Miał nienaturalnie bladą skórę, niemal popielatą, jakby od wieków nie widział światła słońca. Długie, czarne włosy opadały swobodnie na ramiona, a ciemny płaszcz poruszał się mimo całkowitego braku wiatru.

Najbardziej niepokoiły jednak jego oczy. Nie miały źrenic. Były całkowicie czarne.

Nie wyglądał jak człowiek. Ale też nie przypominał żadnego z potworów, z którymi walczyliśmy przez ostatnie miesiące. Tamte kierowały się instynktem. Ryczały, rozrywały wszystko na swojej drodze i zostawiały po sobie jedynie zniszczenie.

Ten... Był spokojny. Zbyt spokojny.

- Powtórzę tylko raz. - odezwał się ponownie. - Gdzie jest Eris?

Sam wymienił ze mną krótkie spojrzenie.

- Nie znamy żadnej Eris. - odpowiedział chłodno.

Mężczyzna westchnął z wyraźnym rozczarowaniem.

- Kłamstwo jest bardzo ludzkim odruchem.

- A grożenie ludziom też należy do twoich hobby?

Na jego twarzy pojawił się ledwie zauważalny uśmiech.

- Nie grożę. - zrobił krok. Asfalt pod jego stopą zaczął ciemnieć. Pękał, jakby obumierał. - Uprzedzam.

Sam powoli rozłożył skrzydła.

- Okej... zdecydowanie wolę te głupie potwory. - stwierdził.

- Ja też. Tamte przynajmniej nie mówiły. - przyznałem.

Mężczyzna przechylił lekko głowę.

- Jestem Tanatos. - wypowiedział swoje imię z absolutnym spokojem, jakby oczekiwał, że samo jego brzmienie wystarczy, by wszyscy padli na kolana.

- Rodzice byli fanami mitologii? - uniosłem brew.

Przez krótką chwilę patrzył na mnie bez słowa.

- To wy, ludzie, stworzyliście mitologię z własnej niewiedzy. - odparł lodowatym tonem. - Ja nie noszę imienia boga. Ja nim jestem.

Kącik moich ust drgnął.

- Jasne. A ja jestem Święty Mikołaj.

W jego czarnych oczach nie pojawiła się nawet iskra rozbawienia.

- Jesteś jedynie ludzkim pomiotem, który nie rozpoznaje istoty stojącej przed nim.

- Wiesz... wszyscy, którzy przedstawiają się jako bogowie, zwykle kończą skuci kajdankami albo na terapii.

Tanatos nawet nie mrugnął.

- Skoro odrzucacie możliwość rozmowy...

Uniósł dłoń. Powietrze momentalnie zgęstniało, a ja nagle poczułem potężny nacisk, jakby niewidzialna siła uderzyła we mnie z każdej strony jednocześnie. Asfalt pękł pod moimi stopami.

- Buck! - krzyknął Sam.

Ruszył pierwszy. Rozłożył skrzydła i wystrzelił w stronę Tanatosa z tarczą uniesioną do ciosu. Tanatos spojrzał na niego z wyraźnym znużeniem.

- Jesteś zbyt wolny.

Nie wykonał nawet pełnego ruchu tylko lekko poruszył nadgarstkiem. Sam został odrzucony w bok, jakby uderzył w rozpędzony pociąg. Przeleciał kilkanaście metrów i z hukiem przebił ścianę pobliskiego budynku.

- Sam!

Rzuciłem się naprzód. Metalowa pięść przecięła powietrze dokładnie tam, gdzie przed chwilą stał, ale on zniknął.

- Za tobą.

Odwróciłem się instynktownie. Jego otwarta dłoń uderzyła mnie w klatkę piersiową. Nie bolało. Przynajmniej przez ułamek sekundy. Potem poczułem, jak całe moje ciało odrywa się od ziemi. Wbiłem się plecami w zaparkowany samochód, zgniatając go niemal do połowy. Metal zaskrzypiał, a w moich uszach zadźwięczało.

- To właśnie są obrońcy tego świata? Żałosne. Jesteście zbyt słabi, by zatrzymać choćby cień prawdziwego boga.

Nagle powietrze za jego plecami rozdarł niski, głuchy pomruk, a przestrzeń pękła.

ʀᴏᴢᴅᴢɪᴀᴌ 𝟫. ʀᴏᴅᴢɪɴᴀ

ᴍᴇʟɪꜱᴀɴᴅʀᴇ ʜɪʟʟ

- Nareszcie nas wezwałaś, córko.

Zamarłam słysząc głos tak obcy, a jednocześnie tak boleśnie znajomy. Nie rozpoznawałam jego brzmienia, nie potrafiłam przypisać go żadnej twarzy ani wspomnieniu, a mimo to coś we mnie reagowało. Jakby jakaś zapomniana część mojej duszy usłyszała go już dawno temu i przez całe życie czekała, by usłyszeć go ponownie.

Powoli odwróciłam się wokół własnej osi. Taras był pusty. Wokół mnie znajdował się jedynie nocny wiatr, las ciągnący się aż po horyzont i tysiące gwiazd rozsypanych na niebie.

- Kim jesteś? - zapytałam niepewnie, próbując zlokalizować źródło głosu. Przez chwilę panowała cisza, a potem gwiazdy nad moją głową rozbłysły jaśniej.

- Jestem Nyks, moja droga Eris. - odparł głos.

Zmarszczyłam brwi.

- Eris?

Imię zabrzmiało obco. Nigdy wcześniej go nie słyszałam, a jednak coś ścisnęło mnie w środku. Jakby wypowiedziano słowo, które od zawsze należało do mnie, tylko dawno zostało zapomniane.

- Takie imię nadałam ci po narodzinach. - w głosie pojawiła się dziwna czułość. - Ale Melisandre również jest piękne. Nosiłaś je przez całe życie i uczyniłaś swoim.

Wstrzymałam oddech.

- A więc jesteś...

- Twoją matką. - odpowiedziała łagodnie. - Tak, moje dziecko.

Świat na moment przestał istnieć. Wszystkie pytania, które zadawałam sobie od dzieciństwa. Wszystkie noce spędzone na wyobrażaniu sobie twarzy ludzi, którzy mnie porzucili. Wszystkie chwile, gdy zastanawiałam się, skąd pochodzę.

I teraz jedna z odpowiedzi stała przede mną. A raczej przemawiała do mnie z samej ciemności.

- Czemu.. Jak.. - nie umiałam sprecyzować konkretnego pytania, a w głowie miałam ich całe mnóstwo.

- Zastanawiasz się, jak znalazłaś się w tym miejscu, moje dziecko?

- Tak, chyba tak..

- Ponieważ nigdy nie miałaś dorosnąć, Eris.

- Co? - zamarłam.

- W dniu twoich narodzin zapadła decyzja o twojej śmierci. - głos Nyks złagodniał. - Twój ojciec nie chciał kolejnego dziecka.

- Ojciec?

Nad lasem przemknął chłodny podmuch wiatru.

- Ereb.

Samo imię zabrzmiało ciężko jak coś, czego nie powinno się wypowiadać lekkomyślnie.

- Bóg ciemności? - przez chwilę nie wiedziałam, czy śmiać się, czy zemdleć. - Czyli mam ojca będącego dosłownym ucieleśnieniem mroku.

- Odziedziczyłaś po nim więcej, niż sądzisz.

Nie brzmiało to uspokajająco.

- Dlaczego chciał mnie zabić?

Tym razem cisza trwała dłużej.

- Ponieważ obawiał się tego, kim możesz się stać.

Zacisnęłam dłonie na balustradzie.

- Byłam niemowlęciem.

- Dla bogów przyszłość bywa bardziej rzeczywista niż teraźniejszość.

- To nie odpowiada na pytanie.

- Nie. - przyznała. - Ale jest prawdą. Powierzył mi zadanie odebrania ci życia. Zamiast tego oddałam cię śmiertelnikom.

Przed oczami przemknęły mi obrazy domu dziecka, rodzin zastępczych, wszystkich ludzi, którzy pojawiali się i znikali w moim życiu.

- Ukryłam cię przed nim. Przed wszystkimi.

- Przez dwadzieścia dziewięć lat?

- Dla bogów nie jest to długo.

- Dla mnie było całym życiem.

Po raz pierwszy Nyks nie odpowiedziała od razu.

- Wiem.

To jedno słowo zabolało bardziej niż powinno.

- A potem umarłam. Wtedy postanowiłaś się ujawnić?

- Nie. Wtedy zaczęłam cię ratować.

Energia wokół mnie zadrżała.

- To sekta. - stwierdziłam.

- Moi wyznawcy.

- Wykradli moje ciało.

- Na mój rozkaz.

Zamknęłam oczy. Nagle wszystko zaczynało się układać: mauzoleum, sanktuarium i ludzie czekający na mój powrót.

- To oni mnie przywrócili.

- Nie. - głos Nyks stał się stanowczy. - Oni jedynie utrzymywali twoją duszę. Wanda otworzyła drzwi. To ja sprowadziłam cię z powrotem.

Po moich plecach przebiegł dreszcz.

- Dlaczego?

- Ponieważ nadszedł czas, abyś stała się tym, kim zawsze miałaś być.

- Nie podoba mi się brzmienie tego zdania. Zgaduję, że na tym nie kończą się problemy.

Tym razem cisza była odpowiedzią samą w sobie. Poczułam, jak żołądek nieprzyjemnie się zaciska.

- On się dowiedział. - powiedziała.

- I te wszystkie stworzenia...

- Są jego dziełem. - dokończyła.

- On mnie szuka. - olśniło mnie nagle, a wszystkie puzzle zaczynały pasować do układanki.

- Nie. - odparła Nyks. W jej głosie po raz pierwszy usłyszałam niepokój. - On chce dokończyć to, czego nie pozwoliłam mu zrobić dwadzieścia dziewięć lat temu.

Przez chwilę nie mogłam wydobyć z siebie głosu.

- A więc co teraz?

- Teraz musisz się przygotować.

- Na walkę?

- Na przebudzenie.

- Nie rozumiem. - zmarszczyłam brwi.

Gwiazdy nad nami rozbłysły mocniej.

- Moc, którą posiadałaś do tej pory, była jedynie cieniem tego, czym naprawdę jesteś, Eris.

Poczułam, jak energia pod moją skórą lekko zawibrowała.

- To był tylko cień?

- Tak.

- Pokonałam Thanosa tym cieniem.

- Właśnie dlatego twój ojciec się ciebie obawia. Na samym początku istniał Chaos. Z niego narodziło się wszystko: bogowie, gwiazdy, światy. - jej głos stał się głębszy. - Ale zanim powstało życie, Chaos pozostawił po sobie ślady. Pierwotne Kamienie.

Poczułam dreszcz.

- Kamienie?

- Nie takie, jakie znają śmiertelnicy.

Przed moimi oczami pojawiły się obrazy. Ogromne kryształy unoszące się w pustce wszechświata.

- Są starsze od czasu. Starsze od bogów. Są samymi fundamentami rzeczywistości.

- I jeden z nich jest we mnie?

- Nie. Ty jesteś nim.

To wyjaśnienie było jeszcze gorsze.

- Bardzo pomocne.

- Kamień Ciemności wybrał cię jeszcze przed narodzinami.

Czarna energia wokół moich dłoni rozbłysła.

- Dlatego twoja moc zawsze była inna. Dlatego mogłaś robić rzeczy niemożliwe nawet dla bogów.

- A teraz?

- Teraz śpi, ponieważ śpi jego nosicielka.

Spojrzałam na nią niezrozumiale.

- Umarłaś, Eris. Część ciebie nadal kurczowo trzyma się tej śmierci.

Poczułam nieprzyjemny ucisk w gardle.

- Nieprawda.

- Naprawdę?

Nie odpowiedziałam.

- Od dnia przebudzenia próbujesz odzyskać dawną siebie.

Trafiła prosto w punkt.

- Bo to jestem ja.

- Nie. - po raz pierwszy w jej głosie pojawiła się stanowczość. - Tamta Melisandre zginęła na polu bitwy.

Te słowa zabolały bardziej niż powinny.

- Więc mam ją po prostu porzucić?

- Nie. Musisz ją zaakceptować. Zaakceptować, że umarła. Zaakceptować, że wróciłaś. Zaakceptować, że nie jesteś już tylko śmiertelniczką.

Poczułam, jak serce przyspiesza.

- A jeśli nie potrafię?

- Wtedy Kamień pozostanie uśpiony.

- A jeśli jednak mi się uda?

Tym razem Nyks milczała przez chwilę.

ʀᴏᴢᴅᴢɪᴀᴌ 𝟪.𝟧. ᴍᴏᴅʟɪᴛᴡᴀ

ᴍᴇʟɪꜱᴀɴᴅʀᴇ ʜɪʟʟ

Mój nocny pomysł skutecznie pozbawił mnie resztek szans na odpoczynek. Krążyłam po pokoju od ściany do ściany, coraz bardziej wydeptując niewidzialną ścieżkę w dywanie. Za oknem wciąż panowała noc, ale miałam wrażenie, że minęły całe godziny. Może i udało mi się go zobaczyć. Może nawet udało mi się z nim porozmawiać, ale na końcu zrobiłam najgorszą rzecz, jaką mogłam zrobić. Dałam mu nadzieję, a potem zniknęłam.

- Genialnie, Mel. Po prostu genialnie. - mruknęłam do siebie. Oparłam dłonie o parapet i zamknęłam oczy. Przed nimi natychmiast pojawił się jego wyraz twarzy. Najpierw niedowierzanie, potem ból, a na końcu ta sekunda... Ta jedna krótka sekunda, w której uwierzył.

Poczułam ucisk w klatce piersiowej. Jeżeli uznał to za kolejny sen, będzie cierpiał. Jeżeli uwierzył, że mówiłam prawdę, będzie cierpiał jeszcze bardziej. W obu przypadkach przegrałam.

Westchnęłam ciężko.

Nie. Nie mogłam tak o tym myśleć. Musiałam się wydostać. Musiałam odzyskać pełnię mocy. Musiałam wrócić.

Spojrzałam na swoje dłonie. Od kilku dni próbowałam zmuszać energię do działania. Kontrolować ją, przywoływać, rozkazywać jej... I za każdym razem kończyło się to katastrofą.

Przypomniałam sobie słowa Wandy.

"Nie myśl za dużo. Pozwól działać magii."

Może właśnie w tym tkwił problem. Próbowałam odzyskać dawną Melisandre. Tę sprzed śmierci. Tę samą osobę, która stanęła naprzeciw Thanosa. Ale może ona już nie istniała. Ta myśl zatrzymała mnie w miejscu. Po raz pierwszy od przebudzenia dopuściłam ją do siebie.

Umarłam. Naprawdę umarłam. A potem wróciłam. Nie mogłam oczekiwać, że będę dokładnie taka sama. Może moja moc też nie była już taka sama. Ciche pukanie do drzwi przerwało moje rozmyślenia. Otworzyłam je, a za nimi ujrzałam Thora. - Thor? Obudziłam cię?  - Słyszałem jak chodzisz po sanktuarium. Pomyślałem, że może moja metoda na odzyskanie wiary ci pomoże. - odparł spokojnie. - Metoda? - zdziwiłam się.  - Wiesz, kiedy czuję się bezsilny, idę na najwyższy szczyt jaki mogę znaleźć w pobliżu i modlę się do przodków.  - Ja nie znam swoich przodków. Jestem adoptowana, pamiętasz?

Thor przez moment milczał. Nie było w nim zakłopotania. Raczej coś w rodzaju cichej refleksji, jakby moje słowa ułożyły mu w głowie zupełnie nowy obraz.

- Tak. Pamiętam. - przyznał w końcu spokojnie. Oparł się lekko o framugę drzwi, jakby nagle cały ten „boski plan" stracił na pewności. - W Asgardzie nie zawsze modlimy się do krwi. - dodał po chwili. - Czasem do tego, co nas kształtuje. Do wyborów. Do ludzi, którzy pojawiają się na naszej drodze. Ty też masz takich ludzi.

Poczułam, jak coś ściska mi gardło.

- To nie to samo.

- Nie. - zgodził się bez wahania. - Ale czasem wystarczy. Nie przyszedłem mówić ci, żebyś klękała do nieznanych bogów. - powiedział ciszej. - Przyszedłem, bo czuję, że coś w tobie jest... rozchwiane.

- Rozchwiane?

- Jakbyś stała na granicy burzy, której jeszcze nie widzisz. Odwróciłam wzrok, bo dokładnie tak się czułam. Rozchwiana, bezradna.. Świadomość, że tylko ja mogę nas stąd wydostać jeszcze bardziej mnie dobijała. Im większe czułam parcie, tym gorzej mi szło.  - Nie zaszkodzi spróbować, dziękuję. - odparłam w końcu. - I przepraszam jeśli cię obudziłam moimi spacerami.  - Wierz mi, Mel, że świadomość, że to ty mnie budzisz jest niezwykle miła zważając na ostatnie lata. - uśmiechnął się. - Dobrej nocy. - dodał na odchodne i zniknął za drzwiami swojej sypialni.  Przez dłuższą chwilę jeszcze wpatrywałam się w zamknięte drzwi. Westchnęłam cicho.

- Nie zaszkodzi spróbować. - powtórzyłam sama do siebie słowa, które chwilę wcześniej powiedziałam Thorowi.

Narzuciłam na ramiona cienką kurtkę i opuściłam swoje pomieszczenie.

Sanktuarium spało. Korytarze były puste, a jedynym dźwiękiem pozostawał odległy szum wiatru dobiegający zza murów. Powoli wspinałam się kolejnymi schodami, kierując się coraz wyżej. Nie wiedziałam dokąd idę. Po prostu podążałam przed siebie.

W końcu dotarłam na najwyższą wieżę zamku. Kamienny taras był całkowicie otwarty. Nocne powietrze natychmiast uderzyło mnie w twarz. Przede mną rozciągał się las otaczający sanktuarium. Morze ciemnych koron drzew ciągnęło się aż po horyzont. Nad nimi świeciły tysiące gwiazd.

Przez moment po prostu patrzyłam opierając dłonie o chłodną balustradę.

- Dobra... - mruknęłam. - Nigdy wcześniej tego nie robiłam. Szczerze mówiąc, nawet nie wiem, do kogo mówię.

Wiatr poruszył kosmykami moich włosów. Zamknęłam oczy.

- Jeżeli naprawdę jestem jakąś boginią... to muszę mieć jakieś pochodzenie. Jakichś rodziców. Nie znam was. Nie wiem, kim jesteście ani nawet, czy istniejecie. - głos lekko mi zadrżał. - Ale jeśli gdzieś tam jesteście... to potrzebuję pomocy.

Łzy zapiekły mnie pod powiekami. - Nie wiem dlaczego wróciłam i dlaczego moja moc mnie nie słucha. Nie mam pojęcia co robić. 

Oddech ugrzązł mi w gardle. Wiatr nagle ucichł. Poczułam znajome mrowienie pod skórą. Tym razem silniejsze, znacznie silniejsze. Czarna energia zaczęła przesuwać się po moich dłoniach niczym żywe cienie. Powoli wyprostowałam się. Serce waliło mi jak oszalałe.

- Jeśli naprawdę tam jesteście... - wyszeptałam. - Dajcie mi jakiś znak.

Zapadła cisza. Jedna sekunda, druga, trzecia...

ʀᴏᴢᴅᴢɪᴀᴌ 𝟪. ꜱɴʏ

ᴍᴇʟɪꜱᴀɴᴅʀᴇ ʜɪʟʟ

Siedziałam w swoim tymczasowym pokoju i dużo myślałam. Było już grubo po północy i wszyscy zapewne spali, ale ja miałam z tym problem. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, wracały wspomnienia. Bitwa. Ból. Słowa Wandy. Trzy lata. Bucky.

Zwłaszcza Bucky.

Westchnęłam ciężko i odrzuciłam koc na bok. Nie było sensu dalej udawać, że za chwilę zasnę. Wstałam z łóżka i wyszłam na korytarz. Zamek nocą wydawał się jeszcze większy niż za dnia. Cichy. Pusty. Oświetlony jedynie pojedynczymi lampami rzucającymi złote smugi na kamienne ściany. Moje kroki same skierowały się do biblioteki. Może dlatego, że nie miałam nic lepszego do roboty. A może dlatego, że odkąd tu trafiłam, miałam dziwne wrażenie, że to miejsce chce mi coś pokazać.

Ciężkie drzwi ustąpiły bezszelestnie. W środku panował przyjemny półmrok. Setki książek wypełniały regały od podłogi aż po sam sufit.

- Oczywiście. - westchnęłam. - Magiczna biblioteka. Czemu nie.

Przesunęłam palcami po grzbietach kolejnych tomów: historia magii, starożytne rytuały, przejścia między wymiarami, bestiariusze...

Nic przydatnego.

Już miałam wracać do pokoju, gdy coś przykuło moją uwagę. Książka leżąca samotnie na niewielkim stoliku. Nie na półce. Nie schowana. Jakby ktoś zostawił ją specjalnie dla mnie.

Zmarszczyłam brwi i podeszłam bliżej. Na okładce nie było tytułu. Dopiero po otwarciu pierwszej strony pojawiły się słowa.

"Ścieżki Snu i Mosty Między Duszami."

Przez plecy przebiegł mi dreszcz. Usiadłam powoli w fotelu i zaczęłam czytać. Im dalej zagłębiałam się w treść, tym bardziej zapominałam o upływie czasu. Księga opisywała sny nie jako wytwór umysłu, ale jako miejsce. Przestrzeń istniejącą pomiędzy światami. Miejsce, do którego osoby posiadające odpowiedni dar mogły świadomie wejść.

A nawet... odwiedzić kogoś.

Przewróciłam kolejną stronę.

"Najłatwiej odnaleźć duszę, z którą istnieje silna więź emocjonalna. Im głębsza więź, tym krótsza droga."

Poczułam ucisk w gardle. Od razu na myśl przyszedł mi Bucky. 

Spojrzałam na kolejne akapity. Rytuał nie był skomplikowany. Wręcz przeciwnie, wymagał jedynie skupienia i odrobiny mocy.

Zawahałam się. To był głupi pomysł. Naprawdę głupi. Nie wiedziałam nawet, czy działa.

A jeśli działał... to co właściwie miałabym mu powiedzieć?

"Cześć, wróciłam z martwych"?

Brzmiało absurdalnie. Mimo to zamknęłam książkę i przycisnęłam ją do piersi. Bo po raz pierwszy od przebudzenia pojawiła się możliwość zobaczenia go. Choćby tylko przez chwilę. Wróciłam do pokoju, usiadłam na łóżku i zamknęłam oczy. Zrobiłam dokładnie to, co opisywała księga. Pozwoliłam mocy płynąć. Nie szukałam miejsca. Nie szukałam drogi. Szukałam tylko jednej osoby. Początkowo nie wydarzyło się nic. A potem... świat wokół zaczął się rozpływać.

Czerń. Mgła. Szepty.

I nagle zobaczyłam znajomy kształt. Mężczyznę siedzącego samotnie na drewnianym pomoście nad spokojnym jeziorem. Jego plecy, krótkie włosy i metaliczne ramię odbijające światło zachodzącego słońca. Serce zabiło mi mocniej.

- Bucky... - wyszeptałam.

Postać znieruchomiała. Jakby usłyszała głos dochodzący z bardzo daleka. Powoli odwróciła głowę. A ja po raz pierwszy od trzech lat spojrzałam mu w oczy.

- Mel? - uniósł brew i wstał. - Znowu nawiedzasz mnie w snach?  - Przychodziłam do ciebie już wcześniej? - zdziwiłam się. Przerażał mnie fakt, że przez trzy lata dawałam znaki moim przyjaciołom, a nawet tego nie pamiętałam.  - Rzadko ale zdarza się. - wzruszył ramionami. - Moja głowa nie potrafi cię wyrzucić z pamięci i usilnie nie pozwala mi o tobie zapomnieć.  - Buck, ja..  - Nie mów nic, proszę. - jego głos był spokojny. Jakby wypowiadał te słowa już wcześniej. W innych snach. W inne noce.

- Buck...

- Naprawdę. - pokręcił głową. - Jeśli zaczniesz mówić, to za chwilę się obudzę. Zawsze tak jest. Zawsze, kiedy śnię o tobie dłużej niż kilka minut.

Serce ścisnęło mi się boleśnie. Powiedział to tak zwyczajnie. Jak człowiek przyzwyczajony do czegoś, co nie powinno być normalne.

Nagle jezioro, pomost i zachodzące słońce przestały wydawać się piękne. Były tylko smutne. Przesiąknięte tęsknotą.

- Przykro mi. - przyznałam. 

- Za co?

- Za to wszystko.

Bucky parsknął cicho.

- Mel, jesteś dosłownie wytworem mojego mózgu.

- A jeśli nie jestem?

- Nie zaczynaj.

- Mówię poważnie.

- Ja też.

Podszedł bliżej. Teraz dzieliło nas zaledwie kilka kroków.

- Za każdym razem wyglądasz tak samo. Jak ktoś, kto zaraz zniknie.

Poczułam, jak coś ściska mnie w gardle. Nie wiedziałam, jak mu powiedzieć prawdę. Że tym razem nie byłam snem. Że oddychałam. Że żyłam. Że znajdowałam się gdzieś pomiędzy wymiarami i właśnie używałam magicznej księgi do włamywania się do jego snów.

Brzmiało absurdalnie nawet w mojej głowie.

- A jeśli tym razem jestem prawdziwa?

Bucky zamknął oczy. Na moment, jakby walczył sam ze sobą. Kiedy je otworzył, zobaczyłam w nich coś, czego nie widziałam nigdy wcześniej. Zmęczenie. Ogromne, trzyletnie zmęczenie.

- Wiesz, co jest najgorsze?

- Co?

- Że przez sekundę chciałem ci uwierzyć. Naprawdę chciałem. - jego głos ledwo się nie załamał. - I właśnie dlatego nie mogę.

Wokół nas przebiegło lekkie drżenie. Jak fala na powierzchni wody. Poczułam, że połączenie zaczyna słabnąć, a sen się rozpadał.

- Nie... - szepnęłam.

Bucky natychmiast to zauważył.

- Widzisz?

- Buck, posłuchaj mnie.

- Nie. Nie chcę znowu przez to przechodzić.

Jezioro zadrżało. Niebo zaczęło pękać jak szkło. Miałam coraz mniej czasu.

- Żyję. - wypaliłam to w końcu. Po prostu. Bez przygotowania. Bez tłumaczenia.

Bucky zamarł.

- Co?

- Żyję.

Świat wokół nas zaczął się rozpadać. Pomost pokrył się pęknięciami. Powietrze falowało.

- Mel...

- To nie jest sen.

- Mel.

- Znajdę drogę do domu.

Jego oczy rozszerzyły się, a potem wszystko zaczęło znikać.

- Czekaj! - krzyknął.

Wyciągnął rękę w moją stronę. Ja zrobiłam to samo. Nasze palce dzieliły centymetry. Jeden ruch. Jeszcze odrobinę. I wtedy cały sen rozpadł się na tysiące czarnych odłamków, a ja gwałtownie otworzyłam oczy w swoim pokoju dysząc ciężko z bijącym jak szalone sercem.

ʀᴏᴢᴅᴢɪᴀᴌ 𝟩. ᴀᴛᴀᴋ

ʙᴜᴄᴋʏ ʙᴀʀɴᴇꜱ

- Gdzie. Ona. Jest. - głos stwora przypominał dźwięk kamieni mielonych w ogromnym młynie. Istota górowała nade mną na ponad trzy metry. Jej ciało było nienaturalnie rozdęte, jakby pod grubą, szarozieloną skórą coś nieustannie się poruszało. Fałdy tłuszczu zwisały z ramion i brzucha, pulsując przy każdym oddechu niczym żywe.

Skóra nie była jednak jednolita. Pokrywały ją setki ciemnych narośli, pęcherzy i otwartych ran, z których sączyła się gęsta, czarna substancja przypominająca smołę. W powietrzu unosił się odór zgnilizny, krwi i czegoś jeszcze - czegoś starego, wilgotnego i martwego.

Jego twarz wyglądała, jakby ktoś próbował stworzyć człowieka, mając jedynie mgliste pojęcie o ludzkiej anatomii. Jedno oko było nienaturalnie duże i mlecznobiałe, drugie niemal całkowicie zarośnięte tkanką. Pysk rozciągał się od policzka do policzka, pełen krzywych, pożółkłych zębów wystających pod różnymi kątami.

Przy każdym słowie między zębami ciągnęły się nitki śliny. Najgorsze były jednak jego ręce. Zbyt długie. Zbyt liczne.

Spod głównych ramion wyrastały dodatkowe, zdeformowane kończyny, zakończone cienkimi palcami przypominającymi odnóża pająka. Poruszały się niezależnie od reszty ciała, drapiąc własną skórę i zostawiając na niej świeże krwawe bruzdy.

Kiedy zrobił krok, usłyszałem mokry chlupot jakby jego wnętrzności były zbyt ciężkie dla ciała, które próbowało je utrzymać. - Nie mam pojęcia o kim mówisz, brzydalu. - próbowałem wydostać się spod ciężaru tego stwora, ale vibranium nie dawało rady, co niepokoiło jeszcze bardziej.  - Gdzie. Jest. Bogini. Gdzie. Ją. Ukrywacie. - wycharczał plując na mnie śliną.  Nagle ucisk zelżał, a na mnie pojawiło się multum czarnej mazi i kawałki ciała.  - W końcu coś zadziałało. - usłyszałem głos Sama. - Dobrze, że go przetrzymałeś, Buck.  - Tak, taki był plan. - westchnąłem zrzucając z siebie resztki.. tego czegoś.  - Co to było za cholerstwo? Kogo on szukał? Jakiejś bogini?  - Taa, nie mam pojęcia, o co mu chodziło, ale mam coraz większą pewność, że nie był jedyny. - podniosłem się z ziemi, otrzepując kurtkę z czarnej mazi.

Niestety nie pomogło. Substancja była lepka jak smoła i śmierdziała tak, jakby coś zdechło kilka miesięcy temu i dopiero teraz ktoś postanowił sprawdzić, skąd ten zapach.

- Fuj. - skrzywił się Sam. - Nawet nie dotykaj mnie tym czymś.

- Spokojnie. Też nie mam takiego hobby.

Wilson odwrócił się i spojrzał na pozostałości stwora. A raczej na to, co z niego zostało, bo nie zostało wiele. Kilka większych kawałków mięsa wciąż drgało na asfalcie. Jakby nie do końca zaakceptowały fakt własnej śmierci.

- Dobra. To jest obrzydliwe.

- Zgadzam się.

- Nie, Buck. To jest naprawdę obrzydliwe.

Jeden z fragmentów nagle poruszył się gwałtowniej. Obaj odskoczyliśmy odruchowo. Po chwili z rozciętej tkanki wysunęło się coś przypominającego cienką, bladą rękę.

- O nie. - Sam bez słowa wyciągnął pistolet i strzelił. Ręka zniknęła. - Teraz czuję się lepiej.

Przez chwilę obserwowaliśmy resztki stworzenia. Tym razem nic więcej się nie wydarzyło.

- Bogini. - mruknął Sam. - To słowo pojawia się ostatnio zaskakująco często.

Spojrzałem na niego.

- Co masz na myśli?

- Kilka podobnych ataków w ciągu ostatnich miesięcy. Różne miejsca. Różne stworzenia. Wszystkie bredziły o jakimś przebudzeniu, powrocie albo bogini.

Poczułem nieprzyjemny ucisk w żołądku. - I mówisz mi o tym dopiero teraz?

- Bo wcześniej brzmiało jak szaleństwo.

- A teraz? - Teraz walczyliśmy z trzymetrowym potworem posiadającym dodatkowe ręce. - Sam wskazał na stertę martwego mięsa i westchnął. - Strange też coś bada. Podobno od kilku tygodni dzieją się dziwne rzeczy związane z magią. 

- Dziwne rzeczy to jego specjalizacja. - stwierdziłem. 

- Fakt.

Ruszyliśmy w stronę samochodu. Przez chwilę panowała cisza. Taka, która zwykle oznaczała, że coś jeszcze nie daje spokoju.

- Buck? On powiedział „ukrywacie". - Sam zatrzymał się nagle. 

- No i?

- Nie pytał, czy bogini żyje. Nie pytał, czy wróci. Nie pytał, gdzie jest jej ciało. Tylko gdzie ją ukrywamy.

- Chcesz powiedzieć, że według tego czegoś ta cała bogini już żyje? - zapytałem. 

- Chcę powiedzieć, że był tego absolutnie pewien.

- To potwór, Sam. Nie profesor historii.

- Jasne. Ale zwykle fanatycy, sekty i tego typu stworzenia nie szukają czegoś, co ma się wydarzyć. Szukają czegoś, co już istnieje.

Nie odpowiedziałem. Nie podobał mi się kierunek tej rozmowy ani trochę.

- Tak tylko mówię. Nie mam zamiaru w to wnikać dopóki Strange czegoś się nie dowie. - wzruszył ramionami i zajął miejsce kierowcy. - A tej całej bogini współczuję w opór. 

- Dlaczego?

Sam uruchomił silnik.

- Bo wyobraź sobie, że budzisz się po wielu latach i pierwsze, co cię spotyka, to armia obrzydliwych stworów próbujących cię odnaleźć.

- Faktycznie kiepski początek tygodnia.

- Tygodnia? Ja po czymś takim nie wychodziłbym z domu przez następne dziesięć lat.

Prychnąłem pod nosem. 

- No i jeszcze fanatycy. - powiedział ruszając samochodem. 

- Jacy fanatycy?

- Zawsze są fanatycy. Nie ma bogów, proroków ani legend bez grupy ludzi, którzy zrobią z tego problem dla wszystkich dookoła.

- Brzmisz, jakbyś mówił z doświadczenia.

- Pracowałem z Avengersami.

- Racja.

Przez chwilę jechaliśmy w milczeniu. Miasto przesuwało się za szybami; normalne, zwyczajne. Takie, jakie powinno być. Bez bogiń, potworów i magii.

- Wiesz co jest najgorsze? - odezwał się nagle Sam.

- Znowu?

- To będzie długi dzień, więc tak.

- Słucham. - przewróciłem oczami.

- Jeżeli ta bogini naprawdę istnieje, to gwarantuję ci, że będzie kompletnie zagubiona.

- Skąd ten wniosek? - zmarszczyłem brwi.

-  Bo świat nie czeka na nikogo. - patrzył przed siebie, ale mówił już znacznie ciszej. - Nieważne, czy znikniesz na rok, trzy czy dziesięć lat. Ludzie idą dalej. Zakładają rodziny. Zmieniają pracę. Przeprowadzają się. Uczą się żyć. Technologia, nauka, postęp...

Poczułem nieprzyjemny ucisk w klatce piersiowej. Nagle ta rozmowa przestała być o jakiejś nieznanej bogini. Sam chyba też to zrozumiał.

- Przepraszam. - mruknął.

- Nie musisz.

- Muszę. - stwierdził. - Wiesz, że ona nie chciałaby, żebyś zatrzymał się razem z nią? — powiedział po chwili.

Zaśmiałem się krótko.

- Wiem, ale to niczego nie zmienia.

ʀᴏᴢᴅᴢɪᴀᴌ 𝟨. ᴘʟᴀɴ

ᴍᴇʟɪꜱᴀɴᴅʀᴇ ʜɪʟʟ

- Czyli nie wyjdziemy stąd dopóki nie opanujesz na nowo swojej mocy? - zapytał wręcz przerażony Tony. - Mel, ja mam córkę. Nie mogę sobie pozwolić na taką nieobecność.

- Przepraszam. Myślałam raczej o tym, żeby szybko was stamtąd wyciągnąć. - odparłam z wyrzutem sumienia.

- Nie musimy się tym przejmować. - wtrącił Strange. - Tutaj czas płynie inaczej. Według tego co mówicie Wanda jest tutaj kilka dni, na pewno dwa z tobą odkąd się obudziłaś, ale ja raptem wczoraj z nią rozmawiałem.

- Czyli mamy czas aby Mel odzyskała moce. - stwierdziła Wanda patrząc na mnie. - Chociaż osobiście nie mam pojęcia jak się za to zabrać.

- Ja też nie. - dodałam odwracając głowę w kierunku okna. Spoglądając na swoje odbicie miałam wrażenie, że patrzę na kogoś innego. Zupełnie obcego.

Czarne włosy opadały bezwładnie na moje plecy, sięgając mi praktycznie do pasa. Twarz była blada, z ostrzej zarysowanymi kośćmi policzkowymi. Oczy natomiast... kiedyś pełne światła... teraz były tylko spokojną, pustą brązową taflą.

- Jest tutaj biblioteka? - zapytał Strange.

- Tak, na końcu salonu, drzwi po lewej. - dźwignęłam rękę we wskazanym kierunku.

- W porządku. Wando, może uda nam się coś znaleźć w księgach? Poszukamy? - spojrzał na rudowłosą, która kiwnęła twierdząco głową.  Oboje udali się do biblioteki, a ja zostałam z Tony'm, który wpatrywał się we mnie intensywnie.

- Mam coś na twarzy?

Stark wciąż patrzył na mnie tak, jakby próbował złożyć mnie na nowo z kawałków wspomnień.

- W życiu bym nie uwierzył w tę historię z sektą.. - powiedział w końcu spokojniej. - ..gdybym nie widział twojego rozkopanego grobu... i gdybym nie zobaczył ciebie.

Oparłam się bokiem o ścianę.

- To brzmi jak kiepski dowód naukowy.

- Na Ziemi to już całkiem solidna dokumentacja.

Przez chwilę milczał. Tym razem bez sarkazmu. Bez uciekania w żarty.

- Wiesz... - dodał ciszej. - Ja naprawdę widziałem, jak to się skończyło.

Poczułam, jak coś ściska mnie w środku.

- Wiem. - odpowiedziałam. - Wanda powiedziała mi o tym.

Tony odwrócił wzrok.

- Nie powinno się tego dać obejść.

- A jednak tu jestem.

- Właśnie. I to jest najbardziej niepokojąca część.

Westchnęłam ciężko i przeszłam kilka kroków w głąb salonu.

- Wiesz co jest najgorsze? - zapytałam.

- Jeśli powiesz „trzy lata", to przysięgam, że wyrzucę cię przez okno.

Parsknęłam krótko.

- Nie. Najgorsze jest to, że... ja nic nie pamiętam między śmiercią a tym miejscem.

Tony zmrużył oczy.

- Totalnie nic?

- Ciemność. A potem... budzenie się na ołtarzu.

Zapadła cisza. Tym razem cięższa.

- Śniłaś się Morgan. Mówiłaś jej, że wrócisz jak będziesz potrzebna. - wypalił nagle, a ja czułam jak serce zaczyna mi mocniej bić.

- Tony... nie pamiętam, ale przysięgam, że nie chciałam w to wciągać Morgan. - powiedziałam zaciskając dłonie na udach. - Boże, o co mi chodziło? - westchnęłam.

- Wydaje mi się, że umysł dziecka był bardziej podatny na magię, ale to tylko teoria. Nie musimy się na tym teraz skupiać. Mamy ważniejsze sprawy. - oparł się o stół. -  Twoja magia cię tu sprowadziła, sekta trzymała ciało, a ty... wróciłaś bez żadnego „pomiędzy".

- Tak to wygląda.

Tony pokręcił głową.

- To jest dokładnie ten typ zdania, którego nie chciałem słyszeć.

- A ja nie chciałam go mówić.

Przez chwilę nawet zrobiło się... spokojniej. Tylko cisza domu, który nie powinien istnieć. I wtedy poczułam to znowu. Delikatne mrowienie na opuszkach palców.

- Nie. - mruknęłam do siebie.

- Co?

- Nic, tylko...

Za późno. Energia zareagowała sama. Czarna smuga uniosła się z mojej dłoni jak dym, ale tym razem nie zatrzymała się. Zamiast tego rozwinęła się w powietrzu. Jak pęknięcie.

Tony natychmiast się cofnął.

- Mel...

- Ja nic nie robię! - powiedziałam szybko.

Ale było już za późno. Przestrzeń przed nami zadrżała i otworzyła się. Mały, niestabilny portal, wirujący jak ciemna woda.

- Okej, to nie jest... - Tony zrobił krok w tył. - ..normalne.

- Wiem!

Portal szarpnął powietrzem. I wtedy... coś wpadło. Dosłownie. Najpierw noga, potem ręka, a chwilę później całe, wielkie ciało w czerwonej pelerynie runęło na podłogę z hukiem.

- AŁA! - ryknął znajomy głos.

Tony zamarł, a ja wraz z nim. Z portalu, który właśnie zamknął się za nim z trzaskiem, podniósł się Thor. Rozejrzał się. Poprawił włosy i zmrużył oczy.

- Czy ja nie żyję? Jeśli tak, to czym zgrzeszyłem, że nie jestem między przodkami? Dlaczego nie żyjesz, Tony? - zadawał pytanie za pytaniem rozglądając się po pomieszczeniu, nie dając nam tym samym dojść do głosu. - Dobrze cię widzieć, Mel. Czemu akurat wybrałaś takie miejsce na swoją wieczność? Przecież tu nic nie ma.

- Thor.. - podeszłam do niego i mocno złapałam za ramiona. - Uspokój się. Żyjesz i masz szansę na spoczynek z przodkami.

- Zabawna jesteś. - zaśmiał się. - Dobrze, że żart się ciebie trzyma ale nie uwierzę, bo ty nie żyjesz od trzech lat. - powiedział całkowicie na luzie jakbym faktycznie próbowała go wrobić.

Patrzyłam na niego przez kilka sekund. Potem spojrzałam na Tony'ego, a on spojrzał na mnie i oboje doszliśmy do tego samego wniosku.

- On naprawdę myśli, że nie żyje. - westchnęłam.

- Tak. - Tony potarł nasadę nosa. - I zaczynam rozumieć, dlaczego Loki tyle razy robił sobie z niego jaja.

- SŁYSZAŁEM TO! - oburzył się Thor.

- O to chodziło.

Asgardczyk zmarszczył brwi. Spojrzał na mnie, następnie na Tony'ego, a potem jeszcze raz na mnie.

- Zaraz. Jeśli to nie zaświaty...

- Nie są.

- A Tony żyje...

- Żyję.

- To znaczy, że...

Powoli zaczął blednąć, co było imponującym osiągnięciem jak na boga piorunów.

- O nie.

- O tak. - mruknął Tony.

- O NIE. - Thor nagle złapał się za głowę. - Otworzyłem bifrost w samym środku bitwy!

- Jakiej bitwy? - zapytałam łapiąc się za grzbiet nosa.

- Takiej ważnej!

- To bardzo szczegółowe.

- Nie pamiętam szczegółów!

Tony westchnął ciężko.

- Czyli klasyczny Thor.

- W tym nie ma mojej winy! - oburzył się natychmiast. - Pojawiła się dziwna energia, potem szczelina, potem spadłem! - urwał nagle i bardzo powoli odwrócił głowę w moją stronę. - To byłaś ty.

- Najwyraźniej.

- Przyzwałaś mnie.

- Nie celowo.

- Przyzwałaś mnie przez pół galaktyki?!

- Sama jestem pod wrażeniem.

Thor przez chwilę patrzył na mnie bez słowa. Potem szeroko się uśmiechnął.

- To najbardziej imponująca rzecz, jaką zrobiłaś od czasu pokonania Thanosa.

- Dziękuję?

- Nie ma za co.

Z biblioteki dobiegł nagle odgłos przewracających się książek. Kilka sekund później do salonu wbiegli Strange i Wanda.

- Co się stało?! - zapytała Wanda.

- Portal. - odpowiedział Tony.

- Widzimy.

- Nieplanowany.

- To też widzimy.

Strange spojrzał na Thora. Jego twarz momentalnie spoważniała.

- Mel, powiedz mi dokładnie, o czym myślałaś chwilę przed otwarciem portalu.

Zmarszczyłam brwi.

- O niczym szczególnym.

- Spróbuj.

- Rozmawialiśmy. Nic więcej.

- O czym?

- O przeszłości. O teraźniejszości. O tym, że muszę ogarnąć moc aby nas stąd wydostać.

Thor uniósł rękę.

- A ja właśnie walczyłem.

- I? - Strange spojrzał na niego.

- I myślałem o przyjaciołach.

W salonie zapadła cisza. Tym razem znacznie bardziej znacząca.

- Nie otworzyłaś portalu do miejsca. - powiedział Strange powoli. - Otworzyłaś go do osoby.

Poczułam, jak żołądek zaciska mi się nieprzyjemnie.

- Co?

- Twoja moc nie reaguje na przestrzeń. Nie teraz. - spojrzał prosto na mnie. - Reaguje na więzi.

Nagle wszystkie przypadki zaczęły układać się w całość. Wanda, potem Tony i Strange, a teraz Thor. Nie odnajdywałam miejsc. Odnajdywałam ludzi. A jeśli Strange miał rację... To gdzieś tam był jeszcze jeden człowiek, którego chciałam zobaczyć bardziej niż kogokolwiek innego.

I którego imienia nagle bałam się nawet wypowiedzieć na głos.

ʀᴏᴢᴅᴢɪᴀᴌ 𝟧. ꜱᴢᴏᴋ

ᴍᴇʟɪꜱᴀɴᴅʀᴇ ʜɪʟʟ

- Nie wiem, czy fakt, że jest tu prąd powinien mnie cieszyć, czy martwić. Jesteśmy w środku niczego, dosłownie. - westchnęłam, odpalając telewizor. Leciały w nim ziemskie kanały. Informacyjne, rozrywkowe, sportowe. W dwa dni nadrobiłam wydarzenia ostatnich trzech lat. W sumie nic lepszego i tak nie miałam do roboty.

- Ja już przestałam się nad tym zastanawiać pierwszego dnia. Dużo rzeczy nie ma tu prawa bytu. - wzruszyła ramionami Wanda.

Pokiwałam głową i zatrzymałam wzrok na ekranie. Nie skupiałam się jednak na tym, co właśnie leciało. Analizowałam wszystko inne: co mogę zrobić, jak się stąd wydostać, dlaczego sanktuarium mnie zatrzymuje i dlaczego moja moc zachowuje się jak zepsuta latarka.

Raz działała. Raz nie. Czasami potrafiłam przywołać mrok bez najmniejszego problemu. Kilka minut później nie byłam w stanie stworzyć nawet najmniejszej iskry energii. Bez niej siedziałyśmy w martwym punkcie.

- Próbowałaś dzisiaj? - zapytała Wanda.

- Sześć razy.

- I?

- Udało mi się zgasić trzy świece.

Wanda uniosła brew.

- Imponujące.

- Dziękuję. Następnym razem spróbuję podbić stawkę i przesunąć kubek.

Ku mojemu zaskoczeniu parsknęła śmiechem. Ja również. Krótko, bardzo krótko. Po czym znowu zapadła cisza, nieprzyjemna i ciężka. Obie wiedziałyśmy, o czym naprawdę myślę. Mój wzrok mimowolnie powędrował do okna. Za szybą rozciągał się ten sam las. Ten sam krajobraz. Jakby czas w tym miejscu zatrzymał się wiele lat temu.

- Nadal o nim myślisz? - zapytała Wanda.

Nie musiała dopowiadać imienia.

- Tak.

- Minęły dopiero dwa dni.

- Wiem.

- A mimo to już planujesz ucieczkę.

- Nie planuję ucieczki. - spojrzałam na nią.

- Oczywiście.

- Planuję bardzo odpowiedzialne i dobrze przemyślane opuszczenie magicznego więzienia.

- Brzmi dokładnie jak planowanie ucieczki.

Westchnęłam ciężko i opadłam głębiej na kanapę.

- Chcę go zobaczyć.

Słowa zabrzmiały ciszej, niż zamierzałam.

- Wiem.

- Nawet jeśli tylko przez chwilę.

- Wiem.

- Muszę wiedzieć, czy naprawdę sobie poradził.

Wanda odwróciła wzrok.

- A jeśli tak?

To pytanie zabolało. Bo nie chodziło o to, czy sobie poradził. Tylko czy nauczył się żyć beze mnie. I czy moje pojawienie się znowu wszystkiego nie zniszczy. Przez dłuższą chwilę żadna z nas się nie odezwała. Telewizor mówił coś o sytuacji politycznej. Nie skupiałam na tym uwagi, dopóki gdzieś nie mignęła mi znajoma czerwono-złota zbroja.

- Wanda. - wyprostowałam się gwałtownie.

- Co?

Wbiłam wzrok w ekran. Nie miałam przewidzeń. Faktycznie przerwali program żeby nadawać transmisję na żywo z centrum Nowego Jorku, gdzie Stark wraz z Strange'm próbowali pokonać jakieś dziwne stworzenie. Wyglądało jak minotaur tylko bardziej oskórowany. Jakby ktoś zdarł z mitu wszystko, co ludzkie, zostawiając tylko gniew i mięśnie.

- Co to jest za cholerstwo? - spojrzałam na Wandę, która tylko pokręciła głową.

Obraz zmienił się. Kamera pokazała zniszczoną ulicę. Ludzi uciekających we wszystkich kierunkach oraz rozbite samochody.

- Cholera, musimy coś zrobić! - oznajmiłam wstając z kanapy.

- Co chcesz zrobić, Mel? Ja nie potrafię tu otworzyć portalu, a ty nadal masz problemy.

- Przecież to coś ich zabije, nie mogę tak siedzieć i patrzeć! - oburzyłam się. - Słuchaj, muszę spróbować. Może uda mi się chociaż na chwilę otworzyć portal.

- A jeśli nie? Nawet sekunda jest tu decydująca.

- Albo pójdziesz ze mną na zewnątrz albo działam sama. - powiedziałam stanowczo i pewnie. Nie czekając na odpowiedź udałam się na otwarty teren przed budynkiem.

- Okej, tylko pamiętaj nie myśl za dużo. Po prostu daj działać magii. - rzuciła gdy zrównała ze mną krok. - Przetransportujemy ich tutaj, a ja zajmę się tym brzydalem.

Kiwnęłam głową i stanęłam w miejscu. Uniosłam delikatnie dłonie i próbowałam dać się ponieść magii. Starałam się myśleć jedynie o uratowaniu ludzi przed większymi zniszczeniami i o bezpieczeństwie dwójki przyjaciół.

W końcu coś puściło i czarna energia zaczęła otaczać moje dłonie. Niestety wraz z nią czułam, że długo nie wytrzymam i mogę szybko opaść z sił. Portal zaczął się formować. Nieregularny. Drżący. Jakby rzeczywistość nie była pewna, czy chce go dopuścić. Wanda natychmiast uniosła ręce, stabilizując przestrzeń obok mnie.

- Dobrze, Mel... trzymaj to...

Ale energia zaczęła ciążyć. Z każdą sekundą coraz bardziej. Kolana lekko mi zadrżały.

- Nie... długo... - wydusiłam przez zaciśnięte zęby. Czerń wokół dłoni zgęstniała. Zaczęła mnie palić od środka.

- Mel! - Wanda podniosła głos. - Jeszcze chwila!

Przez portal przebił się fragment ulicy. I nagle zobaczyłam ich. Stark unosił się w powietrzu, a Strange rzucał zaklęcia. Potwór natomiast... był bliżej, niż pokazywał telewizor.

- Tutaj! Szybko! - zawołała głośno Wanda w kierunku portalu. Strange spojrzał w jej stronę i nawet nie ukrywał zdziwienia. Szybko rzucił coś w kierunku Starka i zaraz oboje skierowali się w naszym kierunku. Przelecieli oboje przez wyrwę, w momencie gdy siły całkiem mnie opuściły. Portal zamknął się w chwili, gdy minotaur był w połowie w naszej rzeczywistości.

- Fuj, ohyda. - stwierdził Stark kopiąc górną część nieżywego już stwora.

- Widzę, że.. poziom wrogów robi się coraz gorszy. - przyznałam łapiąc oddech.

Dopiero w tej chwili wzrok nowoprzybyłej dwójki padł na moją osobę. Szok był wypisany na ich twarzach. Przez kilka sekund nikt się nie poruszył. Nawet wiatr ucichł. Jakby cały świat próbował nadrobić to, co właśnie zobaczyli.

Ja natomiast ledwo utrzymywałam się na nogach. Czułam się tak, jakbym przebiegła maraton, a potem postanowiła dla rozrywki wspiąć się na Everest.

- Mel? - zapytał niepewnie Tony. - To ty?

Uśmiechnęłam się blado.

- Nie. Duch świąt przyszłych. Wyglądasz na rozczarowanego.

Przez chwilę tylko się wpatrywał jakby mózg odmawiał współpracy i próbował znaleźć logiczne wyjaśnienie. A potem wydarzyło się coś, czego chyba nikt się po nim nie spodziewał. Tony Stark zwyczajnie podszedł i przytulił mnie tak mocno, że aż zabrakło mi powietrza.

- Okej... - wydusiłam. - Żebra. Nadal potrzebne.

- Zamknij się.

- Miło cię też widzieć.

Przez moment nie odpowiedział. Dopiero gdy odsunął się o krok, zauważyłam, że jego oczy były podejrzanie zaczerwienione.

- Trzy lata. - powiedział cicho. Zniknął cały jego typowy sarkazm. - Trzy pieprzone lata.

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Nie było odpowiednich słów. Na szczęście wyręczył mnie Strange.

- Fascynujące.

- Serio? To pierwsze, co przychodzi ci do głowy? - spojrzałam na niego.

- Umarłaś.

- Tak, słyszałam już tę teorię.

- Następnie wróciłaś do życia.

- Nadal jestem na bieżąco.

- W miejscu ukrytym poza znanymi warstwami rzeczywistości.

- I tu zaczynają się schody.

Strange zmarszczył brwi.

- Powinnaś być martwa.

- Dziękuję, Stephen. Zawsze wiedziałeś, jak podnieść kobietę na duchu.

Ku mojemu zdziwieniu kącik jego ust drgnął. To chyba był odpowiednik szerokiego uśmiechu w wykonaniu Strange'a.

- Mówiłam ci, że to naprawdę ona. - mruknęła Wanda.

- Nigdy nie miałem wątpliwości. - odparł.

- Kłamiesz.

- Oczywiście.

Tony tymczasem nadal patrzył na mnie, jakby bał się mrugnąć. Jakby po zamknięciu oczu mogło się okazać, że mnie tam nie ma.

- Dobra. - odezwałam się w końcu. - Który mamy rok?

- Naprawdę od tego zaczynasz?

- Tony.

- Dwa tysiące dwudziesty szósty.

Westchnęłam ciężko. Za każdym razem, gdy przypominało mi o tych trzech latach, czułam się gorzej.

- A więc jednak.

- Co?

Spojrzałam na niego.

- Przegapiłam swoje dwudzieste dziewiąte urodziny.

- To jest twoje największe zmartwienie?

- Oczywiście. Starzeję się, a nawet nie miałam okazji protestować.

- Niemożliwa kobieta. - Tony pokręcił głową.

- Też się cieszę, że cię widzę.

Zapadła chwila ciszy. Tym razem spokojniejszej. Prawdziwej. A potem Tony odezwał się ponownie.. znacznie ciszej.

- Bucky nie uwierzy.

I nagle wszystkie wcześniejsze myśli wróciły z pełną siłą. Bo o ile spotkanie z Tonym było szokiem...

ʀᴏᴢᴅᴢɪᴀᴌ 𝟦. ᴘʀᴢᴇʙᴜᴅᴢᴇɴɪᴇ

ᴍᴇʟɪꜱᴀɴᴅʀᴇ ʜɪʟʟ

Nagłe uderzenie powietrza wypełniającego moje płuca sprawiło, że gwałtownie wygięłam się do przodu. Pierwszy oddech był bolesny. Drugi jeszcze bardziej. Jakby moje ciało zapomniało, jak się oddycha.

Kaszel wyrwał się z gardła, a chwilę później do płuc wdarła się kolejna porcja powietrza. Otworzyłam oczy. Wszystko było rozmazane. Nie rozumiałam, co się dzieje i gdzie jestem. Było cicho i ciemno, a jedynie światło setek świec rozstawionych wokół pozwalało dostrzec zarysy pomieszczenia. Migoczące płomienie tańczyły na kamiennych ścianach, rzucając długie, niespokojne cienie.

Przez chwilę leżałam nieruchomo. Próbowałam przypomnieć sobie cokolwiek. Ostatnią rzecz, jaką pamiętałam. Bitwa, kurz, krzyki, twarz Thanosa, Kamienie Nieskończoności wirujące wokół mojej dłoni, a potem... ból. Tak silny, że zdawał się rozrywać mnie od środka.

Zmarszczyłam brwi i spróbowałam usiąść. Każdy mięsień protestował. Jakby przez bardzo długi czas nie był używany. W końcu udało mi się oprzeć na drżących rękach. Wyprostowałam się, co automatycznie poskutkowało zawrotem głowy. Przez moment cały świat zawirował. Cienie świec rozmazały się przed oczami, a żołądek niebezpiecznie podszedł mi do gardła. Zacisnęłam zęby i odczekałam, aż wszystko przestanie się kręcić. Dopiero wtedy zaczęłam dostrzegać szczegóły.

Znajdowałam się na kamiennym podwyższeniu przypominającym ołtarz. Nie było tu okien, a jedynie na końcu pomieszczenia znajdowały się ciemne ogromne drzwi, które z daleka wyglądały na dosyć masywne i mosiężne. Pokryte były symbolami, których znaczenia nie rozumiałam.

Poczułam niepokój. Nie wiedziałam gdzie jestem i co najważniejsze.. kiedy jestem. Powoli zsunęłam nogi z kamiennego podwyższenia. Stopy zetknęły się z chłodną posadzką. Przez chwilę chwiałam się lekko, próbując odzyskać równowagę. Ciało nadal wydawało się obce, jakby należało do kogoś innego.

- Halo? - odezwałam się. Mój głos odbił się echem od ścian. Nie otrzymałam odpowiedzi. - Jest tu ktoś?

Cisza. Dopiero teraz dotarło do mnie, że jestem sama. Kompletnie sama. Serce zaczęło bić szybciej. Ostrożnie ruszyłam w stronę drzwi. Każdy krok odbijał się echem od kamiennych ścian. Im bliżej byłam wyjścia, tym bardziej narastało we mnie dziwne uczucie. Jakby to miejsce nie chciało mnie wypuścić.

W końcu dotarłam do drzwi. Pchnęłam jedno ze skrzydeł. Ku mojemu zaskoczeniu ustąpiło niemal bez oporu. Zawiasy jęknęły przeciągle. Za nimi nie znajdował się kolejny korytarz, ani świątynia, ani nawet miasto. Przede mną rozciągał się las - gęsty i cichy. Skąpany w srebrnym świetle księżyca.

Powietrze było chłodne i pachniało mokrą ziemią oraz sosnami. Powoli zeszłam po kamiennych schodach. Dopiero wtedy mogłam spojrzeć za siebie... i zamarłam.

Budynek nie był świątynią. Był mauzoleum. Ogromnym, czarnym mauzoleum stojącym samotnie pośrodku lasu. Jego ściany pokrywały te same symbole, które widziałam na drzwiach. Nie przypominało niczego, co kiedykolwiek wcześniej widziałam. Przez chwilę patrzyłam na nie w milczeniu. Potem spojrzałam na własne dłonie. Były blade i nienaturalnie zimne. I wtedy zauważyłam coś jeszcze.

Na palcu nadal znajdował się pierścionek, który dał mi Bucky. Cieniutki złoty pierścionek z czarnym turmalinem. Poczułam ucisk w gardle. Ostatnią rzeczą, jaką pamiętałam, była bitwa. Jeżeli nadal miałam ten pierścionek... To dlaczego wszystko wydawało się takie obce? A przede wszystkim... Dlaczego miałam wrażenie, że nie było mnie znacznie dłużej niż kilka godzin?

Ziemia była miękka od wilgoci, a pomiędzy drzewami snuły się cienkie pasma mgły. Każdy krok wymagał ode mnie więcej wysiłku, niż powinien. Nogi miałam ciężkie, a mięśnie drżały przy najmniejszym ruchu.

Jak po bardzo długiej chorobie. Albo jeszcze dłuższym śnie.

Las jednak jedynie wyglądał przerażająco. Gdy już zmusiłam ciało do marszu, okazało się, że przejście od mauzoleum do otwartego terenu zajęło zaledwie kilka minut. Drzewa zaczęły się przerzedzać, a mgła ustępować. Wyszłam spomiędzy pni i natychmiast się zatrzymałam. Przede mną wznosiła się ogromna budowla przypominająca zamek. Kamienne mury pięły się wysoko ku górze, a liczne wieże górowały nad okolicą niczym strażnicy pilnujący tajemnic tego miejsca. W świetle księżyca budowla wyglądała niemal nierealnie. Bardziej przypominała rezydencję jakiegoś ekscentrycznego milionera niż cokolwiek innego.

W wielu oknach paliły się lampy. To oznaczało ludzi. A ludzie oznaczali odpowiedzi. Przynajmniej miałam taką nadzieję. Powoli ruszyłam w stronę budynku. Im bardziej się zbliżałam, tym wyraźniej dostrzegałam szczegóły. Kamienne gargulce zdobiły część murów, wysokie okna odbijały blask księżyca, a ogromne drzwi wejściowe były otwarte. Jakby ktoś spodziewał się gości. Albo wiedział, że przyjdę. Ta myśl nie spodobała mi się ani trochę. Mimo to nie zawróciłam.

Gdy przeszłam przez próg zastała mnie cisza. Światła oświetlały każdy korytarz ale nie widziałam żywej duszy.

Po lewej stronie zauważyłam długi rząd drzwi. Układ pomieszczeń przypominał trochę piętro z naszymi prywatnymi pokojami w wieży Starka, dlatego mogłam jedynie przypuszczać, że tutaj również znajdowały się sypialnie. Przez chwilę rozważałam sprawdzenie jednej z nich. Ostatecznie jednak skręciłam w prawo. Po kilku krokach znalazłam się w dużym pomieszczeniu przypominającym salon. Zatrzymałam się w progu. Było przytulniej, niż się spodziewałam. Pod ścianami stały kanapy i fotele. Dwa wysokie regały uginały się pod ciężarem książek. W rogu znajdował się nowoczesny telewizor, a naprzeciwko niego duży kamienny kominek.

W środku nadal tlił się ogień. Ktoś musiał tu być niedawno. Podeszłam bliżej. Na niskim stoliku leżało kilka kubków. Jeden z nich był jeszcze ciepły. Zmarszczyłam brwi.

- Halo? - odezwałam się głośniej.

Mój głos ponownie odbił się echem od ścian. Żadnej odpowiedzi. Zaczynało mnie to irytować. Przesunęłam wzrokiem po pomieszczeniu i wtedy zauważyłam coś jeszcze. Na jednej z kanap leżał niedbale rzucony koc. Obok znajdowała się otwarta książka. Jakby ktoś czytał ją jeszcze kilka minut wcześniej i nagle musiał wyjść. Powoli zaczynałam odnosić wrażenie, że wszyscy mieszkańcy tego miejsca zniknęli dokładnie w chwili mojego przebudzenia. Ta myśl nie należała do uspokajających.

- Gdzie wy wszyscy jesteście? - głos dobiegł z korytarza. Znajomy. Zbyt znajomy, żeby był tylko wyznawcą tej dziwnej świątyni.

Odwróciłam się natychmiast. Wanda Maximoff stała w przejściu między korytarzem a salonem, oparta lekko o framugę drzwi, jakby dopiero co weszła i sama próbowała zrozumieć, co widzi.

Jej spojrzenie prześlizgnęło się po pustych kanapach, książkach, niedopitej herbacie. I w końcu zatrzymało się na mnie.

- Jesteś wreszcie... przytomna. - powiedziała cicho. - Czyli mówili prawdę..

- Jaką praw.. - przerwałam gdy Wanda zamknęła mnie w silnym uścisku.

- Nie wierzę, że to naprawdę ty, Mel. Tyle czasu.. - jej głos się załamał, a to było coś, czego nie spodziewałam się usłyszeć od kogoś takiego jak ona. Powoli uniosłam ręce, niepewna, czy powinnam ją objąć, czy odepchnąć.

- Wanda... - odezwałam się ostrożnie. - Co się dzieje? Naprawdę, ja nic nie rozumiem.

Odsunęła się tylko na tyle, żeby spojrzeć mi w twarz, ale nadal trzymała mnie za ramiona. Jakby sprawdzała, czy jestem prawdziwa.

- Myślałam, że cię straciliśmy. - powiedziała ciszej.

- W jakim sensie? O czym ty mówisz?

Wanda przełknęła ślinę.

- Mel, ty umarłaś. Po bitwie z Thanosem.

Przez chwilę nie poczułam nic. Jakby mózg odmówił przyjęcia tej informacji. A potem wszystko przyszło naraz.

- Nie. - wyszeptałam odruchowo. - Nie, to nie ma sensu.- cofnęłam się o krok. Potem drugi. - Jestem tutaj. Oddycham. Mówię do ciebie.

Wanda nie ruszyła się z miejsca. Nie próbowała mnie przekonać. Wyglądała, jakby naprawdę wierzyła w to, co mówi.

- Mel, my cię pochowaliśmy trzy lata temu.

Zamarłam.

- Trzy... lata? - powtórzyłam. Głos zabrzmiał obco, jakby nie należał do mnie. - Nie. - pokręciłam głową gwałtownie. - Nie, nie, nie. To niemożliwe. - przez chwilę miałam wrażenie, że zaraz się obudzę. Że to kolejny dziwny sen, koszmar, iluzja, cokolwiek. Byle nie rzeczywistość.

- Przykro mi, Mel, że nie mogę tego logicznie wyjaśnić.

Usiadłam ciężko na najbliższym fotelu. Nogi odmówiły dalszej współpracy. Patrzyłam na Wandę, podczas gdy ona powoli opowiadała wszystko, co wydarzyło się przez ostatnie dni. O dziwnym przyciąganiu, które zaczęła odczuwać; o snach, o energii prowadzącej ją do miejsca, którego nigdy wcześniej nie widziała, o mocy, która nieustannie ją wołała... Mojej mocy.

Potem opowiedziała mi o ludziach. O tych samych ludziach, których nie było już w zamku, o grupie wierzącej, że pewnego dnia powrócę oraz o tym, jak wykradli moje ciało z grobu.

- Gdzie oni teraz są? - zapytałam w końcu.

Wanda wzruszyła lekko ramionami.

- Zniknęli, gdy tylko się obudziłaś. Tak przynajmniej mi to wcześniej wyjaśnili. Twierdzili, że kiedy wypełnią swoje zadanie, nie będą już potrzebni.

Zmarszczyłam brwi.

- Po prostu... zniknęli?

- Tak.

- To wcale nie brzmi niepokojąco.

- W porównaniu z tobą wracającą do życia po trzech latach? Wręcz przeciwnie.

Mimowolnie parsknęłam krótkim śmiechem. Pierwszym od chwili przebudzenia. Zgasł niemal natychmiast.

- A gdzie właściwie jesteśmy? Nie znam tego miejsca.

Wanda oparła się o fotel.

- To sanktuarium.

Samo słowo zabrzmiało dziwnie. Jak nazwa, która powinna coś mi mówić, ale nie mówiła nic.

- Sanktuarium?

- Miejsce, którego podobno nie da się znaleźć. Nie da się otworzyć do niego portalu. Nie da się go namierzyć magią. Nie istnieje na żadnej mapie ani w żadnych zapisach, które udało mi się znaleźć.

- Brzmi przyjaźnie.

- Poczekaj, będzie lepiej.

- Lepiej? - uniosłam brew.

- Według nich to miejsce istnieje pomiędzy ścieżkami rzeczywistości.

- To nawet nie brzmi jak zdanie.

- Wiem. - westchnęła ciężko. - Generalnie chodzi o to, że świat zewnętrzny nie ma tu dostępu. Podobno właśnie dlatego przechowali cię tutaj.

Rozejrzałam się po salonie. Miejsce wyglądało zwyczajnie. A jednocześnie nie. Jakby wszystko było odrobinę zbyt idealne. Zbyt spokojne.

- Powiedzieli jeszcze coś?

- Że tutaj masz odzyskać siły.

Spojrzałam na swoje dłonie. Nadal lekko drżały.

- Zakładają, że ich potrzebuję?

- Mel, obudziłaś się po trzech latach śmierci.

- Kiedy mówisz to na głos, brzmi jeszcze gorzej.

- Bo jest gorzej.

Zapadła chwila ciszy. W końcu spojrzałam na nią ponownie.

- Więc jak ty się tutaj znalazłaś?

Wanda przez moment milczała.

- Ty mnie tu przyzwałaś.

- Co?

- To twoja energia pojawiała się w moich snach. To ona prowadziła mnie tutaj.

Pokręciłam głową.

- Nie pamiętam niczego takiego.

- Nie twierdzę, że zrobiłaś to świadomie.

Poczułam nieprzyjemny ucisk w żołądku.

- Czyli co?

Wanda spojrzała w stronę okna, za którym rozciągała się ciemność lasu.

- Zapewne tylko ty potrafisz wejść do tego miejsca i z niego wyjść.

- Świetnie.

- Mel...

- Nie, naprawdę świetnie. Budzę się po trzech latach. Jakaś sekta kradnie moje ciało. Trafiam do magicznego zamku, którego nie da się znaleźć. A teraz okazuje się, że prawdopodobnie jestem jedynym kluczem do własnego więzienia.

Wanda nie zaprzeczyła. I właśnie to martwiło mnie najbardziej. Bo jeśli miała rację... To nie Sanktuarium zatrzymało mnie tutaj. To ja sama.

- Bucky? - zapytałam nagle z ogromnym skrętem żołądka. To imię wyrwało się ze mnie szybciej, niż zdążyłam je powstrzymać. Przez ostatnie kilka minut próbowałam nie myśleć o nim. Nie zadawać tego pytania. Nie dopuszczać do siebie odpowiedzi. Ale w końcu nie wytrzymałam.

Wanda spojrzała na mnie uważnie. Jakby wiedziała, że ze wszystkich pytań właśnie to było najważniejsze.

- Żyje.

Powietrze natychmiast opuściło moje płuca. Opuściłam głowę i zamknęłam oczy. Przez krótką chwilę po prostu siedziałam, pozwalając sobie odetchnąć. Żyje, to wystarczyło. Przynajmniej na razie.

- Jest zdrowy?

- Tak.

- Nic mu nie jest?

- Nic.

Pokiwałam głową. Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, jak mocno zaciskałam dłonie. Paznokcie pozostawiły czerwone ślady na skórze.

- Czy on.. też miał te sny? Wie, że..

- Nie, Mel. Przynajmniej nic mi nie mówił. Wiem tylko tyle, że pierwszy rok był dla niego najgorszy. Prawie nikogo do siebie nie dopuszczał. Sam i Scott praktycznie wyciągali go z mieszkania siłą. Przestał dbać o siebie. Pił. Izolował się. Potem nauczył się z tym żyć. - powiedziała.

To zabolało bardziej, niż powinno. Nie dlatego, że miałam do niego żal. Wręcz przeciwnie. Bo wiedziałam, że miał do tego pełne prawo. Trzy lata. Trzy lata żałoby. Trzy lata prób poskładania własnego życia. Nikt nie powinien być zmuszany do czekania na kogoś, kto nie wróci.

A jednak... Wróciłam.

ʀᴏᴢᴅᴢɪᴀᴌ 𝟥. ᴢᴍᴀʀᴛᴡʏᴄʜᴡꜱᴛᴀɴɪᴇ

ᴡᴀɴᴅᴀ ᴍᴀxɪᴍᴏꜰꜰ

Od kilku dni nie mogę spać. Nie dlatego, że śnią mi się koszmary. Problem polega na tym, że gdy zamykam oczy, widzę zawsze to samo miejsce. Ogromną kamienną salę ukrytą w ciemności. Setki świec, czarne kolumny i szepty. Dziesiątki głosów nakładających się na siebie. Za każdym razem budzę się z tym samym uczuciem - jakby ktoś wołał mnie po imieniu.  W ciągu dnia natomiast dzieją się dziwne rzeczy. Moja energia zachowywała się inaczej. Czerwone smugi odrywały się od moich dłoni bez wyraźnego powodu i płynęły w jednym kierunku, jakby podążały za niewidzialnym śladem. Zaklęcia otwierały się nie tam, gdzie powinny. Kilka razy próbowałam przywołać zwykłe iluzje, a kończyłam otwierając krótkotrwałe szczeliny prowadzące donikąd. Nawet Strange nie potrafił tego wyjaśnić.

- Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem. - przyznał podczas jednej z naszych rozmów, ale obiecał, że spróbuję czegoś się dowiedzieć.  Dzisiejszej nocy postanowiłam coś z tym zrobić. Miałam serdecznie dość nieprzespanych nocy, ciągłego zmęczenia i poczucia, że coś obserwuje mnie zza zasłony rzeczywistości. Jeśli coś próbowało się ze mną skontaktować, zamierzałam dowiedzieć się co. Albo kto.

Stanęłam na środku salonu. Światła były zgaszone. Za oknami panowała głęboka noc. Przez chwilę po prostu stałam nieruchomo. Potem zamknęłam oczy.

- Dobrze. - wyszeptałam. - Chcesz mojej uwagi? To ją masz. Czerwona energia natychmiast odpowiedziała. Magia wypłynęła z moich dłoni szybciej niż zwykle. Nie próbowałam jej kontrolować. Po raz pierwszy od wielu dni pozwoliłam jej robić to, czego sama chciała. Smugi światła zaczęły wirować wokół pokoju. Coraz szybciej. Coraz mocniej.

Powietrze drżało. Ściany zaczęły rzucać nienaturalne cienie, a ja czułam to przyciąganie. Wyraźniej niż kiedykolwiek wcześniej. Było gdzieś daleko, a jednocześnie tak blisko, jakby znajdowało się tuż po drugiej stronie cienkiej zasłony. Energia wyrwała się z moich dłoni. Nie zatrzymywałam jej, wręcz przeciwnie, podążyłam za nią. Czerwone światło skupiło się w jednym punkcie przede mną. Przestrzeń zaczęła pękać.

Najpierw delikatnie. Potem coraz bardziej. Pojawiła się szczelina. Czarna. Głęboka.

Wyglądała jak rana zadana rzeczywistości. Z jej wnętrza biło znajome uczucie. To samo, które budziło mnie każdej nocy. Setki świec. Kamienne kolumny. Szepty.

Moje serce przyspieszyło. Nie powinnam tam iść. Każdy instynkt ostrzegał mnie przed tym miejscem, a mimo to zrobiłam krok naprzód. Potem drugi. I przekroczyłam portal. Natychmiast otoczył mnie chłód, zapach kadzidła i dźwięk modlitw.

Kiedy moje oczy przyzwyczaiły się do półmroku, zobaczyłam ogromną kaplicę wypełnioną ludźmi ubranymi w czarne szaty. Nikt nie wyglądał na zaskoczonego moim przybyciem.. jakby czekali. Wszyscy jednocześnie odwrócili głowy w moją stronę, a następnie uklękli.

Pośrodku pomieszczenia znajdował się kamienny ołtarz. I dopiero wtedy zobaczyłam, co na nim spoczywało. Moje serce na moment przestało bić.

- Nie... - szepnęłam.

Bo na ołtarzu leżało ciało Melisandre Hill. To nie miało sensu, Mel nie żyła. Byłam na pogrzebie. Widziałam trumnę opuszczaną do grobu. Widziałam łzy Bucky'ego. Widziałam, jak wszyscy się z nią żegnali. A jednak leżała tutaj. Jakby spała.

- Obawialiśmy się, że nie zdążysz na czas. - głos wyrwał mnie z odrętwienia. Jeden z odzianych w czerń ludzi podniósł się z kolan i spokojnym krokiem ruszył w moją stronę. Pozostali nadal klęczeli wokół ołtarza, szepcząc modlitwy pod nosem. Mężczyzna zatrzymał się kilka kroków ode mnie i wskazał dłonią ciało Mel. - Zostało nam go bardzo mało. 

- O czym ty... Ale... Jak.. - nie potrafiłam się wysłowić. Głos ugrzązł mi w gardle. Nie potrafiłam złożyć myśli w całość. - Jakim cudem ona tutaj jest?

- Ponieważ ją zabraliśmy.

Natychmiast wokół moich dłoni rozbłysła czerwona energia. Kilka świec eksplodowało od samej siły emocji.

- Wykradliście ciało z grobu?!

Kaplica zatrzęsła się lekko. Nikt jednak nie drgnął. Nikt nie próbował uciekać. Wręcz przeciwnie. Wyglądali na ludzi, którzy spodziewali się takiej reakcji.

- Ocaliliśmy je. - odpowiedział spokojnie mężczyzna.

- Ocaliliście?!

- Tak.

- Ona nie żyje!

Na moment jego twarz przybrała wyraz czegoś pomiędzy współczuciem a zdziwieniem.

- Nie.

To jedno słowo sprawiło, że zamarłam.

- Co powiedziałeś?

- Melisandre Hill nie żyje dla świata ludzi. Nie żyje dla Avengersów. Nie żyje dla tych, którzy złożyli ją do grobu. - odwrócił się w stronę ołtarza. - Ale jej dusza nigdy nie przekroczyła granicy.

Poczułam chłód przebiegający po kręgosłupie.

- To niemożliwe.

- Dla większości magów? Owszem. - powoli spojrzał mi prosto w oczy. - Ale ty nie jesteś większością magów, Szkarłatna Wiedźmo.

Nie podobało mi się, że znał ten tytuł. Jeszcze mniej podobało mi się to, że wypowiedział go z taką pewnością.

- Kim wy właściwie jesteście?

Wokół nas modlitwy stały się głośniejsze. Rytmiczne. Hipnotyzujące.

- Jesteśmy tymi, którzy czekali.

- Na co?

- Na jej powrót.

Mężczyzna podszedł do ołtarza i ostrożnie położył dłoń na czole Mel.

- Przez lata podtrzymywaliśmy połączenie. Modliliśmy się. Czuwaliśmy. Szukaliśmy. Ale nie posiadamy mocy zdolnej otworzyć drogę między życiem a śmiercią. - spojrzał na mnie. - Ty ją posiadasz.

W tej samej chwili poczułam coś. Delikatne. Ledwie wyczuwalne jak pojedynczą kroplę wpadającą do spokojnej tafli wody. To uczucie nie pochodziło od tych ludzi. Nie pochodziło od świątyni. Pochodziło od Mel.

Moja energia odpowiedziała natychmiast. Czerwone smugi uniosły się wokół ołtarza i zaczęły wirować nad jej nieruchomym ciałem. A ja po raz pierwszy od wielu dni zrozumiałam, dlaczego sny nie dawały mi spokoju. To nie oni mnie wzywali.

To była ona. - Ale co ja mam zrobić? - zapytałam, nie odrywając wzroku od Mel. - Nie potrafię przywracać zmarłych do życia.

Mężczyzna pokręcił głową.

- Nie prosimy cię o wskrzeszenie jej.

- To o co?

- O otwarcie drogi.

Zmarszczyłam brwi. To brzmiało jeszcze gorzej.

- Jej dusza utknęła pomiędzy światami. - wyjaśnił. - Ani po stronie żywych, ani umarłych. Od trzech lat walczy, by odnaleźć drogę powrotną.

- A skąd wy możecie to wiedzieć?

- Bo słyszeliśmy ją.

Nie uwierzyłam ani w jedno słowo. A przynajmniej próbowałam. Problem polegał na tym, że moja magia reagowała na ich słowa. Jakby już znała prawdę.

Podeszłam bliżej ołtarza. Każdy krok sprawiał, że energia wokół mnie stawała się silniejsza. Czerwone smugi oplatały kamienne płyty podłogi, wspinały się po kolumnach i krążyły wokół ciała Mel niczym żywe istoty.

Zatrzymałam się tuż przy niej. Wyglądała dokładnie tak, jak ją zapamiętałam. Jakby miała za chwilę otworzyć oczy i zapytać, dlaczego wszyscy robią tyle zamieszania.

Powoli wyciągnęłam dłoń. Ledwie musnęłam jej palce. W tej samej chwili świat zniknął. Kaplica, świece, modlitwy - wszystko rozpłynęło się w mroku. Znalazłam się gdzieś indziej, w miejscu pozbawionym nieba. Pozbawionym ziemi. Pozbawionym czasu.

Wokół mnie rozciągała się nieskończona ciemność przecięta srebrzystymi smugami światła. I tam ją zobaczyłam. Mel. Stała kilkanaście metrów dalej. Prawdziwa i żywa. A przynajmniej tak wyglądała.

- Wando.

Jej głos zabrzmiał tak wyraźnie, jakby stała tuż obok.

- Mel?

Uśmiechnęła się blado. Ale w jej oczach nie było spokoju. Było zmęczenie. Ogromne, przytłaczające zmęczenie.

- Tak długo próbowałam się przebić... - wyszeptała.

- Co się dzieje?

Spojrzała gdzieś ponad moje ramię. Jakby obawiała się, że coś nas obserwuje.

- Nie mam dużo czasu.

- Mel...

- Musisz mnie stąd wyciągnąć. - jej sylwetka zadrżała. Jak odbicie na powierzchni wody. - Bo jeśli zostanę tutaj dłużej...

ʀᴏᴢᴅᴢɪᴀᴌ 𝟤.𝟧. ꜱᴇᴋᴛᴀ

???

Noc była nienaturalnie cicha. Cmentarz spowijała gęsta mgła, sunąca nisko przy ziemi niczym żywa istota. Wiatr poruszał gałęziami starych drzew, wydobywając z nich cichy, przeciągły szelest przypominający szept. Dokładnie o północy między nagrobkami pojawiły się sylwetki.

Czarne. Bezimienne.

Poruszały się powoli i synchronicznie, jakby każdy krok był częścią dawno wyuczonego rytuału. Długie płaszcze niemal stapiały się z nocą, a twarze pozostawały ukryte pod ciemnymi maskami pozbawionymi jakichkolwiek symboli. Było ich siedmioro. Żadne z nich nie odezwało się ani słowem. Zatrzymali się dopiero przy pomniku Melisandre Hill.

Kamienne skrzydła górujące nad grobem wyglądały w świetle księżyca niemal upiornie. Przez chwilę wszyscy po prostu stali w milczeniu. Jak wierni przed ołtarzem. Najwyższy z nich zrobił krok do przodu i powoli uklęknął przy nagrobku. Czarną dłonią przesunął po wyrytym napisie:

„Twoje skrzydła były gotowe, ale nasze serca nie."

- Jeszcze nie. - wyszeptał.

Pozostali opuścili głowy. Jeden z zamaskowanych wyciągnął zza płaszcza dziwnie wyglądające ostrze. Nie przypominało żadnego znanego metalu - jego powierzchnia pulsowała ciemnym, niemal płynnym blaskiem. Wbił je w ziemię, a powietrze zadrżało. Nagle cały cmentarz pogrążył się w absolutnej ciszy. Jakby świat wokół przestał istnieć choćby na kilka sekund.

Ziemia zaczęła poruszać się sama. Powoli. Nienaturalnie.

Świeża gleba odsunęła się na boki, odsłaniając czarną trumnę spoczywającą głęboko pod ziemią. Nikt nie wyglądał na zaskoczonego. Dwóch mężczyzn zeszło do środka i ostrożnie wydobyło trumnę na powierzchnię. Robili to z niemal religijną ostrożnością, jakby dotykali czegoś świętego. Najwyższy z zamaskowanych położył dłoń na wieku.

- Bogini powróci. - powiedział spokojnie.

W tej samej chwili powietrze za nimi pękło. Dosłownie. Ciemność rozdarła przestrzeń niczym materiał, tworząc pionową szczelinę pulsującą granatowym światłem. Portal nie przypominał magii znanej z zaklęć Doktora Strange'a. Nie było iskier ani światła. Wyglądał jak rana w rzeczywistości. Z jego wnętrza wydobywał się niski dźwięk przypominający odległy śpiew.

Mgła na cmentarzu momentalnie zaczęła sunąć w stronę szczeliny. Zamaskowani jeden po drugim unieśli trumnę i weszli do środka. A gdy ostatni z nich przekroczył portal, wszystko zamknęło się gwałtownie. Cmentarz ponownie opadł w ciszę. Pozostał tylko pusty grób i świeża ziemia rozsypana wokół nagrobka. Po drugiej stronie panowała zupełnie inna rzeczywistość.

Ciszę zastąpiły szepty modlitw odbijające się echem od kamiennych ścian ogromnej kaplicy. Powietrze było ciężkie od kadzideł, wilgoci i czegoś trudnego do nazwania - starej energii pulsującej głęboko pod ziemią. Świątynia przypominała miejsce wyrwane spoza czasu. Czarne kolumny ciągnęły się ku górze tak wysoko, że ich końce ginęły w ciemności. Na ścianach widniały symbole niepodobne do żadnego znanego języka, a pomiędzy nimi płonęły setki świec rzucających drżące, złote światło.

Pośrodku kaplicy znajdował się kamienny ołtarz. To tam położono ciało Melisandre. Wyglądała, jakby jedynie spała. Ciało nie było w ogóle naruszone przez czas. Jej dłonie spoczywały spokojnie na brzuchu, ciemne włosy opadały miękko na ramiona, a twarz pozostawała nienaturalnie spokojna mimo śladów energii Kamieni Nieskończoności ciągnących się wzdłuż prawej strony ciała.

Wokół ołtarza klęczało około dwudziestu osób. Niewielu. Ale oni nigdy nie wierzyli w siłę liczb.

Tylko w siłę wiary.

Każdy ubrany był w czarne szaty zakrywające całe ciało. Maski zdjęto dopiero po wejściu do świątyni. Niektórzy byli młodzi. Inni starzy. Łączyło ich jedno: absolutne oddanie.

- Mrok oddycha przez nią. - wyszeptała starsza kobieta stojąca najbliżej ołtarza.

Pozostali opuścili głowy.

- Bogini nie odeszła. - odpowiedzieli niemal jednocześnie.

Najwyższy z zamaskowanych podszedł bliżej i ostrożnie dotknął spalonej dłoni Melisandre. Nie cofnął się, choć czarna energia przebiegła pod jego skórą niczym żywe żyły. Wręcz przeciwnie - uśmiechnął się.

- Czujecie to? - zapytał cicho. - Ona nadal tam jest.

Modlitwy natychmiast przybrały na sile. Szepty zmieniły się w rytmiczny śpiew. Kamienne ściany świątyni zaczęły drżeć lekko, niemal niezauważalnie. A gdzieś głęboko pod kaplicą...

ʀᴏᴢᴅᴢɪᴀᴌ 𝟤. ꜱᴛʀᴀᴛᴀ

ʙᴜᴄᴋʏ ʙᴀʀɴᴇꜱ

Dzień 5. - Stary, no weź otwórz! Nie chcę wyważać ci drzwi, ale zaraz będę musiał, jeśli nie dasz znaku życia! - głos Sama Wilsona niósł się po korytarzu już od dobrych kilku minut.

Oparłem głowę o tył kanapy i spojrzałem pustym wzrokiem w sufit.

- Żyję. - odkrzyknąłem ochryple. - Masz znak życia. A teraz spadaj. - wziąłem długi łyk czystej wódki. Paliła gardło, ale za słabo.

- Wiem, jak to zabrzmi, ale naprawdę nie powinieneś być teraz sam...

Zaśmiałem się krótko, sucho, bez cienia humoru.

Mieszkanie wyglądało jak pobojowisko. Puste butelki walały się po podłodze, zasłony pozostawały zaciągnięte od dnia pogrzebu, a w powietrzu unosił się ciężki zapach alkoholu i niewyspania. Nie pamiętałem nawet, kiedy ostatni raz spałem. Tak naprawdę spałem.

- Sam, błagam cię... - przymknąłem oczy. - Nie mam dziś siły udawać, że będzie dobrze.

- Nie proszę cię o udawanie. - odpowiedział w końcu Wilson dużo ciszej. - Po prostu otwórz.

Spojrzałem na stojącą na stoliku fotografię. Mel śmiała się na niej, odchylając głowę do tyłu, kompletnie nieświadoma, że ktoś robi jej zdjęcie. Miała na sobie moją bluzę, o dwa rozmiary za dużą. „Oddam jutro" - powiedziała wtedy. Nigdy nie oddała. Poczułem znajomy ucisk pod żebrami. Ten sam, który od dnia bitwy nie znikał nawet na chwilę.

- Widziałem ją, Sam. - wyszeptałem bardziej do siebie niż do niego. - Trzymałem ją. - głos uwiązł mi w gardle. - A potem musiałem ją ubrać do pieprzonej trumny.

Po drugiej stronie drzwi znów zrobiło się cicho. Tak cicho, że przez moment miałem nadzieję, że sobie poszedł.

Ale wtedy usłyszałem:

- Właśnie dlatego nie zostawię cię samego.

- Idź sobie, Sam... proszę. - wyjęczałem zrezygnowany, opierając łokcie o kolana. - Serio. Nie chcę teraz nikogo widzieć.

Wilson znów kilka razy uderzył pięścią w drewno. Pewnie wygłaszał jakiś kolejny motywacyjny monolog o tym, że „nie muszę przez to przechodzić sam" albo, że „Mel nie chciałaby widzieć mnie w takim stanie".

Nie słuchałem. W pewnym momencie po prostu przestałem odbierać jakiekolwiek dźwięki. Świat skurczył się do kilku rzeczy: ciemnego mieszkania, smaku wódki i myśli, które wracały jak pieprzona pętla.

Wziąłem kolejny łyk. Nic, żadnej ulgi. Żadnego odcięcia. Tylko coraz większa pustka.

Oparłem głowę o kanapę i przymknąłem oczy. Od razu ją zobaczyłem. Mel stojącą pośrodku pola bitwy, z Kamieniami wirującymi wokół dłoni. Jej włosy unosiły się od energii, a w oczach miała ten sam cholerny spokój, którego nigdy u niej nie rozumiałem.

Jakby już wtedy wiedziała. Jakby pogodziła się z tym szybciej ode mnie.

- Nie rób tego... - wyszeptałem do wspomnienia.

Ale w mojej głowie wszystko kończyło się tak samo. Pstryknięcie. Światło. A potem jej ciało osuwające się na ziemię.

Zacisnąłem dłonie tak mocno, że metalowe palce zapiszczały cicho. Nie uratowałem jej. Po tylu latach walk. Po HYDRZE. Po Syberii. Po wszystkim. Nie uratowałem jednej osoby, która naprawdę sprawiała, że chciałem być kimś więcej niż tylko bronią. Poczułem pieczenie pod powiekami.

Wypiłem resztkę wódki prosto z butelki.

Dzień 54. Sam w końcu przestał dobijać się do drzwi. Zamiast tego przyprowadził Scott'a Lang'a. Pieprzony Ant-Man. Powinni dawno odebrać mu ten skafander. Nawet nie usłyszałem momentu, w którym weszli do mieszkania. Dopiero trzask rozsuwającego się okna wyrwał mnie z półsnu na kanapie.

- O Jezu Chryste... - jęknął Scott.

Obaj natychmiast naciągnęli koszulki na nosy.

- Broń biologiczna to przy tym nic. - stwierdził Lang stłumionym głosem. - Stary, czym tu śmierdzi? Śmiercią?

- Scott. - mruknął Wilson ostrzegawczo.

- No co? Przecież nie skłamię mu prosto w twarz.

Przymrużyłem oczy i spojrzałem na nich spod opadających na twarz włosów. Od kilku dni nawet nie próbowałem ich związywać. Albo myć. Albo robić czegokolwiek poza oddychaniem i piciem.

Scott zamarł nagle i wskazał mnie palcem.

- Boże... co z twoimi włosami? - zapytał z autentycznym przerażeniem. - Olej jest mniej tłusty.

- Wyjdź. - mruknąłem ochryple.

- Nie ma opcji. - odpowiedział natychmiast. - Sam powiedział, że od dwóch miesięcy żywisz się alkoholem i chyba chipsami. Wyglądasz jak Jez..

- Scott.

- Dobra, dobra, już milczę.

Usiadłem ciężej na kanapie i potarłem twarz dłonią. Każdy mięsień bolał. Każda myśl też. Wilson rozejrzał się po mieszkaniu i westchnął ciężko na widok pustych butelek.

- Barnes... - zaczął ostrożnie. - To musi się skończyć.

Zaśmiałem się cicho.

- Świetnie. To może ją wskrzesisz, Wilson?

Cisza. Scott momentalnie przestał się wygłupiać. Sam zacisnął szczękę. No tak. Tego tematu nikt nie umiał dotknąć bez rozwalania wszystkiego dookoła.

- Proponuję małe kroki. Może najpierw przewietrzymy i posprzątamy mieszkanie. - rzucił Lang.

- Róbcie co chcecie byleby nie mówić do mnie. - wzruszyłem ramionami biorąc kolejny łyk alkoholu.

Scott spojrzał na mnie przez chwilę, po czym bardzo ostrożnie wyjął mi butelkę z dłoni. Spojrzałem na niego lodowato.

- Oddaj.

- Nie.

- Lang.

- Barnes, to już nawet nie jest picie. To powolne konserwowanie zwłok.

- Scott...

- Dobra, już oddaję, Jezu.

Cofnął rękę natychmiast, kiedy metalowe palce zacisnęły się niebezpiecznie na oparciu kanapy.

Dzień 117. - Widzisz? Od razu lepiej. - Wanda Maximoff odsunęła się o krok, wyraźnie zadowolona z efektu swojej pracy.

Spojrzałem nieufnie w lustro. Włosy były krótkie, ułożone. Nie poznawałem siebie.

- Wyglądam dziwnie. - mruknąłem.

- Wyglądasz jak człowiek, a nie leśny demon żywiący się whisky i depresją. - rzuciła bez zawahania.

Prychnąłem cicho pod nosem. Pierwszy raz od miesięcy. Wanda zauważyła to od razu, choć oczywiście nic nie powiedziała. Po prostu usiadła obok mnie na kanapie i odłożyła nożyczki na stolik. Mieszkanie wyglądało inaczej niż jeszcze kilka tygodni wcześniej. Było czysto. Okna były odsłonięte. Sam regularnie przywoził jedzenie, Scott bez pytania wynosił śmieci, a Wanda... Wanda po prostu pojawiała się od czasu do czasu i siedziała w ciszy. Chyba najlepiej rozumiała, jak wygląda życie po stracie.

- Nadal śpisz po dwie godziny? - zapytała spokojnie.

- Czasem trzy. Robię postępy.

- Barnes.

- No co? To prawie rekord.

Pokręciła głową z lekkim rozbawieniem, ale zaraz spoważniała.

- Śni ci się?

Nie musiała mówić kto. Oparłem głowę o kanapę i przymknąłem oczy.

- Codziennie.

Przez moment słyszeliśmy tylko cichy szum miasta za oknem.

Dzień 365. To dziś. Rocznica.

Obudziłem się nad ranem gwałtownie, łapiąc oddech tak, jakbym dopiero co wynurzył się spod lodowatej wody. Koszmar był intensywniejszy niż zwykle. Bardziej realistyczny. Przez kilka sekund naprawdę nie wiedziałem, gdzie jestem.

W uszach nadal dudnił mi dźwięk eksplozji, a przed oczami miałem oślepiający blask Kamieni Nieskończoności. Czułem zapach spalonej ziemi i metalu. Słyszałem krzyki armii Thanosa rozpadającej się w pył.

I ją.

Mel stojącą pośrodku tego chaosu. Tylko, że tym razem coś było inaczej. W śnie nie upadła. Nie zginęła. Patrzyła prosto na mnie.

- Znajdź mnie.

Usiadłem gwałtownie na łóżku, przeczesując dłonią mokre od potu włosy. Serce waliło mi jak oszalałe.

- Pieprzony sen... - mruknąłem ochryple.

Wstałem i odruchowo zacząłem wykonywać tę samą sekwencję czynności: łazienka, zimna woda, kawa, ciche radio w tle. Mechanizmy przetrwania. Tak nazywała to terapeutka.

Spojrzałem przelotnie na notes leżący przy stole. Lista. Nazwiska ludzi skrzywdzonych przeze mnie jako Zimowy Żołnierz. Obok niej leżało zdjęcie Mel.

Jedno obok drugiego. Przez moment po prostu patrzyłem na oba przedmioty, czując znajomy ciężar pod żebrami. Winę. Tęsknotę. Złość. Wszystko naraz.

Włączyłem telewizor na poranne wiadomości, mając nadzieję, że jakoś zagłuszą myśli o tym i tym śnie.

ʀᴏᴢᴅᴢɪᴀᴌ 𝟣. ᴜᴘᴀᴅᴇᴋ

- Tato! A co to?

Głos Morgan wyrwał mnie z zamyślenia. Odwróciłem się gwałtownie w stronę wejścia do garażu. Jedenastoletnia Morgan Stark stała kilka kroków ode mnie, trzymając w dłoniach coś, czego nigdy nie powinna była znaleźć - rękawicę. Metaliczna powierzchnia odbijała światło warsztatu, a ja momentalnie poczułem ciężar wspomnień zaciskający się wokół klatki piersiowej. Powinienem był dawno się jej pozbyć.

- Ta rękawica miała uratować świat. - odpowiedziałem cicho.

Morgan zmarszczyła lekko brwi i spojrzała na mnie z dziecięcą powagą.

- Nie uratowała?

Zaśmiałem się pod nosem, ale bez cienia rozbawienia. Oczywiście, że zadała to pytanie. Morgan zawsze chciała wiedzieć wszystko.

- Nie zdążyła. - powiedziałem po chwili. - Zrobiła to ciocia Mel.

Na moment zapadła cisza.

- Ciocia Mel była fajna. - stwierdziła w końcu, jakby mówiła o czymś absolutnie oczywistym. Poczułem ukłucie bólu.

Tak. Była.

Morgan przesunęła palcami po powierzchni rękawicy, po czym spojrzała na mnie ponownie.

- Skoro uratowała świat i jej nie ma... - zaczęła powoli. - To gdybyś ty go uratował... też byś zniknął?

Pytanie uderzyło mocniej niż powinno. Przez chwilę nie potrafiłem odpowiedzieć. Bo dzieci nie rozumieją wojny, ale doskonale rozumieją stratę.

- Niestety... raczej tak by się to skończyło. - przyznałem w końcu cicho. - Ale ciocia Mel wzięła ten ciężar na siebie. Dzięki niej nie musimy się już tym martwić.

Morgan zmarszczyła brwi i zapatrzyła się gdzieś w bok, intensywnie nad czymś myśląc. Ten wyraz twarzy znałem aż za dobrze. Dokładnie tak samo wyglądałem, gdy wpadałem na wyjątkowo zły pomysł.

- Ciocia wróci, kiedy znowu będzie potrzebna. - oznajmiła nagle.

Poczułem, jak coś zaciska mi się w żołądku.

- Co?

- Powiedziała mi to w nocy. - Morgan wzruszyła ramionami, jakby mówiła o czymś kompletnie normalnym. Odłożyła rękawicę na stół, po czym odwróciła się gwałtownie, a ciemne włosy zatańczyły za jej plecami. - Idę na dwór!

I już jej nie było. Zostałem sam pośród cichego szumu maszyn i migających hologramów. Przez dłuższą chwilę patrzyłem w miejsce, w którym przed sekundą stała. Potem prychnąłem pod nosem i pokręciłem głową z niedowierzaniem. Mel nie żyła od trzech lat. Trzech pieprzonych lat.

Morgan po prostu miała dziwne sny. Pewnie przez nadmiar cukru i oglądanie starych nagrań Avengersów przed snem. Tak. To musiało być tylko to. Mimo wszystko mimowolnie spojrzałem na rękawicę leżącą na stole. W tej samej chwili po garażu przemknął lodowaty podmuch wiatru, od którego aż przeszedł mnie dreszcz.

- Nad czym myślisz?

Drgnąłem gwałtownie. Pepper Potts stała kilka kroków ode mnie z kubkiem herbaty w dłoniach. Przysięgam, nawet nie słyszałem, kiedy weszła.

- Wszystko w porządku?

- Tak, tylko... - urwałem. Przez moment zastanawiałem się, czy w ogóle powinienem o tym wspominać. Ukrywanie rzeczy przed Pepper nigdy nie kończyło się dobrze, ale z drugiej strony...

To był tylko sen dziecka. Prawda?

- Tony? - spojrzała na mnie uważniej. - Znam ten wyraz twarzy.

Westchnąłem ciężko i potarłem dłonią kark.

- Morgan śniła się Mel. - powiedziałem w końcu. - Podobno powiedziała jej, że wróci, kiedy znowu będzie potrzebna.

Na twarzy Pepper pojawił się cień niepokoju, choć szybko próbowała go ukryć.

- To tylko sen. - odpowiedziała łagodnie. - Morgan tęskni za nią tak samo jak my.

Skinąłem głową. Powinno mi to wystarczyć, a jednak coś w środku nadal nie dawało mi spokoju. Pepper postawiła kubek na stole i podeszła bliżej.

- Tony, spójrz na mnie.

Podniosłem wzrok.

- Mel nie żyje. - powiedziała cicho, ale stanowczo. - Widzieliśmy to. Byliśmy na jej pogrzebie.

Tak. Widzieliśmy. Ja trzymałem jej ciało w ramionach. Powinienem być ostatnią osobą na świecie, która dopuszczałaby do siebie choć cień nadziei.

- Bucky układał jej ciało w trumnie. - dodała Pepper Potts ciszej. - Wierz mi, gdyby cokolwiek miało wskazywać, że... nie wiem... że istnieje choć cień szansy... zauważyłby to.

Oparłem dłonie o stół i spuściłem wzrok. Pepper miała rację. Oczywiście, że miała.

- Morgan jest dzieckiem z ogromną wyobraźnią. - kontynuowała łagodnie. - Wystarczy, że czymś zainteresuje się dłużej niż pół godziny i od razu ma tysiąc historii w głowie. Zwłaszcza po tym, jak ostatnio oglądała stare nagrania z Avengersami.

- Tak... masz rację. Nie wiem, czemu w ogóle pomyślałem...

- Bo się obwiniasz, Tony. - weszła mi w słowo. - Od trzech lat nie założyłeś zbroi, bo uważasz, że już nie podołasz. - powiedziała spokojnie. - Naprawdę myślisz, że tego nie widać?

Zaśmiałem się krótko pod nosem, gorzko.

- To ja miałem się poświęcić, Pepper. Nastawiłem się na to.

Słowa zawisły między nami ciężkie jak ołów.

- W chwili, kiedy miałem zabrać Kamienie Thanosowi, wiedziałem, jak to się skończy. Byłem gotowy. Pogodziłem się z tym.

Przełknąłem ślinę i odwróciłem wzrok.

- A potem ona po prostu... mnie wyprzedziła.

W garażu zapadła cisza. Nie taka zwyczajna. Ta gorsza. Pełna rzeczy, których nie mówi się na głos.

- Tony... - Pepper zrobiła krok w moją stronę.

- Powinna dalej żyć. - przerwałem jej ostrzej, niż zamierzałem. - Miała przed sobą całe życie. Do cholery, była lepszym człowiekiem ode mnie.

- Nie mów tak.

- To prawda.

Spojrzałem na rękawicę leżącą na stole. Metal nadal wyglądał jak coś, co nie powinno istnieć w żadnym normalnym świecie - jak wyrwany fragment końca wszystkiego, co znaliśmy. Jak ślad po wyborze, którego nigdy nie powinienem był dopuścić.

- Każdego dnia budzę się z myślą, że to ja powinienem wtedy umrzeć. I wiem, że ze względu na ciebie i Morgan powinno być to dla mnie szczęściem, że żyję, ale.. nie jest. Nie w pełni. Zginęła młoda kobieta, która planowała wspólne życie z Barnesem, którego kochała. Jak mam się cieszyć, jeśli gdzieś obok ktoś nadal przez to cierpi?

W garażu zrobiło się jeszcze ciszej. Systemy pracowały gdzieś w tle, ale brzmiały jakby były za ścianą świata. Pepper nie odpowiedziała od razu. I to było najgorsze, bo Pepper zawsze miała odpowiedzi. W końcu zrobiła krok bliżej. Powoli, ostrożnie - jakby podchodziła do czegoś, co może się rozsypać od dotyku.

- Tony... - zaczęła miękko. - Ty nie masz obowiązku nosić na sobie wszystkich śmierci świata.

Zaśmiałem się cicho.

- A kto ma, Pepper?

Ponownie nie odpowiedziała od razu. I w tej pauzie coś w powietrzu się zmieniło. Jakby garaż na moment przestał być garażem. Jakby metal, światło i cisza pamiętały imię, którego nie powinno tu już być.

- Nikt. - powiedziała w końcu. - Ale ty szczególnie nie możesz pozwolić, żeby cię to zniszczyło.

Nie ciągnęliśmy dalej tej rozmowy. Pepper zapowiedziała kolację za parę minut i zawołała Morgan aby ta zdążyła umyć ręce przed posiłkiem. Odłożyłem narzędzia i udałem się do jadalni. W ciszy rozłożyliśmy talerze i podaliśmy jedzenie na stół.

Mała Stark nie mając świadomości co we mnie zaszczepiła, usiadła z uśmiechem i zaczęła zajadać kanapki. Ja natomiast czułem skręt w żołądku. Nie mogłem przełknąć ani kęsa. Myślałem i analizowałem, aż finalnie nie wytrzymałem.

- Wyjdę na godzinę. Muszę się przewietrzyć. - oznajmiłem.

- Nie wracaj późno. - odparła Pepper doskonale wiedząc gdzie chcę się udać.

Ubrałem kurtkę i wyszedłem z domu. Wsiadłem do zaparkowanego na podjeździe samochodu i pojechałem w kierunku centrum. Westchnąłem ciężko gdy dojechałem na miejsce. Zdawałem sobie sprawę z ironii tej sytuacji. Gdybym widział to z perspektywy trzeciej osoby pewnie wyśmiałbym to po całości.

Udałem się wąską alejką na sam koniec cmentarza gdzie stał wysoki pomnik Melisandre. Pod nim stał nagrobek z cytatem: „Twoje skrzydła były gotowe, ale nasze serca nie." Usiadłem na ławce tuż naprzeciw i wpatrywałem się w napis.

- Daj mi jakiś znak, jeśli to jest coś więcej niż tylko sen dziecka. - oparłem głowę o dłonie. Czekałem, słuchałem, wypatrywałem.. ale nic się nie wydarzyło. - Jestem idiotą. Pewnie masz tam u góry niezły ubaw.

- To jest nas dwóch, Tony.

Odwróciłem się szybko słysząc znany mi głos. Stephen Strange stał kilka kroków dalej. Ręce miał splecione za plecami, a wzrok... nie był już skierowany na mnie. Tylko na nagrobek.

- Powiedz mi, Tony, jaki znak miałeś na myśli?

- Już żaden. To tylko mój mózg płata mi figle. - mruknąłem. - Wracam do domu.

Wstałem i zrobiłem krok w stronę wyjścia.

- Morgan miała sen o Mel?

Zatrzymałem się. To nie było pytanie rzucone w przestrzeń. To było coś innego. Coś, co nie powinno brzmieć tak spokojnie. Powoli odwróciłem głowę.

- Co powiedziałeś?

Strange nie zmienił pozycji. Nadal stał nieruchomo, jakby cały cmentarz był dla niego tylko jednym z wielu punktów w czasie, które już widział.

- Pytałem, czy Morgan śniła o Melisandre Hill. - powtórzył cicho.

Poczułem, jak coś nieprzyjemnie zaciska mi się w żołądku.

- Skąd ty...?

Nie dokończyłem. Spojrzał na mnie w końcu i w tym spojrzeniu nie było ani ciekawości, ani przypadkowej obserwacji. Była pewność.

- Bo to nie jest pierwszy raz, kiedy ktoś wraca w snach, Tony. - powiedział spokojnie. - I nie pierwszy raz, kiedy takie sny przestają być tylko snami.

Prychnąłem krótko, bardziej z nerwów niż z rozbawienia.

- Przestań. Ona nie żyje. Nie mąć mi bardziej w głowie.

Zrobiłem krok w tył, jakby sama rozmowa zaczynała robić się zbyt ciężka, zbyt nielogiczna, zbyt... niebezpieczna.

Ale Strange nawet nie mrugnął.

ᴘʀᴏʟᴏɢ

ʙᴜᴄᴋʏ ʙᴀʀɴᴇꜱ

Nastała głucha cisza.

Świat zastygł w bezruchu, jakby sama rzeczywistość wstrzymała oddech razem ze mną. Nie wiedziałem, czy to, co widzę, dzieje się naprawdę, czy jest tylko okrutnym złudzeniem zmęczonego umysłu. Przecież to nie mogło skończyć się w ten sposób.

Gdzieś ponad nami rozległ się śmiech Thanosa — niski, ciężki i obrzydliwie pewny siebie. Powoli uniósł dłoń odzianą w rękawicę.

Pstryk.

Zamarłem. Serce waliło mi o żebra tak mocno, że niemal zagłuszało wszystko inne. Rozejrzałem się gorączkowo wokół, próbując dostrzec pierwsze oznaki katastrofy. Ale nikt nie znikał. Nikt nie obracał się w pył. Wszyscy nadal tam byli.

Thanos zmarszczył brwi i pstryknął ponownie. Raz. Drugi. Trzeci. Nic. Wtedy zauważyłem puste miejsca w rękawicy. Kamieni już tam nie było.

- Jakiś problem? - głos Mel przeciął ciszę niczym ostrze. - Brak połączenia czy coś?

Nie odpowiedział. Może nie potrafił. A może po raz pierwszy od lat naprawdę się bał.

Melisandre powoli rozchyliła palce. Nad jej dłonią zaczęły wirować Kamienie Nieskończoności, pulsując światłem tak jasnym, że powietrze wokół zdawało się drżeć.

Nie zawahała się ani przez sekundę. Pstryk.

Oślepiający blask eksplodował wokół nas, pochłaniając niebo, ziemię i każdy dźwięk. Przez krótką chwilę świat przypominał rozdartą gwiazdę - jasną, gorącą i nierealną. Potem wszystko ucichło.

Pył zaczął przecinać powietrze leniwymi smugami. Unosił się wokół ruin, osiadał na zbrojach i rozmywał sylwetki armii Thanosa. Żołnierze znikali jeden po drugim, jakby nigdy naprawdę nie istnieli.

Bez krzyku. Bez walki. Tylko cisza i rozsypujące się w nicość ciała.

Sam Thanos patrzył na to bezradnie. Powoli opadł na pobliski głaz, ciężko, niemal bezradnie. Po raz pierwszy wyglądał nie jak zdobywca wszechświata, lecz jak zmęczony starzec, który właśnie zrozumiał, że przegrał wszystko.

Uniósł wzrok ku niebu, a chwilę później wiatr porwał również jego. Rozsypał się w pył tak samo jak reszta jego armii.

Powinienem wtedy poczuć ulgę. Powinienem oddychać lżej, cieszyć się, krzyczeć razem z innymi.. Ale nie potrafiłem, bo pośród ruin leżała Mel.

Jej ciało spoczywało nieruchomo na gruzach pozostawionych po bitwie, nienaturalnie ciche w samym środku chaosu. Prawa strona jej ciała - od dłoni aż po policzek - była spalona, pokryta śladami energii Kamieni Nieskończoności. Poczułem, jak coś ściska mnie od środka.

Rzuciłem się w jej stronę, niemal potykając się o kawałki zniszczonych konstrukcji. Kolana uderzyły o ziemię, gdy dopadłem do niej wreszcie i drżącą dłonią ująłem jej twarz. Jej oczy były otwarte, ale nie było w nich życia. Tylko pustka. I wtedy zrozumiałem, że wszechświat właśnie odzyskał wszystko... oprócz niej.

Pogrzeb odbył się kilka dni później. Niebo od samego rana spowijały ciężkie, stalowe chmury, jakby nawet pogoda nie miała odwagi zakłócić ciszy, która ciągnęła się za nami od dnia bitwy.

Trumna powoli zniknęła w ciemności wykopanego grobu. Nikt nic nie mówił. Nie dlatego, że brakowało ludziom odwagi. Po prostu żadne słowa nie były wystarczające. Nie istniało przemówienie zdolne oddać choć część tego, kim była Mel. Tego, ile istnień ocaliła. Ilu ludzi posklejała na nowo samą swoją obecnością.

Wokół panowała tylko cisza przerywana szumem wiatru. Sam Wilson stał nieruchomo z opuszczoną głową. Thor patrzył gdzieś ponad horyzontem, zaciskając dłonie tak mocno, że pobielały mu knykcie. Nawet Nick Fury milczał, ukryty za ciemnymi okularami i swoim zwyczajowym chłodem.

A ja... nie potrafiłem oddychać. Podszedłem do grobu jako ostatni. W dłoni trzymałem jej ulubioną białą różę. Jedyną rzecz, którą udało mi się znaleźć rano, choć przeszukałem pół miasta, bo wszystkie inne wydawały się niewłaściwe. Kiedyś powiedziała mi, że białe róże przypominają jej spokój.

Ironia losu.

Uklęknąłem powoli i położyłem kwiat na świeżej ziemi. Przez moment tylko patrzyłem na jej imię wyryte na nagrobku, jakbym próbował wmusić w siebie fakt, że to naprawdę koniec.

- Do zobaczenia, Mel. - wyszeptałem ochryple.