vivaki

Αν θρηνώ

δεν είναι τόσο γιατί έχασα το σπίτι μου

και δεν έχω πια πού την κεφαλήν κλίναι

(σ’ αυτό ίσως κι εγώ να φταίω εν μέρει)

δεν είναι τόσο για το σύννεφο που μου τυλίγει το πρόσωπο

που μου νυχτώνει την όψη·

είναι που είμαι γεμάτος από λέξεις,

βάρος αβάσταχτο από λέξεις, λόγια, φράσεις

έτοιμες από καιρό, νοήματα

που δεν μπορούν να βγουν

αφού εσύ

δεν μπορείς πια ν’ ακούς ανθρώπινες ομιλίες.

—

Έλα να πιούμε τον καφέ μας..

Γιαγιά μου την Τετάρτη θα έχει απεργία θα κάτσω να σε πάω μια βόλτα με το καροτσάκι στη γειτονιά να σε δει ο ήλιος και να δεις και την κυρία Ποπη που μου είπε οτι όποτε με βλέπει σε θυμάται..

Γιαγιά μου πέτυχα στη δουλειά.. κρίμα που δεν με πρόλαβες.. Αγαπώ τον τουρισμό και βρήκα ένα νέο πάθος, όπως το χαμέ συζητήσει και με τον θείο τότε..

Ναι γιαγιά μου δουλεύω 10 ωρα.. όχι δεν με εκμεταλλεύονται απλά προσπαθώ να ξεχάσω πως όταν γυρίσω σπίτι δεν θα σε βρω στη θέση σου..

Γιαγιά μου σταμάτησα να τσακώνομαι με τον μπαμπά.. είναι ο μόνος που μου έμεινε να αποκαλώ οικογένεια..

Οχι γιαγιά μου δεν σε ξέχασα.. αντιθέτως σε θυμάμαι καθημερινά και ακολουθώ τις συμβουλές που μου έδινες..

Ξέρω πως οτι και να γίνει θα με αγαπούσες γιαγιά μου.. το γνώρισα και σε άλλους ανθρώπους αυτό..

Ναι γιαγιά μου κλαίω μερικές φορές απο αγάπη κυρίως.. μου λείπεις και δεν φαντάζεσαι πόσο σε έχω ανάγκη καθημερινά.

Είσαι καλά εκεί; Πως είναι το σπίτι σου στα σύννεφα;

Το δικό μας άδειασε.. δεν είσαι ούτε εσύ ούτε η φωνή του θείου να το γεμίζει με ένα «που είσαι γίγαντα» και με τους μικρούς καυγάδες σας.

Ο παππούς; Πρέπει να είσαι ευτυχισμένη κοντά του και έχετε και τον γιο σας.. σου έχτισε πάλι σπίτι να μείνετε;

Πως είναι το σπίτι σας στα σύννεφα;