Dostoyevski öyle bir laf etmiş ki, yirmi kere falan sesli şekilde tekrar ettim: “gücümü, içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim.”

Kimisi çok konuşur ama hiçbir şey anlatmaz, kimisi hiçbir şey konuşmasa da çok şey anlatır, kimisi de anlaşılmayacağını bildiği için susmayı tercih eder.

Bitti sanıyorum, her şeyi içimde hallettim ve konu benim için kapandı sanıyorum. Alıştığımı sanıyorum ama birden öyle bir şey oluyor ki bütün yaralarımın kabuklarını söküp atıyor. İyileşmeye yüz tutmuş bütün yaralarımı tekrar kanatıyor. O yüzden asla iyileşemiyorum çünkü durmadan sürekli kan kaybediyorum...

Kimse beni dinlemek istemiyor. Dinlemeye çalışan da yok. Dinleyen biri olursa da anlamaz zaten...

Bu günlerde yine şarkılara sığınır oldum...

Evet anne odam dağınık ama kafamın içi kadar değil...

Kitaplarıma dokunmamalarını söylememe rağmen yerlerini değiştirdikleri için sinirlendim. Konu kitaplarım değil...

Ben herkesi hatırlarım ama hatırlamaz kimse beni...

Keşke ölsem...

Neden beni sevmek herkes için sorun ki...

Bütün Ekim boyunca sessizdim...Çünkü Ekim benim aptallığım...Gördüm ama sanki kendime zarar vermek ister gibi hiçbir şey yapmadan kaldığım yerden devam ettim. Haftalar, aylar geçti her şey gözümün önünde yaşandı. Bense bile bile kabul etmedim hiçbirini. İçimdeki o ufacık umut kırıntısı 'belki bu sefer mutlu olursun' dedi ama unuttuğum bir şey vardı. Mutluluk bana haramdı...Çünkü hayatımda içten bir şekilde hissettiğim ve 'çok mutluyum' dediğim bir an bile olmadı. Belki bir sürü Ekim gelip geçer ve ben her şeyi unuturum ancak koridorlarda hüngür hüngür ağlayarak gezdiğim anları unutmam...Yaşadığım şoku, üzüntüyü, sürekli dalıp gitmelerimi ve hissettiğim o sonsuz acıyı unutmam...

Kafam o kadar dolu ki ne yapıp yapmayacağımı bile aklımda tutuyorum...

Çok düşünüyorum...Çok düşünüyorum...Kafamı patlatasım var...