bulgakov'un "genç bir doktorun anıları"nı okuyorum. bazen kahkaha atarak güldüğüm oluyor, toplum içinde tuhaf karşılanan bir durum. olsun.
n.'ye kitabı okumuş muydun? diye soruyorum, elbette! diyor. genç bir doktorken mi okudun? diyorum, evet! diyor.
ben neden genç bir doktorken okumadım ki diyorum..
şu kısma baksana diyorum:
"... bunları düşünürken nasıl giyindiğimin farkına bile varmadım. giyinmek de öyle kolay değildi: pantolon ve gömlek, keçe çizmeler, gömleğin üzerine deri bir ceket, sonra palto, onun üzerine de koyun postu bir kürk, şapka, çanta, çantanın içinde kafein, kâfur, morfin, adrenalin, pens, steril bandaj, şırınga, sonda, bir Browning tabanca, sigara, kibrit, saat, stetoskop..",
bu bölüm bir şiir gibi değil mi? diyorum. yani... pek de değil diyor n.
yani, diyorum, rusya'da genç bir doktor olsam ve bir kar fırtınasında yolculuğa çıkacak olsam ben de bunlarla güvende hissederdim.
sonra, ileriki bölümlerde, şöyle bir yer de var bak diyorum,
"...merdivenler uzun bir süre gıcırdadı. yukarıya iriyarı, yapılı bir adam çıktı. o sırada ben çalışma masamda oturuyordum, yirmi dört yıllık yaşantım olabildiğince Asklepios kişiliğinin dışına çıkmasın diye uğraşarak. sağ elim stetoskobun üzerinde duruyordu, bir tabancanın üzerinde duruyor gibi."
ya.. diyorum.. baksana, rusya kırsalında genç bir doktor, en zor anlarında elini stetoskobun üzerine koyuyor, elini bir tabancanın üzerine koymuş gibi hissediyor, ancak böyle güvende. yani... stetoskop, kime, neye karşı bir silah olabilir ki? diyorum.
hm. anladım. ölüme karşı- diyor n. ama ben, kitapta bu bölümleri hiç hatırlamıyorum..
günlük, devam, uzunca demiş miydim.
kitabı sabahları uykumdan ve işten kaytarıp kahve içtiğim yerde okuyorum. gezi parkı'nın hemen ilerisindeki divan otel'in hemen ilerisinde bir kahveci..
bir sokak röportajına denk geldim. insanlara "şimdi hemen burada kiminle karşılaşsanız çok şaşırırdınız? ya da... hangi ünlüyle sokakta karşılaşmak isterdiniz? ona ne derdiniz? gibi sorular soruyorlar... türlü değişik cevaplar var. bazı insanlar kendi anılarından, kaybettikleri insanlardan bahsediyorlar, onlar tuhaf.. ama, atatürk! gibi cevaplar da var.. bunlar cin fikirli, güzel.
bu röportajı izlerken düşünüyorum, metroda kiminle karşılaşsam çok şaşırırdım. cevabım çok net. kendimle.
bana bunu hatırlatan şuydu..,
sabahları bulgakov okuduğum (ve deniz göktaş podcasti dinlediğim) kahve dükkanında bir ayna var. kalkıp giderken aynada kendinizi görüyorsunuz, kısa bir süre kendinize doğru yürüyorsunuz yani, böyle tuhaf bir tecrübe.
bu sabah yine böyle bir beklentiyle yürürken tuhaf bir şey oldu: kendimi göremedim.
ayna kırılmış, kaldırılmış.
metroda kimi kaybetseniz çok şaşırırdınız? -kendimi.
(keşke böyle şeyleri konuşabildiğim birisi, mesela bir terapistim olsaydı diye düşünüyorum, haftalarca haftalarca konuşurduk...
ve bir yere varamazdık.).
günlük, devam, uzunca demiş miydim.
kahvemi içtim, aynada kendimi kaybettim, şimdi de dolapdere yokuşundan aşağı iniyorum. bir turist kafilesi ile karşı karşıya geliyoruz, fakat muhteşem keyifsiz ve ciddiler. bir otoparkın girişine doğru bakıyorlar, ben de nereye baktıklarına bakıyorum.. yeni doğmuş kedi yavruları. ama yavrulardan biri çok sağlıksız gözüküyor, çok hasta -turist kafilesinin keyfini kaçıran görüntü bu- öldü ölecek gibi bir kedi yavrusu.
kafile sanki hep bir içten ve ağızdan -tamam- diyor, burada bizlik bir şey yok, ve yürümeye devam ediyor.
ben de oradan ayrılıyorum. benim de buradan ayrılmaya hakkım var.
ama sonra, "yolda gördüğünüz hasta hayvanlar için 153'ü arayabilirsiniz" diye bir yazı geliyor aklıma. arıyorum. bir kaç ara görüşme... şimdi nöbetçi veteriner ile karşı karşıyayız. nesi var? diyor, hasta gibi diyorum, yani çok hasta gibi gözüken bir kedi yavrusu var, siz gelip bakabiliyor musunuz, bir şey yapılabilir mi... elbette diyor nöbetçi veteriner (allahım diyorum, vay canına) ama tam olarak nesi var? diyor.
çocukluğumdan beri benim için bir canlının, bir insanın, hatta cansız şeylerin bile... en önemli, en hayati, en can alıcı, en romantik, en acıklı, en kimlikli, en kırılgan yeri ile ilgili bir yalan söylüyorum.. yüzünde diyorum. yüzünde, kedi yavrusunun yüzünde bir yara var sanırım. yüzünden yaralanmış.
veteriner kadının sesinde birden oluşan tedirginliği fark ediyorum . kanaması var mı peki? diyor. yok... diyorum. o denli değil..
zaten geldiğinizde yüzünden yaralanmış bir kedi yavrusu değil.. belki sadece yeterince su içmemiş hayvan bulacaksınız.
(keşke böyle şeyleri konuşabildiğim birisi, mesela bir terapistim..)
ve evet. insan yüzleri. deniz göktaş. ve gezi parkı demişken...
(günlük. devam. uzunca demiş miydim...)
deniz göktaş podcast'inde gezi parkı protestoları zamanından bahsederken "ben o zamanlar parkta talcid team'deydim" diyor.
polisin attığı biber gazına karşı insanların gözlerine talcid ve süt karışı bir solüsyon sıkan, onların görmelerini sağlayan insanlar vardı. "yüzümde maske vardı, kimse beni tanımıyordu, bazen ben onları tanıyordum ama bir şey diyemiyordum"- diyor.
"-yüzlerine fıs fıs talcid sıkıyordum."
yıllardır, gezi hakkında sürekli anlattığım, anlatmaktan çok güzel hissettiğim iki anım var. birincisi... bunu mutlaka burada da yazmış olmalıyım:
parka polisin gireceği son gün, istanbul valisinin televizyonda "çocukları o parkta olan annelere sesleniyorum, çocuklarınızı evlerinize geri çağırın, parkı boşaltacağız, yavrularınıza zarar gelmesin" açıklamasından sonra....
tarlabaşı bulvarından parka doğru yürüyen 30-40 civarı kadının sloganını duyduğumuz, sonra ancak yaklaştıklarında ne dediklerini seçebildiğimiz, seçebildiğimiz an içimizin cız ettiği ve gözlerimizin dolduğu o an:
"diren yavrum annen geldi, dayan yavrum annen geldi."
yani... hay allah. ah. ve hey gidi.
ve ikincisi. bunu duygulandığımda, ve sevdiğim insanlarla içtiğim zamanlar anlatmayı severim ki-
o gün... polis gerçekten -vaad ettiği gibi- parka giriyor.
biber gazı, kargaşa, panik. hayatımda ilk kez biber gazına maruz kalıyorum. nefes almamızı engelleyerek bizi öldürmeye çalışıyorlar gibi hissediyorum. gözlerim yanıyor, nefes almak öyle zor. yanımda z. var. elimi sımsıkı tutuyor ama o da , ve etrafımızdaki hiç kimse, duman yüzünden nereye gideceğini göremiyor. işte o an ben iyice korkmaya başlıyorum. bu panikle insanlardan birinin ayağı takılacak, düşecek, ve çok kötü şeyler olacak diye düşünmeye başlıyorum..
işte bir an sonra, bir ferahlık, kızarmış ve şişmiş göz kapaklarımın üzerine bir buz koyulmuş gibi, birden gözlerimi açabiliyor ve görebiliyorum, karşımda bir oğlan, incecik.. yüzünde o an bana dalgıç maskesi gibi gözüken bir maske var. daracık omuzlarıyla (incecik bilekleriyle?) parktan çıkmaya çalışan insanların yüzlerine şifalı talcid solüsyonundan sıkıyor... bu ferahlıkla gözlerimi açabiliyor önümü görebiliyorum. teşekkür etmeye vaktim yok. eller daha da sıkı tutuluyor.. yürüyoruz.
can havliyle kaçışan insanların ortasında öyle ayakta duran, geri adam atmayan, insanların birbirlerini ezmelerini engelleyen bu çocuktan şimdiye dek hep "ak sakallı bir dede gibiydi" diye bahsetmişimdir. dalgıç giysisi içinde incecik bir oğlandı ya, ya da işte.. ak sakallı bir dedeydi, bir adım geri atmamıştı.
deniz göktaş'ı dinlerken, o oğlan kesin deniz'di! diyorum.
bir an için emin olduysam, bundan daha gerçek bir gerçeklik olamazdı.
theartofmadeline
ellievsbear
prguitarman
gracieabrams
romaincrisis
snowghoul