little child

Mówią, że to trwa chwilę. Ale to kłamstwo. To trwa wieczność. To trwa we mnie do teraz.

Pamiętam ucisk. Pamiętam ciężar. Pamiętam oddech, którego nie chciałam czuć na swojej skórze. Pamiętam ból – nie tylko fizyczny, ale ten, który rozdarł mnie od środka i którego nic nie mogło zatrzymać.

Później przyszła cisza. Nie ta uspokajająca, ale ta martwa, głucha, dusząca. Cisza, która krzyczała w mojej głowie, gdy świat udawał, że nic się nie stało.

Rany na skórze zagoiły się szybciej niż te w środku. Ale ja widzę je nadal. Dlatego czasem sięgam po ostrze, jakby mogło wyciąć ból, który we mnie zakorzenili. Jakby krew mogła zmyć to, co mi zrobili.

Ale nie może.

Patrzę w lustro i nie wiem, kim jestem. Widzę ciało, które kiedyś było moje. Teraz jest czymś, co muszę nosić, choć nie chcę.

Mówią: „czas leczy rany”. Niektórych nie leczy nigdy.

Zaraz stanę się popiołem

Dla ciebie to chwila przyjemności

Ja będę czuła ten dotyk do końca życia

Wypalasz na mym ciele wspomnienia bólu

I to nie jest coś, co można z siebie strząsnąć jak pył z ubrania. To wchodzi pod skórę. Wnika w kości. Zostaje na zawsze głęboko w środku.