Mandarina azul mariño

Consumíuseme toda a enerxía

xa non me resta enerxía ningunha

toda foi absorbida de tentar sen

conseguir, de procurar sen atopar,

de o querer mais non o ter.

Acabóuseme a pouca enerxía que tiña

a que lle quería dar, a que gardei

para nós, para desfrutarmos.

Agora que máis ten, todo éme igual

estou sen nada e non quero desbotar

a pouca que me queda en tentar

facer calquera cousa que vai terminar

en nada.

Só teño vontade de me afastar se o

que ten para me dar é só distancia.

É hora de afastarmos se o que ha é

só vacilación.

Xa non quero máis estar así aínda

que sinta xa non me emociono, aínda

que queira xa non actúo por que éme

A magnífica arquitectura dos teus olhos,

as cores que trocam ao mudar de luz.

Verde, castanhos, cor de abelá, reflexos

rebolantes que agocha algo misterioso.

Deixa-mos ver para gozá-los e admirá-los,

deixa-mos ver para te poder adivinhar e

tentar enxergar além.

Doces como som; coma mel derramada,

Coma o azucre de canha; assí coma a marmelada

de péxego, o melom, coma a "pitaya" amarela,

coma numha mesa servida a profusom

Com todo tipo de doçuras e froitos secos

coma abelás, coma pasas, coma cacahuetes;

assí coma noces, coma améndoas…

Porém, tamém podem ser agridoces.

Chamam-me mas só para fugir de mim,

dim-me desejo-te mas perdem-se e

afastam-se de mim.

Agridoces como som; coma a maracujá,

coma a "carambola", coma rebandas de mandarina e

A laranja, coma o "alquejenje" Coma o "kumquat" e

un chisco especiados coma o "tamarillo".

Quero-os ter, quero que me olhem, que me olhes e

me digas o que sentes. Quero que me fales do que

queres e do que deveças. Que me contes historias,

do que foi e do que será, que me digas que

queres de mim.

Dis-me quantos soles queres, quanto queres de mim.

Dis-me quantas estrelas queres, quanto queres de mim

para te sentires bem. Mas nom proponhas jogos

A propósito del

No serán sentados sobre a area da praia,

a súa face reboluda diante da miña,

a luz laranxa e violeta que anuncia

o remate do día e el ó meu lado, eu á súa beira.

Óllame con eses ollos seus, miudiños e

de cor castaños mesturados con verde,

sorrime con eses os seus beizos miudiños e

non podo evitar agarima-las súas bochechas

tan reboludas e harmoniosas co resto do

seu rostro arredondado. Ese o seu nariz tan pequeno,

ese o seu cabelo que non podo evitar aloumiñalo.

Fica á miña beira, óllame, sorrime,

fálame e eu perdido no seus ollos, nos seus

beizos, no seu cabelo, no seu nariz, nas

súas bochechas, nos seus acenos, na súa fala.

Cando me fala é como se ondas me mergullasen

dondamente, mergúllome nel, alágame e vóltame á

superficie. Faime perde-la noción do momento e

o son da súa risada retúmbame no peito facéndoo

bater.

Todo é calma,

todo é nó-los dous,

todo é luxo de o ter á miña beira,

todo é fresco,

todo é el e todo o seu,

Que son dúas persoas que queren ficar unidas,

que son dúas persoas que constrúen o seu relacionamento xuntos,

que son dúas persoas que combinar aceptación, tolerancia, respecto, amor e coidados.

Elas son unha fusión, a perfecta simbiose entre elas entre o querer pertencerse e ser elas mesma por separado. Elas son a perfecta osmose, o intercambio de ideas e pensamento, de emocións e sentimentos, de estados sen alternar o seu envoltorio.

Esta vai ser a melhor parte da tua vida dim, goza dim, despois nom vas ter a oportunidade. Ti és ainda novo tes que desfrutar, nom te amargues.

Dim isso mas ao mesmo tempo, obrigam-nos eleger que estudar sem nós sabermos o que é em realidade. Obrigam-nos a estudar durante toda a nossa mocidade e mais ainda quando passarmo-la. Dim que temos que aproveitar mas nom deixam de te dizer que fazer coa tua vida e de mexer contigo.

-Nom fiques engaiolado na casa, tes que saír e desfrutar- dim, e eu digo, mas como vou fazer isso se estou escravizado no estudo.

Dim eles, quando gozas de mais, -tes que estudar e te formar, senóm, nom vas ser ninguém-. Dim eles, -fai isto, fai aqueloutra cousa-.

Ela ten unha historia, ela ten historias, ela ten lembranzas, ela está viva.

Código dunha cultura, de transmisión de ideas, de imaxes, sentimentos, emocións, ledicias, amores, desexo, odio.

É unha marca, dá unha identidade, permite facer unha vida, é unha esencia. Ten unha sonoridade, ten dozuras, esencia, ten ritmo, variacións.

É unha lingua de voso, deica agora de meu tamén. Estase afogando, eu sinto o seu abafamento, ela está atinxindo un fin.

Português = Cafuné

English = carress

Deutsch = Zärtlichkeit

Amiga: Ai flores, ai flores do verde pino,

se sabedes novas do meu amigo?

Ai Deus, e u é?

Ai flores, ai flores do verde ramo,

se sabedes novas do meu amado?

Ai Deus, e u é?

Se sabedes novas do meu amigo,

aquel que mentiu do que pôs(combinou) conmigo?

Ai Deus, e u é?

Se sabedes novas do meu amado,

aquel que mentiu do que mi há jurado?

Ai Deus, e u é?

Flores: Vós me preguntades polo voss'amigo

e eu bem vos digo que é san'e vivo.

Ai Deus, e u é?

Vós me preguntades polo voss'amado

e eu bem vos digo que é viv'e sano.

Ai Deus, e u é?

E eu bem vos digo que é san'e vivo

e será convosco ant'o prazo acordado

Ai Deus, e u é?