lonesome

Μια από εκείνες τις βραδιές, σαν τότε.

Η ζωή μου ένας ασταμάτητος κύκλος. Μία λούπα με το ίδιο πάντα τέλος. Ίδιες σκέψεις, ίδια συναισθήματα με τότε.

Τα ίδια βράδια με εκείνα, κάτω από το ίδιο φεγγάρι, καπνίζοντας και ακούγοντας τα ίδια τραγούδια.

Σήμερα μου κάνει παρέα η γάτα της γειτονιάς. Η γάτα που έχασε την ιδιοκτήτρια της και ξεσπιτώθηκε. Έγινε πλέον «της γειτονιάς», σαν να μην είχε αγαπηθεί σαν καμία άλλη γάτα από τον άνθρωπο της. Ο άνθρωπος της έφυγε κι όμως επιμένει να δίνει την στοργή της στους ανθρώπους. Περιμένει την αγάπη τους, κι όταν αυτή δεν της δίνεται, γυρνάει στο παλιό της σπίτι.

Έφυγες και ξεσπιτώθηκα. Είχα τόση στοργή να σου χαρίσω. Τόση που θα με κουραζόσουν. Έφυγες και μου πήρες την εμπιστοσύνη. Με άφησες στους δρόμους, να περιπλανιέμαι σαν να μην με είχες λατρέψει. Σαν να μην μου είχες τραγουδήσει για να κοιμηθώ. Σαν να μην με είχες αγγίξει.

Σαν να μην με είχες ανάγκη.

Με άφησες να ψάχνω τον άνθρωπο μου. Κοίτα γύρω σου μήπως τον δεις.

Είναι μακριά;