`D`erdin `Z`amansa `D`eva `R`akıda.

Ev diye bildiğin yer mezarındır kimse bilmez kimse anlamaz...

Sunduğun her şey, yetmediyse, yokluğunu sun. Tuz menüde yazmaz ama eksik olduğunda hissedilir.

Kendime hiç iyi bakmadım ben. Önceliğim hep başkalarıydı… Şimdi ise vücudum, stresin, üzüntünün ve sinirin faturasını bana kesiyor.

Nefes aldığın yerle boğulduğun yerin aynı olduğunu fark ettiğin anda başlıyor bu çıkmaz sokak…

Hiçbir tartışmaya sevdiğim birine karşı haklı çıkmak ya da üstün gelmek telaşıyla girmedim, sadece hissettiğimi anlattım. Beni istediğiniz kadar yenebilirsiniz.

Öylesine mi yoksa ölesiye mi sevdi? Bak bu ikilem ikimizide yutar.

Okur yazarlığın bu kadar düşük olmadığını düşünsenize, yazmak isterdim sürekli, şuan yazsak ne fayda algıyı metine çekmek için süslü bir fotoğraf koymak lazım, içi dolu cümlelerin pekte önemsendiğini düşünmüyorum artık. Eskileri özlüyorum bu yüzden albayım...

Bizim çağımız oturup eline kalemi alabileceğin bir çağ değil, aklımdan geçirip durduğum şeyleri bembeyaz bir sayfaya döküp sürekli sildiğimi düşünüyorum da içim kararıyor tıpkı sayfalar gibi.

Yağmurlu bir havada buğulu camdan bakıyorum hayallerime, camı açsam sırılsıklamım, açmasam görüntü net değil, işte böyle bir çaresizlik bizimkisi.

Gündüzün ayıbını gecenin karanlığı örter mi albayım bilemiyorum...

Hani küçükken markete gönderirlerdi ekmek almak için, para üstü ile sevdiğimiz çikolatayı almak isterdik de paramız yetmezdi ya, ha işte öyle içim buruk hevesim kırık...

Sen de kendi çapında bir süper kahramansın Fikret. Yirmi yıldır aynı kadını sevip, günde üç paket sigara içiyorsun. Kolay değil yani.

Karşındakinden değil, kendi sinirli halinden korktuğun için sessiz kalmak...

“Sen anlamak için dinlemiyorsun, cevap vermek için dinliyorsun. Sanki senin haklı çıkman, beni anlamandan daha önemli.”

“Doğru kişi, burnunu da sever, gıdığını da, makyajsız halini de, uykulu sesini de, dağınık saçlarını da. Sivri sözlerini, kriz anında iken anlık parlamalarını bile sever. Çünkü bilir, senin özün iyi, niyetin temiz.”