Şairimsi

toplanin da su genislemeye pek musait olmayan beyinlerinize biraz noron girsin. gordugum kadariyla sinaps boslugunuzda ici saman dolu egodan baska hicbir bok yok. zira bunun sadece suclusu tabii ki de siz degilsiniz, elbette her insan her seyden sorumlu degil midir zaten? neyse. simdi gelelim fasulyenin faydalarina. bariz teknolojinin de vermis oldugu yetkiye dayanarak kendilerini bir baltaya sap olmanin ya da fiziksel guzelligini retina ekranlara sigdirmanin o vermis oldugu acinasi mutluluktan gereberen arkadaslar sizlere iki cift lafim olucak. hayati boyunca toplasan iki kitap okumamis, hicbir sekilde sanat tarihi bilmemesini gectim, en azindan bir muzeye, tiyatroya bile gitmemis bu bok cukurlarinin arasinda yasamaktan pek hosnut degilim ve elbette ki sizlerden nefret etmiyorum. sadece gulup geciyorum. neyse mesele de bu degil zaten. ben gulmusum aglamisim pek kimsenin sikinde olmayacagi gibi sizler de benim sikimde degilsiniz. benim bir turlu anlayamadigim /kavrayamadigim/ sey o cahil ve aptal beyinleriniz ile kendinizi deha ilan edip ici bos fikirler uretmeniz. komik. simdi kendi cinsime bakiyorum abi neyse tamam mi. tamamen boyle iste onu acik  gomlekler, killar oraya buraya firlamis, joleli saclar, parlak kundura, nargile kafalari iste. hee bi de altta bi 95 96 kasa bmw ya da sahin artik orasini tam kestiremiycem ve abart egzoz 5ten 3e al,  arkada iki tane tizz ve birkac tane kolon. diptis diptis. yolda yuruyen hanim kizlarimiza kornalar, islik calmalar, anasini sikeyim boyle sinerjilere maruz kalinmis bir yerdesin ve cikis noktasinin nerede oldugunu sen de bilmiyorsun. yani durum o kadar vahim ki… simdi bi de hanim kizlarimiza bakiyorum. iste bu kizlari bizim joleli abilerimiz pohpohluyor iste cok guzelsin yavrum ne tatli seysin sen aaaay falan diye. sonra bizim kizlar da hop daha cok aciliyor daha cok istiyor ve daha cok tapilmak istiyor ne kadar cok tapilmak o kadar ego.  neyse bu kizlarimiz boyle indigo mavisi duzgun elbiseler ile poz verirken bir vakitten sonra erkeklerden aldiklari o bombok enerjiler ile kendilerini daha fazla gostermek istiyor ve bu sefer de popo pozlari gogusler acik bilmem neler iste bu sefer de daha cok ovgu daha cok ego.  bu hanim kizlarimiz bu joleli abilerimiz sayesinde egolarini full depo yapip kendilerini sokaklara saliyorlar. sanirsin aq yuruyen deha. halbuki primitif beyin. heeee tabii joleli abilerimiz de henuz daha ilkelligi asamamis noronlara sahip elbette. al sana koskocaman bi sinerji.  iyisiyle kötüsüyle iki kitap yazdim. artik ne sekilde yorumlaniyorsa o sekilde yorumlansin. fakat soylemek istedigim seyler biraz bunlarla icli disli olup, biraz da tamamen disinda kalan durumdur. eh, insanlar da bundan “ironi yaratmaya calisiyor amk ergeni” cikariminda bulunsun. neyse. bes sene geriye cekelim. o zamanlar ergensin ve kucuklukten gelen bir kitap okuma aliskanligin var, bunlardan ziyade de yazmaya karsi bir egilim sergiliyorsun. ben denedim ve beni buralara kadar getirdi. `buralara kadar` dedigim seyin de sizin dilinizde ki oralar degil. kanim kayniyor ve bana gore gayet normal olan yasantim, insanlarin gozunde bohem ya da bunun haricinde ne tarz alternatifler varsa butun bunlarin hepsini kapsayan bir hal almaya basladi. ilk kitap cikti ve ciktiktan sonra gundeme oturdu. gundeme oturmasinin sebebi ise sunlardi: `amk cocugu amk ergeni orospu cocugu` falan fistan. hakkimda o kadar cok sey duydum ki, bir zamandan sonra kendime yonelip harbiden ben boyle biri olabilir miyim diye sordum ve kendimden nefret etme karari aldim. bla bla bla. ergensin olm, oluyo boyle seyler. neyse.  insanlarin bana etmis olduklari kufurlerle bilmem nelerle kitaplar bir sekilde populerlesti ve roportaj yapmak ya da baska bir seyler yapmak isteyen sahislar cogaldi da cogaldi. coguna cevap vermedim ya da bu tarz diyaloglara girmekten kacinmaktan istifade usendim ve olmadi. iyi ki de olmadi. bugun cok daha iyi yerlerde olabilirdim. hem maddi acidan hem de manevi acidan. ben bunu istemedim cunku burada yalniz oldugumu biliyordum. buranin insanlarin zannetigi gibi bir yer olmadigindan adim kadar emindim ve tek tabanca rolunu ustlendim. yalnizdim cunku Freud okuyordum. yalnizdim cunku Heller i anlamaya calisiyordum. yalnizdim cunku nietzsche yi tek basima icimde iki karakter yaratarak tartisiyordum. yalnizdim cunku insanlar sadece bana universite tezi yazacaklari zaman yanasiyorlardi. sorun etmedim. sonra yazmayi biraktim. bunun sebebi de nietzsche nin dile getirmis oldugu `ben bu kulaklara gore agiz degilim` sozunden bagimsiz bir nedendi. bir sure dinlenmem, kafami bosaltmam gereken bir surece girdim ve bu yaklasik olarak uc sene kadar surdu. sebebini soyleyeyim..  herkes hayatta bir seylerden beslenir. ben de yazabilmek icin acidan besleniyordum. isin gercegi bu sekildeydi. bunu her ne kadar inkar etsem bile bir zamandan sonra bunu kabullenmek zorunda kaldim. kabullenmek zorunda birakildim. hatirlar misiniz bilmem, hakkimda en cok soylenilen seylerden bir tanesi asiri derecede soguk kanli bilmem ne bir tip oldugum ile alakaliydi ve insanlarin neden boyle dusundugunu o vakitler anlayamiyordum. ancak simdi artik tohumlarin hepsi tek tek yerine oturuyor ve ben kendi icime bir agac dikecegim. aci cekmem gerekiyordu cunku bagimli oldugum bir sey vardi. yazmak! icimde bu istek olustugu zaman, yani yazma istegi olustugu zaman, hayatimdan hangi sevdigim insani cikarmaliyim diye bir dusunceye kapilirdim ve aklima gelen ilk insan ile bulusur, onun hakkinda icgudusel olarak yuzune bir turlu soyleyemedigim kendimce yorumlamis oldugum hatalarini, hayatinda hic kitap okumamis olmasinin vermis oldugu cahilligini ya da artik aklima o an ne geliyorsa bir ok gibi saplayip, masadan kalkardim. ve eve gidip bir iki saat kadar agladiktan sonra on bes sayfa dokulurdum. gevserdim ve kendimce rahatlardim. yani isin gercegi arkadaslarim neredeyse her sayfada bir insan kaybettim ben. bunu goze aldim. isin garip tarafi da su oldu, buraya dikkat cekin. bir zamanlar hakkinda gercek dusuncelerimi yansittigim insanlar bugun bana tesekkur ediyor. ben de ben tesekkur ederim ne demek diyorum. garip bir sekilde icinde en ufak bir ego olmayan basit bir telaffuz ile. velhasil kelam toparlamak gerekirse mevzuyu ne ben sizin zannetiginiz gibi biriydim ne de ben kendimi zannettigim biriydim. ben sadece bendim. kendimi kendimce yerin dibine soktum, alçak buldum yeri geldi. kendim ile alay ettim, ahlaksiz buldum seneler boyu. sonrasinda dank! etti kafama. sorun bende değildi. sorun kesinlikle bende değildi. sorun tamamen insanlardaydi ve ben de bu insanligin bir parcasiydim. ve ben de bu insanliktan, insan olmaya calistigim icin, daha iyi bir insan olabilmek icin odedigim veballer ve calinan zamanimi da gectim -ki bunlarin disindakiler senin daha cok icini yakar. / tum bunlarla beraber sorumluydum. (yazim hatasi olmus olabilir zira sikimde degil) ve anladim. sonunda basardim. ben bu parazit beyinli bakterilerden milyon kat daha akilli, daha zeki ve hepsinden onemlisi daha ahlakli bir insanim. ve ben bu mikroplar sayesinde kendi degerimin farkina en sonunda vardim. zerre sikimde degil artik hicbir sey. ben, yazacagim. siz butun bunlara ister bencillik deyin, ister kendini begenmis, ister egoist narsist ibne pic kurusu bilmem ne. zerre umurumda degil. umurumda degilsiniz. ve hicbir zaman umurumda olmayi hak etmemissiniz. hicbirinize kizgin degilim. hicbirinize de hakkimi helal etmiyorum. kaldigim yerden devam edecegim. tum ciplakligim ile.