"benimkinin bana yok bi yararı."

yenebilecek bir çift pati.

Asıl yanlışlık, aşırı dürüstlüktür. Yalan söyleyen adam utanç duyar, çünkü her yalan, hakikat ve dürüstlüğe övgüler düzerken bir yandan da yaşamak için insanı yalan söylemeye zorlayan bir dünyanın alçaltıcılığını öğretir ona. Bu utanç, daha incelmiş, daha karmaşık kişiliklerin yalanlarında gedikler açar. Beceriksizce yalan söylerler; karşıdaki kişi açısından yalanı bir ayıba, bir kabahate dönüştüren de bu beceriksizliktir. Yalan söyleyenin onu aptal sandığını gösterir bu, bir hor görü belirtisidir.

Günde beş dakika, on dakika, onbeş dakika, yirmi dakika ve beşer beşer katlanarak düşünüyordum önceleri, günümün büyük çoğunluğunu düşünmeye harcayınca fark ettim ki zihnim de evren gibi genişliyor. Daha zeki olmuyorum, hafızam kuvvetlenmiyor, beceriksizliğim hâlâ yerinde duruyor; sonra bir anda bu düşünme hâli kesildi ve bir inekten hiçbir farkım kalmadı. Düşünmüyorum. Biraz ölmeye benziyor, gökkuşağı renkleri gibi renkten renge girerken hayatının bütün renklerinin bir anda fonla birlikte siyah bir rengi alması, öyle dümdüz. Ayırt edici hiçbir çizgi yok arada. Yerimden kalkmak istemezken renk arıyormuşum meğer bir süredir, ama bu arayışın da bir anda kesildiğini yine kesildikten çok sonraları fark ettim, renklerin kaybolduğunu sonraları fark etmem gibi tıpkı. Erken gelmeyi ve geç kalmayı aynı zaman diliminde huy edinmişim.