nic do stracenia

To jest moment, w którym wszystko w tobie mówi: dość.

Nie krzykiem —

krzyk już był i nic nie zmienił.

Teraz to jest ciche,

głębokie,

nieodwracalne.

Jak pęknięcie, którego nie da się skleić,

bo nie zostało nic, co chciałoby być całością.

I nagle rozumiesz,

że życie potrafi być tylko powtarzaniem bólu

w nowych dekoracjach.

Te same rany,

inne dni.

Tu wolno przestać wierzyć,

że jeszcze coś się naprawi.

Wolno odłożyć nadzieję

jak coś przeterminowanego,

co tylko zatruwało od środka.

Bo ile razy można zaczynać od zera,

jeśli za każdym razem kończy się poniżej?

Dusza jest zmęczona.

Nie dramatycznie.

Nie na pokaz.

Zużyta.

Jak coś, co działało za długo

bez sensu i bez powodu.

I wtedy przychodzi myśl —

nie nagła,

nie obca.

Spokojna.

Że odejście

nie musi być tragedią.

Że może być decyzją

czystą jak cisza po wszystkim.

Nie ucieczką.

Raczej wyjściem z miejsca,

które od dawna już nie jest twoje.

Z ciała, które ciąży,

z myśli, które ranią,

z historii, która nie chce się skończyć.

I przestajesz się bać.

Bo czego się bać,

kiedy najgorsze trwało latami?

Tu wolno chcieć zniknąć.

Wolno nie widzieć w tym grzechu.

Tylko konsekwencję.

Ciche zamknięcie drzwi,

które i tak od dawna były tylko atrapą wyjścia.

I kiedy wszystko w tobie już siada —

sens, strach, pamięć —

zostaje jedno uczucie.

Ulga, której jeszcze nie ma,

ale która jest bliżej niż kiedykolwiek.

Jakby koniec

był jedyną rzeczą,

Nie dlatego, że masz czas — po prostu już nie ma dokąd biec.

Rzeczy, które kiedyś ciągnęły, teraz tylko wiszą gdzieś obok, jak stare ubrania, których nie wyrzucasz, ale też nigdy nie założysz.

I coś w tobie cichnie.

Nie pęka. Nie krzyczy. Nie robi scen.

Po prostu się wycofuje, krok po kroku, z miejsc, które znało na pamięć.

Jeszcze jesteś - ale jakby mniej.

Jakby ktoś powoli przyciszał światło w pomieszczeniu, w którym i tak nikt nie patrzy.

Przestajesz zadawać pytania.

Bo odpowiedzi niczego już nie zmieniają.

Bo ile razy można składać coś z tych samych kawałków, udając, że tym razem będzie inne?

I wtedy pojawia się myśl.

Nie dramatyczna. Nie ciężka.

Raczej spokojna, jak zamknięcie książki, której nie chcesz już kończyć.

Że możesz odłożyć.

Nie naprawiać. Nie tłumaczyć. Nie próbować jeszcze raz.

Po prostu odłożyć.

I wyjść bez trzaskania drzwiami, bez słów, bez oglądania się.

Bo czasem koniec nie wygląda jak katastrofa.

tych, które już znają smak upadku,

udając, że tym razem powstanie coś innego —

coś, co przetrwa choć jeden spokojny dzień?

Bo ile razy można błagać o litość z tych samych ran,

które nauczyły się krwawić bezgłośnie,

udając, że tym razem ból naprawdę minie,

że nie wróci nocą, cichszy, ale głębszy?

Dusza przebudzona szepcze: ucieczka nie jest grzechem —

to świadomy krok w otchłań,

kolejny etap, nie koniec,

jak przejście przez drzwi, które zawsze tu były,

ale dopiero teraz masz odwagę je dostrzec.

Nie klęknę już więcej przed lustrem złudzeń,

które odbijało nie mnie, a oczekiwania świata.

Nie będę składać obietnic, których nie da się dotrzymać,

ani wierzyć w słowa, które dawno straciły znaczenie.

Wybieram wolność śmierci jak ptak,

który nie pyta, czy niebo go przyjmie,

tylko rozdziera ciszę skrzydłem

i zrywa się z klatki,

choćby miał spaść — byle nie zostać.

Cienie przeszłości odpływają z każdym oddechem,

jakby wreszcie ktoś odwiązał je od moich ramion.

Ich szept cichnie,

ich ciężar się rozpuszcza,

ich obecność przestaje być wyrokiem.

Przebudzona dusza wie: to nie porażka, to odrodzenie —

nie triumf, nie zwycięstwo,

ale cicha zgoda na to,

że nie wszystko musi być naprawione,

żeby mogło się skończyć.

Bo ile razy można nosić kajdany z tych samych łańcuchów,

które wrosły w skórę jak druga natura,

udając, że tym razem ciężar będzie lżejszy,

że wystarczy jeszcze trochę wytrzymać?

Ile razy można przekonywać siebie,

że to tylko etap,

że to minie,

że wszystko ma sens —

kiedy sens dawno przestał odpowiadać?

Teraz patrzę w bezkres —

nie jak w obietnicę,

ale jak w prawdę, która niczego nie ukrywa.

Śmierć to most do Źródła,

krok ku powrotowi,

rozpuszczenie formy, która już nie mieści duszy,

cisza, która nie wymaga wyjaśnień.

I może właśnie w tej ciszy

jest więcej prawdy

niż we wszystkich odpowiedziach,

które kiedykolwiek próbowały mnie zatrzymać.

Bo są granice,

których nie przekracza się krzykiem —

tylko milczeniem,

aż w końcu przestaniesz się składać

z tego, co było —

i pozwolisz sobie rozsypać się naprawdę.

Może rany nie chcą litości,

tylko ciszy,

w której nikt już nie próbuje ich uciszać słowami.

Może ból nie wraca,

tylko stoi w drzwiach,

bo wciąż ktoś zostawia je uchylone.

A wolność nie jest skokiem w przepaść,

tylko odłożeniem klucza,

który od dawna nie pasował do żadnej z twoich klatek.

I może śmierć, o której mówisz,

to nie koniec —

tylko moment, w którym przestajesz być wszystkim,

czym kazano ci być,

a zaczynasz być niczym,

z czego dopiero można stworzyć prawdę.

Bo są takie granice,

których nie przekracza się krzykiem —

tylko decyzją,

cichą jak oddech,

To jest moment, w którym wszystko w tobie mówi: dość.

Nie krzykiem —

krzyk już był i nic nie zmienił.

Teraz to jest ciche,

głębokie,

nieodwracalne.

Jak pęknięcie, którego nie da się skleić,

bo nie zostało nic, co chciałoby być całością.

I nagle rozumiesz,

że życie potrafi być tylko powtarzaniem bólu

w nowych dekoracjach.

Te same rany,

inne dni.

Tu wolno przestać wierzyć,

że jeszcze coś się naprawi.

Wolno odłożyć nadzieję

jak coś przeterminowanego,

co tylko zatruwało od środka.

Bo ile razy można zaczynać od zera,

jeśli za każdym razem kończy się poniżej?

Dusza jest zmęczona.

Nie dramatycznie.

Nie na pokaz.

Zużyta.

Jak coś, co działało za długo

bez sensu i bez powodu.

I wtedy przychodzi myśl —

nie nagła,

nie obca.

Spokojna.

Że odejście

nie musi być tragedią.

Że może być decyzją

czystą jak cisza po wszystkim.

Nie ucieczką.

Raczej wyjściem z miejsca,

które od dawna już nie jest twoje.

Z ciała, które ciąży,

z myśli, które ranią,

z historii, która nie chce się skończyć.

I przestajesz się bać.

Bo czego się bać,

kiedy najgorsze trwało latami?

Tu wolno chcieć zniknąć.

Wolno nie widzieć w tym grzechu.

Tylko konsekwencję.

Ciche zamknięcie drzwi,

które i tak od dawna były tylko atrapą wyjścia.

I kiedy wszystko w tobie już siada —

sens, strach, pamięć —

zostaje jedno uczucie.

Ulga, której jeszcze nie ma,

ale która jest bliżej niż kiedykolwiek.

Jakby koniec

był jedyną rzeczą,

Nie dlatego, że masz czas — po prostu już nie ma dokąd biec.

Rzeczy, które kiedyś ciągnęły, teraz tylko wiszą gdzieś obok, jak stare ubrania, których nie wyrzucasz, ale też nigdy nie założysz.

I coś w tobie cichnie.

Nie pęka. Nie krzyczy. Nie robi scen.

Po prostu się wycofuje, krok po kroku, z miejsc, które znało na pamięć.

Jeszcze jesteś - ale jakby mniej.

Jakby ktoś powoli przyciszał światło w pomieszczeniu, w którym i tak nikt nie patrzy.

Przestajesz zadawać pytania.

Bo odpowiedzi niczego już nie zmieniają.

Bo ile razy można składać coś z tych samych kawałków, udając, że tym razem będzie inne?

I wtedy pojawia się myśl.

Nie dramatyczna. Nie ciężka.

Raczej spokojna, jak zamknięcie książki, której nie chcesz już kończyć.

Że możesz odłożyć.

Nie naprawiać. Nie tłumaczyć. Nie próbować jeszcze raz.

Po prostu odłożyć.

I wyjść bez trzaskania drzwiami, bez słów, bez oglądania się.

Bo czasem koniec nie wygląda jak katastrofa.