Yaşanmışlıklar ve yaşananlar.

İleride şuan neler hissettiğimi daha iyi anlatabilir miyim diye kendimi yiyip duruyorum. Anlatmak değil anlaşılmak istiyorum ama malesef ki hiç kimse suratınıza bakarak, sizi yıpratan şeyin 16 sene önce başınıza gelen bir olay olduğunu anlayamaz. Anlattığınız insan bile anlayamaz.

29 yıllık hayatımda hiç olmadığı kadar çok kendimi anlatıp, anlıyorum fakat bazen bu farkındalıklarım öyle sinir bozucu oluyor ki. Mesela çok sevdiğim birini aradım ve o an telefonu açmadı. Mantıklı yanım meşgul olabileceğini söylerken, iç güdülerim açana kadar aramam gerektiğini söylüyor ve bunun içgüdü değil, 99 depreminde anne babama 3 gün boyunca telefonla ulaşamamış olmam geliyormuş. Tamam anladım, peki bununla nasıl yaşayacağım? Bilmiyorum.

Neyse, gözyaşım pıtpıtpıt.

Yakın çevremden bir küçüğümün sevgilisinin ergen triplerinde olduğunu düşünüyordum. Klasik ailemden ve okuldan bıktımlar, kimse beni anlamıyorlar, çok yalnızımlar vs. Dün öğrendiğim şeyin ardından kızın nasıl hala bu kadar güçlü durabildiğini anlamadım. O küçük yaşına rağmen.

Çok kötü insanlar var arkadaşlar. Çok kötü anneler, çok kötü abiler, amcalar, dayılar. Çocuğunun lafına inanmayıp, üstüne onu cezalandıran ebeveynler var...

28 yaşındayım, 1 gün bile hissetmedim ailemin uzaklığını çünkü aramızda kmler olsa bile her kararımda yanımdalardı. Güçlüysem onlar sayesinde.

Ve o kız da güçlü olacak bir gün. Benim 100 katım daha güçlü. Dayanamıyorum artık demeyecek. Bütün kötülüklerinizi suratınıza vuracak. Yer olsa da dibine girsem diye düşünürken siz, o sizi çoktan kalbinde öldürüp cehenneme yollamış olacak.

O koca binadan hıçkıra hıçkıra çıktığım gün sana yazdım. O sözlerin hala aklımda. Çıkmaz sokağıma açtığın kapı asla tahmin edemeyeceğim bir gün doğumuna açıldı. Yüzüne her baktığımda gördüğüm o gün doğumu. Gözlerinin bana bakarken parlaması... Çevremdeki herkesin 'kendine ne yaptın, yüzün ışıldıyor' demesi. Ben bile tahmin edemezdim bu kadarını. Ne sevmişim, ne sevilmişim ne de sahiplenilmişim bu zamana kadar.

O kadar fazla ki sana söylemek istediklerim. Her şeyden önce sana minnettarım. Kendimi bulmamı sağladığın, düşündüğümden daha güçlü olduğumu gösterdiğin, kendimi dünyanın en güzel kadını gibi hissettirdiğin için.

Büyük konuşmalardan nefret ediyor ve korkuyorum ama oldu ki bir gün yolumuz ayrıldı, bil ki çok büyük bir parçam senin yanında.

O kapıyı açtığımda yüzüme vuran sıcaklıksın.

Sabah perdenin arasından süzülen güneş ışığımsın.

Kokusuyla mest olduğum ilk sabah kahvemsin.

Üşüdüğümde üzerime örttüğüm battaniye, senin kolların.

Rahatlamak için açtığım hafif bi müzik, senin sesin.

Gözlerimi dinlendirmek için kapattığım o karanlık, senin gözlerin.

Çevremdeki her şeyden beni koruyan o cam fanus senin kucağın.