H.D.

Ve bazen, en ağır yük bir sözcük değil, söylenememiş bir sessizlikteki yalnızlıktır…

Vesselam…

-UcHarfTekHeceyim

Bize deli diyebilirler bu hayatta. Oysa kendini akıllı sananların dünyasında, her şey o kadar yerli yerinde ki...

İnsanın kendisi için nefes alacak kadar bir kaos bile bırakmamışlar.

-UcHarfTekHeceyim

Ve belki yaşamayı öğrenmek, yükümüzü hafifletmenin değil de onu zarafetle taşıyabilmenin adıdır...

Çünkü her insan, görünmez bir yükü kendi hikâyesinde sırtlanarak sessizce taşır. Bazen hayat bize düşmemeyi değil, düştükten sonra nasıl kalkabileceğimizi öğretir. Belki de zarafet tam olarak budur; sırtımızda taşıdığımız her şeyle, kırık dökük yanlarımızla bile, yürümeye devam etmeyi başarabilmektir. Bu yüzden yaralarımız güzelleşir, taşıdığımız yüke kattığımız anlamlarla...

Gidişine değildir susuşum; sadece benden gidene en büyük ayrılık hediyemdir.

Vesselam…

Ben bir deli rüzgar sen nazlı çiçek

Her sabah busemle yoklarım seni

Gerçek kadar rüya düş kadar gerçek

Bir anın içinde koklarım seni

Kalbime gel eşiğinde dur desem

Kapıyı bul el sürmeden vur desem

En sonunda gel içeri gir desem

Gelme git, bir ömür beklerim seni

Tam giderken vuslat bana ar desem

Yar mı aşktır aşk mı daha yar desem

Çözen gelmez aşka dair sır desem

Çözüp gel sinemde saklarım seni

Çek yeter kalbimden ellerini çek,

Terk edip gitmezsem bu aşk bitecek

Hani bir sır vardı ey nazlı çiçek

Fırtınan olursam haklarım seni

Aynaya baktığında dalıp dalıp gidiyorsa gözlerin, derin bir unutulmuşluk nüksetmiştir yüreğine…

Vesselam…

“Beni bu güzel havalar mahvetti.

…”

Orhan Veli’nin şiirinde yer edinen bu sözün başladığı yerde kayboluyorum.

Kalbimde eski bir sızı, adını unuttuğum bir özlem canlanıyor.

Sokaklar tanıdık, gökyüzü aynı mavi ama ben… ben başka bir yerdeyim.

Belki bir vapur iskelesinde geçen gemileri seyre dalmış,

Belki bir parkın sessiz köşesinde yalnız başıma oturmuş, gelmeyecek birini bekliyorumdur.

Rüzgâr hafifçe kulağıma geçmiş zamanların hikâyelerini fısıldıyor.

Birileri geçiyor önümden gülerek, konuşarak, yaşamaya devam ederek.

Ben ise sanki her şeyi geride bırakıp başka bir zamana aitmişim gibi duruyorumdur olduğum yerde.

Öylece, kendi sessizliğimde, kendi kalabalığım ortasında kaybolmuşum…

İnsanı uzun uzun kendine daldıran. Aynalara bile anlatmayıp içinde büyüttüğün o gülüş, İçindeki fırtınaları susturacak kadar durgunluk verirdi. Çünkü bazı insanlar, yalnızca gülüşleriyle bile dünyayı hafifletirdi.

O gülüşler, bir çocuğun oyun oynarken unuttuğu dünya kadar masumdu. Gün doğarken çiçekleri okşayan bir meltem kadar nazikti. Ve eğer mutluluğun bir sesi ya da kokusu varsa, o yalnızca onun varlığında tam olurdu. İşte o zaman hayat eski güzel anılar kadar mutluluk kokardı.

Zamanın kaderini mi çekeyim, Yoksa yarın hasretin mi? Geçmiş beni unuttu, Gelecek seninle dolu. Hangi yol susar, Hangi gece anlatır seni?

Bir tarafım bekleyişin, Bir tarafım vazgeçişin eşiğinde. Senin olmadığın her zaman, Zaman bile ağrıyor içimde.

İnsan en çok söyleyemedikleriyle ağırlaşır ve sonunda en çok sustuklarıyla da eksilmeye başlarlar.

Ve bazen, en ağır yük bir sözcük değil, söylenememiş bir sessizliktir.

Ve belki de en güzel özgürlük, kendini yağmurun merhametine bırakabilmektir.

Belki de en büyüleyici aşk, kışın serinliğinde yazın sıcaklığını bulmaktır.

Yalnızlık sanma bunu, söylerim içimi, duyarım gizlice.

Tənha sanma bunu, deyirəm içimi, eşidirəm gizlicə.

Duyduğun her şarkıyı kıskanıyorum. Çünkü bazı melodiler, seni benden daha iyi anlıyor.

Ama ben en çok… Gözlerini kapattığında gördüğün şeyleri kıskanıyorum. Çünkü belki de, orada ben yokum.

Aşk, bir insana ait olmaktan çok, onda kaybolabilmek değil midir zaten? Ve belki de, en büyük aşk, hiç sahip olamayacağımızı bile bile birine ait hissetmektir.