Bibliopola - Işın Güner Tuzcular

Çocuk, masanın üzerindeki kırmızı fuları eline aldı. Dün boynuna nasıl bağlandığını hatırlamaya çalışarak dikkatlice düğümlemeye başladı. İlk denemede istediği gibi olmadı. Çözüp yeniden bağladı. Bir kez daha denedi. Sonunda düğüm yerli yerine oturdu. Başını kaldırıp aynaya baktığında, boynundaki kırmızı fular ona farklı görünüyordu. Daha düne kadar sıradan bir okul öğrencisiydi. Şimdi ise bir…

Kuşluk vakti, eski İstanbul’un sokaklarında onun güçlü sesi yankılanırdı. Yokuş yukarı sürdüğü simitçi arabasından yükselen taze simit kokusu açık pencerelerden içeri dolardı. Köşedeki cumbalı evden bir sabah, “Beni dipsiz kuyularda merdivensiz bıraktın…” şarkısı duyulunca simitçi dayanamadı: — Ah Katerina ah!.. Pencerede beliren kadın güldü. — Ne bağırıyorsun be Cemal? Duyan da aramızda bir…

korkularım gecelik olmuş üstüme giyiyorum bol gelse de yüreğim hop oturuyor hop kalkıyor içinde her gece kim bilir nelere gebe kalemime sorsan suçlu o değil ellerim ellerime sorsan yüreğim yüreğime sorsan o o o o zaman yüreğim kur bir aşk mahkemesi kır kalemi seni kıran gibi Ceyda Sevgi Ünal Not : Bazı Kalplar İğne Tarlası kitabından

Çocukken Prizren’den gelen misafirleri gezdirmeye alışmış biri olarak itiraf edeyim: hayatını — babam gibi — Esnaf Loncası Sokağı’na adamış Savaş Koro ağabeye İstanbul’u gezdirmek âdet hâline gelmiş olmalı ki, üçüncü günün sabahı yine telefonda rahatsız ediyorum. Edirnekapı Camii’nde son vazifeye yetişmesi gerektiğini arz ediyor. Yutkunuyorum. “Olmazsa kendimi gezdireyim” dedim mi…

     Çocukluğun heyecanı Sabahın ilk ışığıyla birlikte şehir, usulca bayramı giyinir, sokaklarda inceden telaş, pencerelerde heyecanlı sevinç vardı. Fırından yükselen sıcak ekmek kokusu, çocukların yeni ayakkabılarındaki sessiz heyecana karışırdı. Kapılar daha yavaş kapanır bayramda. Çünkü herkes biraz daha uzun kalmak ister birbirinin yanında. Bayram, yalnızca takvimde duran gün değildi.…

Ne yana dönsem kendime çıkıyor yürüdüğüm tüm yollar. Kar, bir ölüm sessizliğiyle yağıyor dışarıda. Aramızda uzun yollar, insanlar var. Yetişsem uzanamam sana, uzansam dokunamam. Üşüten, açılmayan pencereler duruyor hâlâ. Azar azar eriyorsun orada. Yağmur damlası telaşıyla kaçıyorsun. Bilmediğim ülkelerde, ahşap evlerin pencere kenarlarına konuyorsun. Cemre oluyor düşüyorsun ala renkli…

Makine öğrenirken, insan hâlâ boynunu uzatıyor.Kutsalın son kullanma tarihini sorgulayan bir çağda yaşıyoruz. Selahaddin Bekki’nin Türk mitolojisinde kurban üzerine yaptığı kapsamlı çalışma, bize şunu öğretiyor: Kurban, insanın tanrıyla kurduğu en eski iletişim protokolüdür. Kansız kurbanlar, kanlı kurbanlar, insan kurbanları, hayvan kurbanları… Hepsi aynı işlemin farklı versiyonları: vererek…

                           Gerçekliğin Çözüldüğü Metinler   Ve Sessizlik, İmge ve Yabancılaşma                       Düzyazı şiir, ile düzyazı arasındaki sınırların silikleştiği bir alandır. Klasik şiirin ölçü, uyak ve dize düzeninden uzaklaşırken, düzyazının anlatısal akışını da tam anlamıyla benimsemez. Paragraf biçiminde ilerler ama hikâye anlatmaktan çok bir atmosfer kurar. Bu yüzden…

                                                                                                         Gezilere beklentisiz başlamak,  hedef rotamı belirledikten sonra, arkaya yaslanıp, artık oluruna bırakmak en güzeli. Bu seferki seçimim Sofya-Plovdiv iki günlük, otobüs ile kısa bir Bulgaristan gezisiydi. Nisan ayından itibaren başlayan parmak izi ve fotoğraf tanımlama sistemi, gümrüklerde…

Jhumpa Lahiri öykülerinde iki kültür arasında parçalanmış ruhların sessiz çığlıklarını, söylenmemiş sözlerin ağırlığını, bir fincan çayın soğumasına sığdırılmış koca bir hayatı bulursunuz. Onu okumak, bir göçmen olmanın ne demek olduğunu anlamak kadar, kendi evinizde bile yabancı kalabileceğinizi hatırlamaktır. Kökler – Bir Göçmen Kızının Doğuşu Londra’da Bir Doğum, Bengal’de Bir Ruh Jhumpa…

Sibel, İstanbul’un Anadolu yakasında bir semtte yaşamaktadır. Daha önce Avrupa yakasında otururlarken, anne ve babasının görevleri nedeniyle taşındıkları bu yeni muhite alışmaya çalışır. Oldukça içine dönük, duygularını kolay kolay ifade edemeyen, hatta kendisini tanımayanlar tarafından soğuk bulunan on bir yaşında bir kız çocuğudur. Yine de çoğu çocuk gibi sokakta arkadaşlarıyla oyun oynamaktan…

Her şey uzak düşmüştü ona Kendinden çok uzağa Bilinci mi kovalamıştı onu yoksa istenci mi bilemedi Uyku girmedi gözüne kaçtı sanki mahpusluğundan iyice açmıştı oysa ışık girsin diye Yazdıklarının arasında kalmıştı aşk şimdi, duvarın ötesinde bekleyen sevgili gibi Kendini her gün yeniden yaratan doğa gibi olamadı bu sabah Duyamadı belleğin sessizliğinde büyüyen…

Zor açtın gözlerini, bulanık görüyorsun her şeyi, beyaz duvarlar, küçük bir televizyon, bir sandalye görüş alanında. Hastane odasında olduğunu hatırladığın anda çok ağrın olduğu da dank ediyor kafana ve çöllerde günlerce sürünmüşçesine susuz bedenin. Maskeli, siperlikli, beyaz tulumlu hemşire odaya giriyor, mekanik bir şekilde kan alıyor, serumla beslenmeye devam edeceksiniz diyor. Su istedin…

Metin, klasik bir öyküden çok düzyazı şiir (poème en prose) olarak kurulmuştur. Olaydan çok an, bakış ve duyumsama üzerine ilerler. Cümleler yer yer uzayıp ritmik bir akış kurar, betimlemeler yoğunlaşır, sonra birden keskin ve kısa bir yargıyla kırılır. Bu dalgalanma, şiirsel ritmin düzyazı içindeki karşılığıdır. Yapısal olarak metin üç hareketten oluşur: Hitap ve gerilim kurulumu: Doğrudan…

Elif cansızdı, bıkkındı, isteksizdi. Şöyle bir baktı anası. -Ne oldu hasta mısın? Zor duyulur bir sesle konuştu Elif. -Yoo… Yok bişey. -Hadi tut da kaldıralım şunu. Daha çok iş var. – … -Çay olmuştur ana. Hızlı ve alışık hareketlerle peşkir serildi, üzerine siniler yerleşti, ekmekler bölündü, çaylar kondu ince belli bardaklara. Bağdaş kurup dinlenildi bir süre. Anne göz ucuyla süzüyordu…

Yas   ve Bilinç Arasındaki İnce Çizgi Aklımda bugün hep Edgar Allen Poe’nin “Kuzgun” şiiri var.  “Raven “ Çok yıllar önce okuduğum okur okumaz da çarpıldığım şiir. En sevdiğim… Poe’nun mezar taşını bile bu şiirine ithafen kuzgun biçiminde yaptılar. Anlatıcı gecenin karanlığında kapıda duyduğu tıkırtıya doğru gider. Kapının eşiğinde durup karanlığın derinliğine bakar. Kimse yok sanır önce, sonra…