Bibliopola - Işın Güner Tuzcular

            Kahvede haberleri izlemeyi sevenlerin kimi ülkede yaşananları öfkeyle kimi de ellerini ovuşturarak takip ediyordu. Ekranda gördükleri kalabalığın kamera oyunu olduğunu anlamayan yaşlılar şaşkındı. Muhtarın karısı Fadik bir keresinde “Her şeyi yapay zekaya havale edip durmayın,” diye terslemişti çocuklarını. Benzer davranışı köy kahvesinde muhtar da sergilemişti. Onun hedefi de…

Alıştık mı? Bazı meseleler var.  O kadar   yaygındır ki kanıksarsınız.  O kadar  sık  karşınıza çıkar ki kanıksarsınız. Belki de unutmak, yok saymak istersiniz.  Bazı şeyler acıtır çünkü.  Keşke güzellikleri zarafeti, duyarlılığı da kanıksamış olsak… Ama öyle olmuyor.  Öyle olsa içimiz ısınacak, daha canlı yaşayacağız hayatı, daha bir başka bakacağız yanıbaşımızdaki uzanan ellere, seslerini…

Fazilet Hanım’ın, komşusu Elmas Hanım’a “Aslında evlilikler yirmi beş yıl arayla tazelenmeli” demesiyle başlar sohbetleri. Oysaki 60 yılı arkalarında bırakıp bugüne gelmişlerdir Fazilet Hanım ve eşi. Elmas Hanımın “niye ki” diye meraklanmasına “Bunca yıl âşık olmak nedir bilmedim ben, nasıl bir şey ki âşık olmak?” diye sorar çok kereler kendine sorduğu gibi. Anadolu’nun küçük bir kasabasında…

Bey!Yatağında yatıyordu, bedeni uzanmıştı yalnızca; bütün duyuları ayaktaydı. Kalbinin atışını duyuyor, kulakları daha çok sesleri duymak istemiyordu. Belleğinde türlü konuşmalar cirit atıyordu; duymasa da biliyor, hepsini çok iyi tanıyordu: Her sözünü gülümseterek onaylatan, kötücül düşüncelerini fütursuzca herkese duyurmaya çalışan, kendini biricik görüp kabul ettirmeye çalışan biriydi o.…

Filistin’de Baba Olmak!

İlk karşılaşmamı tam olarak hatırlıyorum. Yaklaşık otuz yıl önceydi, Albemuth Özgürlük Radyosu’nu okuduğumda. O gün bugündür Philip K. Dick’in peşini bırakmadım. Ardından Androidler Elektronik Koyun Düşler mi?, Azınlık Raporu derken, film uyarlamalarını da izledim. Blade Runner, Total Recall, Azınlık Raporu, The Adjustment Bureau… Her biri ayrı bir evren, ama hepsi aynı soruyu soruyor: Gerçek…

Çocuk, masanın üzerindeki kırmızı fuları eline aldı. Dün boynuna nasıl bağlandığını hatırlamaya çalışarak dikkatlice düğümlemeye başladı. İlk denemede istediği gibi olmadı. Çözüp yeniden bağladı. Bir kez daha denedi. Sonunda düğüm yerli yerine oturdu. Başını kaldırıp aynaya baktığında, boynundaki kırmızı fular ona farklı görünüyordu. Daha düne kadar sıradan bir okul öğrencisiydi. Şimdi ise bir…

Kuşluk vakti, eski İstanbul’un sokaklarında onun güçlü sesi yankılanırdı. Yokuş yukarı sürdüğü simitçi arabasından yükselen taze simit kokusu açık pencerelerden içeri dolardı. Köşedeki cumbalı evden bir sabah, “Beni dipsiz kuyularda merdivensiz bıraktın…” şarkısı duyulunca simitçi dayanamadı: — Ah Katerina ah!.. Pencerede beliren kadın güldü. — Ne bağırıyorsun be Cemal? Duyan da aramızda bir…

korkularım gecelik olmuş üstüme giyiyorum bol gelse de yüreğim hop oturuyor hop kalkıyor içinde her gece kim bilir nelere gebe kalemime sorsan suçlu o değil ellerim ellerime sorsan yüreğim yüreğime sorsan o o o o zaman yüreğim kur bir aşk mahkemesi kır kalemi seni kıran gibi Ceyda Sevgi Ünal Not : Bazı Kalplar İğne Tarlası kitabından

Çocukken Prizren’den gelen misafirleri gezdirmeye alışmış biri olarak itiraf edeyim: hayatını — babam gibi — Esnaf Loncası Sokağı’na adamış Savaş Koro ağabeye İstanbul’u gezdirmek âdet hâline gelmiş olmalı ki, üçüncü günün sabahı yine telefonda rahatsız ediyorum. Edirnekapı Camii’nde son vazifeye yetişmesi gerektiğini arz ediyor. Yutkunuyorum. “Olmazsa kendimi gezdireyim” dedim mi…

     Çocukluğun heyecanı Sabahın ilk ışığıyla birlikte şehir, usulca bayramı giyinir, sokaklarda inceden telaş, pencerelerde heyecanlı sevinç vardı. Fırından yükselen sıcak ekmek kokusu, çocukların yeni ayakkabılarındaki sessiz heyecana karışırdı. Kapılar daha yavaş kapanır bayramda. Çünkü herkes biraz daha uzun kalmak ister birbirinin yanında. Bayram, yalnızca takvimde duran gün değildi.…

Ne yana dönsem kendime çıkıyor yürüdüğüm tüm yollar. Kar, bir ölüm sessizliğiyle yağıyor dışarıda. Aramızda uzun yollar, insanlar var. Yetişsem uzanamam sana, uzansam dokunamam. Üşüten, açılmayan pencereler duruyor hâlâ. Azar azar eriyorsun orada. Yağmur damlası telaşıyla kaçıyorsun. Bilmediğim ülkelerde, ahşap evlerin pencere kenarlarına konuyorsun. Cemre oluyor düşüyorsun ala renkli…

Makine öğrenirken, insan hâlâ boynunu uzatıyor.Kutsalın son kullanma tarihini sorgulayan bir çağda yaşıyoruz. Selahaddin Bekki’nin Türk mitolojisinde kurban üzerine yaptığı kapsamlı çalışma, bize şunu öğretiyor: Kurban, insanın tanrıyla kurduğu en eski iletişim protokolüdür. Kansız kurbanlar, kanlı kurbanlar, insan kurbanları, hayvan kurbanları… Hepsi aynı işlemin farklı versiyonları: vererek…

                           Gerçekliğin Çözüldüğü Metinler   Ve Sessizlik, İmge ve Yabancılaşma                       Düzyazı şiir, ile düzyazı arasındaki sınırların silikleştiği bir alandır. Klasik şiirin ölçü, uyak ve dize düzeninden uzaklaşırken, düzyazının anlatısal akışını da tam anlamıyla benimsemez. Paragraf biçiminde ilerler ama hikâye anlatmaktan çok bir atmosfer kurar. Bu yüzden…

                                                                                                         Gezilere beklentisiz başlamak,  hedef rotamı belirledikten sonra, arkaya yaslanıp, artık oluruna bırakmak en güzeli. Bu seferki seçimim Sofya-Plovdiv iki günlük, otobüs ile kısa bir Bulgaristan gezisiydi. Nisan ayından itibaren başlayan parmak izi ve fotoğraf tanımlama sistemi, gümrüklerde…

Jhumpa Lahiri öykülerinde iki kültür arasında parçalanmış ruhların sessiz çığlıklarını, söylenmemiş sözlerin ağırlığını, bir fincan çayın soğumasına sığdırılmış koca bir hayatı bulursunuz. Onu okumak, bir göçmen olmanın ne demek olduğunu anlamak kadar, kendi evinizde bile yabancı kalabileceğinizi hatırlamaktır. Kökler – Bir Göçmen Kızının Doğuşu Londra’da Bir Doğum, Bengal’de Bir Ruh Jhumpa…