söyleyecek çok fazla sözüm var ama artık bir anlamı yok gibi. gittiğinden beri gidişini düşünüyorum, aslında belki de sadece kalışımı düşünüyorum. senin haberin bile yokken seninle alakalı kurduğum yüzlerce hayal de benimle kaldı. yaşadığımız tek tük anıları bile defalarca kere düşünüp her bakışın hareketin ve davranışını aklımın köşesine kazıdım. bir gün beni sevebileceğinden o kadar emindim ki... seni ilk sevmeye başladığım günü hatırlıyorum, o gün seni gördüğümde kalbim ağzımdan çıkacak gibi atmıştı, küçüklüğümden beri oyunlar oynadığım, her hafta sonu görüştüğüm kişi sen değildin sanki. o andan itibaren sana belli etmekten korktuğum hisler yavaş yavaş beni yedi bitirdi, gözlerine çok uzun süre bakarsam anlardın, seninle sürekli konuşursam anlardın, her yaptığın şakaya gülersem anlardın, beni çağırdığın her yere gelirsem anlardın... anlamanı istemedim. seni kaybetmekten çok korkuyordum, eğer öğrenirsen ya da anlarsan beni hayatından çıkarırdın diye düşünüyordum. ankaraya gittin, ben her sene dönmeni bekledim, döndüğünde seni görmesem bile geldiğini bilmek kalbimin deli gibi atmasını sağlıyordu, evinizin önünden geçerken seninle karşılaşma umudunu taşıyordum, belki n'aber dersin, belki konuşuruz diye heyecanla bekliyordum seni. bazen evinizin önünde durup sigara içiyordun, ben de camdan seni izliyordum, belki üniversiteyi bitirip temelli geri gelirsen daha fazla vakit geçirirdik ve böylece bana aşık olurdun... biliyorum çocukça bir hayaldi, zaten sen beni sevmesen de ben seni sevmeye devam ederdim. eğer bir gün başka birisiyle evlenirsen düğününde en arkada oturur gizli gizli ağlarım diye düşünüyordum, ama mutluluğun beni de mutlu ederdi biliyor musun? şimdi düşününce, başka biriyle evlendiğini düşünüp ağladığım o günlere çok üzülüyorum. keşke düğünün olsaydı ve ben o yüzden ağlasaydım, keşke beni sevmeseydin ve ben bunun için ağlıyor olsaydım. bu kadar şey için ağlamayı düşünürken günün birinde mezarının yanında ağlama fikri aklımın ucundan bile geçmezdi, seni kaybetmekten korkuyordum... gerçekten de kaybettim, kaybettik. halâ ankaradan dönmeni bekliyorum, biliyor musun? evinizin önünde dur sigara iç, ben de seni izleyeyim, birlikte yine boza içelim, gezelim... ve son olarak, sen yaşarken hiç söyleyemedim ama seni seviyorum. umarım şimdi her neredeysen mutlusundur ve huzura kavuşmuşsundur.
stormborns
prguitarman
snowghoul
theartofmadeline
andulkaphoto
origamiaround
blakekathryn
