Bu sözü dilinin üstünde bekletip ilk fırsatta ikinci ya da üçüncü şahıslara söylesen, “ee yani” gibi bir düşünce ile karşılaşırsın. Bu düşünceyi en azından dışından söylemek yerine içinden düşündükten hemen sonra, bi’ anlık kibarlıkla sana “anlıyorum abi” deseler bile aslında hiç anlamazlar. Çünkü onların görmediği, bir tek senin bildiğin çünkü bir tek senin hissettiğin bir mucizeden bahsediyorsundur. Hiç istemediğin türde bir şeyi yaşamaktaysan, aklından geçenler bambaşkaysa ama o başkalıkların sözü ruhuna geçemiyorsa, “hiç yapmam” sandığın şeyleri yapa yapa seviyorsan - ki onları seve seve yapıyorsan - bir yandan da durup durup kendine şaşırıyorsan bunu o da anlamaz, onlar da anlamaz, bir sen anlarsın, bir de o cümle ki o cümle kimselere kendini anlatamaz, bir sana anlatır. Bir tek seni anlayan, bir tek seni anlatan, bir tek senin anladığın cümleler güzeldir. “Anlıyorum abi” diyen arkadaşlarından bile daha arkadaş, hatta bazen bir mucizeden bile daha mucizedir; o cümleler… Senin onu sevmenin nasıl bir mucize olduğunu senden başkası bilmiyor. Neye rağmen, ne ödünler vererek ilerlediğini senden başka kim bilecek?