Bak*KAL DEFTERI

Normalde geceleri ağlardım, Mayıs'ın güzel bir öğlesinde ağlattı bu şarkı beni.

Dün tesadüfen dinlediğimde tekrar tekrar dinlemek istedim, anında bağlandım. Ama tabii ki Fransızca bilmiyorum- bilmeyi isterdim, bilen insanlara imreniyorum, öğrenebilirim ama bunun için çok üşengecim- sözlerini anlamadım. Bugün tekrar açıp dinlediğimde, sözlerine bakacağım ne diyor acaba dedim ve BAM. Müzik gerçekten duygu taşıyor -böyle şarkı söylemek ve yazabilmek istedim, söyleyebilen insanlara imreniyorum, belki güzel şarkı söylemeyi öğrenebilirim ama bunun için çok üşengecim yine de Fransızcadan daha yakınım bu konuya- şimdi Türkçe sözleri geliyor hazırsanız:

Mr/Mme

İyi akşamlar bayım, hanımefendi

Bugün sana her şeyi söyleyeceğim

Sana "sen" demeyi tercih ediyorum

Çünkü "siz" den nefret ediyorum

Bunun sizi daha yaşlı gösterdiğini düşünüyorum

Ve ben, genç kalmak istiyorum

Mendiller ya da çığlıklar olmadan

Bu yüzden devam et, her şeyi söyleyeceğim

Yaşadığım her gün, Cehennemde

Yaşadığım yer burası

Terk etmek isterdim.

Çılgın dünyanın tümünden uzaklara kaçmak,

Ve bilmediğim bir yere gitmek...

Bu dünya beni boğuyor, eziyor

Ve yakıyor

Beni mahvediyor, baloncuğumda yaşamama engel oluyor

Bu yüzden, gitmek istiyorum

Her şeyden uzağa, sadece kaç.

Uzaklara kaçmama izin ver

Dünyayı sürgüne bırakarak

Eğer tanrı, intiharın günah olduğunu söylüyorsa

O zaman onu incitmeden nasıl gideceğimi söylemeliydi

Doktorların "deli" dediği şeye beni dönüştürmeli

Ve belki o zaman bulanıklıkta görebilirdim.

Bu yüzden, sevgili Bay T.

Bana yardım et, beni sev

Ben, bunu yapamıyorum

Gördüğüm bu dünyada

Savaşta olan bu dünyada

İnsanların sadece bir canavar olduğu

Aşkın artık hiçbir şey olmadığı

Sadece kavgalar ve anlaşmazlıklar.

Kendime bir dünya yazardım

Sadece benim için olan bir gezegen

Üzerinde kendimi hissedebildiğim bir gezegen

Yeni bir başlangıç, zincirler olmadan

Nefret olmadan

Bana kanatlar verdiğin bir gezegen

Yeni bir evren

Acıların ve göz yaşlarının sadece birer mit olduğu

Sadece lanet olası bir şehir efsanesi olduğu

Bu yüzden, bırak ayrılayım

Bana nasıl kaçacağımı söyle

Yeteri kadar soru sordum

İzin ver, hepsine bir son vereyim.

Yarattıkların arasından tek sevdiğim şey : insan

Çocuklar gibi, her gece rüya görebilen bir insan

Her ne kadar yaşlı, genç, kötü, güzel ya da çirkin olsak da

Ceplerimizde hiçbir şey olmasa bile

Hayal kurma hakkına sahibiz.

Dilenci, geceye yalvarıyorum

Umut diliyorum

Ama gece cimridir

Hanımefendi, onun morfinlerini sakla

Çünkü ben ödemedim

Ya da belki, yeterli değildi

Sefil ebeveynlerden doğdum

Bana ay'ı reddediyor

Elbette, bu dünyada

Çocuklarımızın yaramaz canavarlara dönüştüğü bu numaralarla yaşayamayız

Onları kazandığın her ay

Onları kaybettiğin her gün

Faturası katıdır.

Faturayı iade eder, cehennemi terk ederim

Bu doğru, yenilgiye uğrayabilirim

İtiraf ediyorum, sanırım

Hayat beni kötü, acı bir tat ile yiyor

Öyleyse, bağıran beni dinle

Tüm bağırsaklarımı kus

Hayatı kötümser bir şekilde anlatan bu sesle

Yalnız hissediyorum, siktir!

Hiç kimse elimden tutmuyor

Bu ihtişamı paylaşacak kimse yok, siktir

Yarını yok gibi görünen bir yolda yalnız yürüyorum

Daha hızlı gidiyorum ama sonunda beni kimse beklemiyor

Bu yüzden, her gece içiyorum,

Sarhoş oluyorum

Unutmak için.

Ve sonunda başarı seni yalnız kılıyor

Yeni arkadaşlar, yeni bir hayat

Sımsıkı kapalıyım.

Çok fazla düşman, artık dışarı çıkmak yok

Tanrım, bir yol göstericiye ihtiyacım var

Bazı soytarılar, suistimal ettiğimi, çok ileri gittiğimi söyleyecek

Ama siktir et tüm o götleri

Çünkü ben gencim ve mücadele ediyorum

Kafamda hepsi karmakarışık

Işıkları kim kapattı?

Anne, artık berrak göremiyorum

Bir ışığa ihtiyacım var

İlk önce mutluluk kalbine bir aşkı verdiğindedir

Acılarını dindiren

Talihsizliğini unutursun

Ama, sonunda, o sadece yalancılarla dolu aptallar jenerasyonunda bir yemdir

Bir kez kalp kırıldığında

Çağırmaya gerek olmadan

Yalnızlık gelir

Seni bulmak için hızlıca oraya ulaşır

Açılmanı beklemez, hayır!

Kapıyı çalmadan içeri girer

Senin hüznünün grevi

Onun için 4 saatlik bir atıştırmalık olur

Öyleyse sen, sen kimsin?

Sonunda, biliyor musun?

Çünkü ben, artık kim olduğumu bilmiyorum

Kayboldum

Tutkum büyük

Tatmin olması zor

Mutluğum acı bir lezzete sahip

Bu yüzden bayım, hanımefendi

İtiraf ediyorum, mutsuzum

Ama nasıl olsa ben çocukluğumun hayalinde yaşıyorum

Ama bu benden daha güçlü

Beni sürekli buradan, buradan ve tekrar tam da buradan ıskalıyor

Her zaman daha fazlasını

Aynen böyleyim

Bu yüzden umarım bir gün

Beni oyuna getirmeyecek, içten biriyle sevişebilirim

Geri dönüş olmamasından gerçekten usandım

"Ben" i sevmekten usandım

Ruh eşi olmadan, bu zor

Ama biliyorum, seni şereflendiren, ekrandakilerin hepsi aynı

Bu çılgın dünyadan uzakta olduğumu düşünüyorum

Çünkü bir hata yaparken, yazıyorum.

Ve dans ederken, gülüyorum.

Ve şarkı söylerken, yaşıyorum.

Ve tüm bunlar için sana söyleyeceğim şey:

Canım ağlamak istiyor. Ama belli bir konu başlığı yok.

Bu albümü ayıla bayıla dinlediğimiz zaman dün gibi. 9 yıl geçmiş. 9 koca yıl. Artık kocaman yıllar çok da kocaman kocaman geçmiyor.

Yetersizlik batağında çürüyorum. Bir stüdyoya aylık 470.000 TL verecek durumda olmamak yetersizlikse eğer. Diyetini devam ettirecek, düzenli yemek yapacak, evini sürekli temiz tutacak istikrara sahip olamamak yetersizlikse eğer. İşini gücünü yürütüp de, planlı organize bir sistem kuramamak yetersizlikse eğer. Hobilere hallenip yükselip, hiçbirine ayıracak vakit bulamamak yetersizlikse eğer. Paralize olup bomboşş arka arkaya dizileri yuvarlamak yetersizlikse eğer.

Haksızlık ediyorum kendime. Beklentilerim çok yüksek hayattan da kendimden de. Para kazandıracak bir iş kurmuş olmak ve bunu yaklaşık 5 yıldır sürekli ivmelendirerek yapmak, yeni yeni projeler yapmak, ekip kurmak ve ekibi büyütmek yetersizlik değil. Bugün evi süpürmüş olmak, bir makine çamaşır yıkayıp asmış olmak yetersizlik değil. Diziyi izlerken 2 video editleyip birini youtube a yüklemiş olmak, sd kartlardaki dosyaları isim ve tarihlendirip klasörleyip iş planı yapmış olmak yetersizlik değil.

La Vie Est Breve

Bu blogda hayat şöyle böyle diye çeşitli günlerde çeşitli girizgahlar yaptım. Ama en şanlı girizgah bugün oluyor her halde. Atam bu defa siyasetçi ya da asker olarak değil de psikolojimize katkıda bulunarak dahil oluyor konumuza.

Ben ikinci görseldeki gibi bakıyorum hayata. Tam olarak kelimesi kelimesine. Diğer türlüsüne pek şans vermiyorum, veremiyorum. Herkes için böyle sanıyordum oysa ki ilk görseldeki gibi düşünmeyi tercih eden insanlar da vardı demek ki, çözüm önerisi olarak şiire konu olduğuna göre. Bu çözümü hayatın sorunlarına karşı uygulayan insanlarımız vardı demek ki.

Şiiri paylaşmakla kalmıyor, mesajını da veriyor Atam. "Hayatı nasıl anladın sen Tuğçe?" diye soruyorum ben de kendime. Bir önceki paragrafta verdim aslında cevabı.

Ben bu hayatı oldukça yüksek bir farkındalık sebebiyle ıstırap içinde geçiriyorum. Bunun ekmeğini yiyorum çokça ama bedelini de ödüyorum yine aynı nispette. Bazen diyorum ki farkındalık sandığın şey ne kadar gerçek? Dupduru bir görü bahşedilmiş mi insanoğluna ya da bahşedildiyse sen ne kadar nasiplenebilmişsin bundan.

Bu farkındalık bir de kaygıyla kombinlenince yüksek bir kontrol arzusunu da beraberinde getiriyor. Onaylanma ihtiyacı sandığım şeyin son zamanlarda başkalarının benimle ilgili herhangi yanlış bir algıya kapılmasını engellemek, benimle ilgili ne düşündüklerini harfi harfine kontrol etme çabası olduğunu görüyorum. Aslında onaylanma değil anlaşılma ihtiyacı. Onaylamasanız da olur anlayın yeter. Ama onaylanmak, anlaşılmaktan daha kolay bir şeymiş.

Ben kendi eksiklik ve noksanlıklarımın yüzden 100000 farkındayken, başkalarının bana bakışındaki kendi noksanlıklarına, çarpık filtrelerine rağmen bana bakışlarını nasıl kontrol edebileceğimi düşünebiliyorum. Gizli narsistim herhalde diyeceğim ama bir narsist kendine asla narsist demez bunu unutmayalım.

Yazacaklarım çok da arapsaçı gibi beynimde. İpin ucunu çekebilirsem gelirim yine. Bu güzel şarkıyla kapatalım;

2026 gelmiş, artık hoş mu geldiği, nasıl geldiği hiç önemli değil...

Neyse güzel şeyler de oldu, 1 Ocak'ta çekimim vardı, çocuk hasta olmu, ertelendi, biraz daha uyudum. Sonra çok uyudum diye kendime söylenirken bir baktım her yer bembeyaz, kar yağmış. Stranger Things'in son bölümü güzel olmuş, ben beğendim, kim ne derse desin...

Bu kadar, herkesin sağlığının yerinde olması ve kimsenin ölmemiş olması dışında ciddi bir başarı var mı 2025 yılında emin değilim. Nankörlükse nankörlük edeceğim, çalıştık, başardık o ayrı. Daha iyisini yapacağıma dair inancım var o da ayrı. Ama bir anlamı var mı bilmiyorum. Beni mutlu ediyor, yeterli...

2027 de görüşürüz inşallah....

STRANGER THINGS

Vintage ergen dizisi denince de ben be. 5. sezon başladı, çıkan bölümleri izleyip final bölümlere hazırlanayım diye önceki bölümleri bir çırpıda izledim. Arka arkaya saatlerce izleyince de tabii ki kurguyla gerçek birbirine girdi. Tuvaletin lambası bozulup yanıp sönünce irkiliyorum, stüdyodaki ışık şekillendiriciyi demogorgon olarak görüyorum falan. Orta yaş krizine girdik ama ruhum ergen işte napıcan.

Aşağıdaki şarkıyı da döndür döndür dinliyorum. Spotify 2025 özetimi şimdi çıkarsa, açık ara bu şarkı öne çıkardı herhalde. Hoş o özette de kafamın karışıklığı öyle belli ki; Nova Norda ile Gökhan Özen kolkola girmiş şarkı söylüyor. Beteri yok uslanmaktan ile budala yani :D İkisi de benim canım ikisi de bebeğim, öyle deme.

Geyik muhabbetimin de pek çekilmediği bir akşamdayız. Ee sende ne var ne yok...?

Uzunnnca zaman sonra elimden düşüremediğim bir kitap oldu. Şiddetle tavsiye ederim. Böyle popüler kitapları önermeye nasıl bir ukalalıkla utanır oldum bilmiyorum da, popüler olmasının sebebi var işte okuması zevkli. Benim de herkesle aynı zevkim var demek ki. İnsanım ve sandığım kadar da farklı değilim.

Neyse bundan sonrası spoiler içerebilir, uyarması benden.

Yerleşik bilinç yerine, herkesin beyninin bağlı olduğu ortak bilinç fikri bana aşırı mantıklı geldi ve çok heyecanlandırdı. Yani beynimizin içerisinde depoladığı bilgi miktarının beynin kütlesine sığamayacağı ve aslında bir yerde onları çektiği, bu yüzden de çok fazla enerji harcadığı, zamanın göreceli olduğu, geçmiş ve geleceği oluşturacak şekilde doğrusal ilerlemediği, yapılan her şeyin geleceği etkilediği gibi aynı zamanda geçmişi de etkilediği gibi aklımın almasının çok zor olduğu konuları çok kolaymış gibi anlatıyor. Anladım gibi geliyor ama burada tekrar açıklamaya çalıştığımda zorlandım işte.

Bir de en çok etkilendiğim kısımlardan biri ölümden sonraki yaşam meselesi. Kitapta diyor ki; beden ölüyor, bilinç ortak bilince karışıp gidiyor. Yani sen okyanustaki bir damlasın, bir an dalgayla birlikte havaya karışıp bir hayat yaşıyorsun ve sonra tekrar koca okyanusa geri dönüyorsun. Bu şekilde bakınca herkes sensin, herkes de sen. Bir şekilde herkes beyninin yapısı nasıl ayarlandıysa - burada radyo ve frekans metaforunu kullanıyor- yani senin beynin hangi radyo frekansına ayarlandıysa yalnızca o sinyali algılıyorsun. Ama bu başka sinyalleri yok saymıyor. Hatta çeşitli rahatsızlıkları bile bunun üzerinden açıklıyor, örneğin savant sendorumu, işte kafasına darbe alınca hiç bilmediği bir dili konuşmaya başlamak, ya da çoklu kişilik bozukluğu hep o radyo alıcısındaki karışıklıklardan kaynaklanıyor. Beynimizdeki bir değişiklik bir anda farklı bir frekansı da algılamaya başlıyor. Bu bazen farklı bir kişilik bazen başka bir dil ya da yetenek oluyor.

Standartta bir şey öğrenmeye çalışırken de, aslında beynimizi o frekansı algılayacak şekilde eğitmeye çalışmak olduğunu söylüyor. Yani bir konunun üzerine ne kadar çalışırsak, beynimiz o frekansı gittikçe daha iyi algılıyor. O zaman da diyorum ki neden bu kadar uğraşmamıza gerek var ki, savant sendromunun tam olarak nasıl işlediğini çözsek, beynimizin ilgili bölümünü uyarıp bir anda o yeteneğe sahip olsak şahane olmaz mıydı? Bu da insan olmanın programı herhalde, o zaman her şey çok kolay olurdu? Belki de günün birinde gerçekten her şey çok kolay olacak, hatta oluyor şu an ama beynim şu an o frekansı algılayamıyor :D

Farkettiğiniz üzere kitap bir çok konuda benim kafamı çok açtı. Lisede felsefe dersinde rasyonalizm görüşünü öğrendiğimizde, sınavlara çalışmanın mantıklı olmadığını zaten aslında bunu biliyorsak bir şekilde hatırlamanın yolunu bulmanın ne güzel olacağını düşünmüştüm. İşte hatırlamanın yolu aslında tam da çalışmakmış, tembelliğime sağlık. Tam üstüne denk gelmese de aslında benzer bir mantık gerçekten. Doğuştan her şeye sahibiz ama beynimize alacağımız bir darbeden ziyade, üzerine çalışıp o frekansı almayı öğrenmek meselesi yine.

Ölümden sonra bilincin kümülatif zihne akması, tamamen rahatlama ve bir olma fikri rahatlatıcı. Aklımdan çıkmayan ölürken her hücreden çekilen canın verdiği acı fikrindense, her şeyi tamamen algılayacak bir rahatlama fikri şahane.

GABA kimyasalının, bebeklerin beynini korumak için doğduklarında çok az olması ve yetişkin bir beynin ölüm anında maksimuma çıkması da bunun bilimsel açıklaması olmuş.

Bunları hep derinlemesine araştırmak gerek ama bu fikirler beni gerçek anlamda cezbetti ve kitabın tadı damağımda kaldı.

Şiddetle tavsiye olunur.

ORTA YAŞ KRİZİ

Son zamanlarda sen de farketmişsindir belki, orta yaş krizi gelmiş bana. Kafası gelmişti de farkındalığı yeni geldi. Bunun için biraz erken ama herhalde her 10 yıllık periyodun ilk 5'İ açılım son 5'i bunalım şeklinde geçiyor. 40'lara harika diyorlar, 30'ların başında hissettiğim ferahlama gibi bir şey olacak herhalde. Ya da yaklaşan bir kilometre taşının bunalımı, başa geldikten sonra kendini kabullenme rahatlığı o hissedilen. Bilemiyorum.

Tahammülüm yok,

Ne zaman böyle birine dönüştüm,

Bir zamanlar ben de saf ve gülünçtüm.

OMG

15 yıl 10 gün olmuş tumblr hesabımı açalı. Yaşlandık be, dertler değişmedi ama derinleşti, hafifledi...

Nice 15 yıllara diyelim. Şaka maka bir bu kadar daha yazarsam ve yaşarsam 51 yaşında kutlayacağız bir sonraki 15'i ve eminim bunu yazdığım an dün gibi gelecek o zaman...

Zamanın hem ileriye hem de geriye doğru aktığını söylüyor bilim. Öyleyse şu an 21 yaşındaki cankuş ben de daha dün gibi diyordur 36 yaşımda bunları yazan bana.

DAĞILSIN HADİ TÜM BULUTLAR BE

Son post bu akşamlık.

Galiba.

Yani inşallah.

Tam kapatacaktım şarkıyı; üff bu modda Suat Suna olmaz diye ezgisi hoşuma gitti, çıkamadım şarkıdan. Sözlerine bir bak yani şimdi bunu da bir işaret olarak alıyorum, kabul ettim, dinimiz amin.

Tam umudu kesmişken Kalbim buzla kaplıyken Hayatı sorgularken Kimseye güvenmezken Umutsuz bir şarkıda Aşksız da olur derken Seni buldum, buldum seni

Kapat artık gözlerini Sonunda gördüm seni Her gün daha daha güzel Her an yalnız bana özel Ne mutlu buldum seni

Bir şiir yazar gibi Bir çiçek koklar gibi Sabahı bekler gibi Dünyayı kurtarırken Bir roman kahramanı Bir büyük aşık gibi Seni buldum buldum seni

ANALIK

Bu akşam bir şey oldu bana ağız ishali gibi susamıyorum. Bu blog için bir gecede 3 gönderi(şimdilik) çok fazla. Bakalım nereye varacağız...

Az önce bloglar arasında dolaşırken, 2 çocuk annesi bir yazarın bloguna denk geldim. Takip ediyorum kendisini uzun zamandır ama farklı zamanlarda yazdığı şeyleri art arda okuyunca inanılmaz yorgun ve mutsuz göründü gözüme. Burada yazılanları arka arkaya okuyunca yazarla ilgili asla doğru bir fikir vermez, mesela benim blogumu arka arkaya okuyunca sürekli depresyonda olduğum sonucu çıkar. Ama sürekli depresyonda değilim, arka planda sürekli kısık sesle çalan ama ara ara yükselen bir şarkı gibi benim depresyonum. Yükseldiği zaman da soluğu burada alıyorum muhtemelen. Bu gece ise bambaşka bir manik halim var, hayırlısı olsun.

Neyse, annenin blogu diyorduk. Bir kadının üzerine düşünerek neden anne olmak istediğini asla anlamıyorum. Bu bir yargı cümlesi değil, üzerine ne kadar düşünsem de asla anlayamadığım bir içgüdü. Bu kadar yorgunluğa, kendinden vazgeçmeye, emek vermeye, asla geri dönüşü olmayan bir yola girmeye nasıl karar verebilir bir insan? Memesinden süt vermekten, canından can vermeye kadar bambaşka bir insan için bu kadar çabalamayı göze almanın içgüdüden daha fazla bir açıklaması olması gerekmiyor mu insan için? Çünkü kedi, köpek sadece içgüdü için doğuruyor bildiğim kadarıyla, belki başka bir bildikleri vardır onların da. Ama kadın insanının çocuk sahibi olma meselesini sadece içgüdüyle açıklayabilmesini aklım hafsalam almıyor benim. Bende o içgüdü yok herhalde, gerçekten anlayamıyorum.

Yorgunluktan yataktan düştüm yazmış, ellerim çatlak yazmış, mastit demiş, bunları bir insan başka bir yavru insan için nasıl göze alabilir, neden alır?

Bazen kendimi çok güzel bir şeyden mahrum bırakıyormuşum hissi gelmiyor değil, herkes bu kadar coşkusunda kaybolurken neden sadece bana ve benim gibi bir avuç insana dehşet veriyor bu fikir diye düşünüyorum. Kendimce şekil verebildiğim, dünyayı onunla birlikte tekrar öğrendiğim bir insan yavrusu fikri teoride hiç kötü değil, bunu yeğenimle bolca yaşıyorum. Ama sorumluluğu bana ait olmayan bir çocuk için bile bu kadar endişelenirken, bazen artık onunla vakit geçirmek istemezken yine de yanında olup onunla ilgilenmek zorunda olmak hapiste gibi boğulurmuş gibi bir hisken, bir çocuğun 7-24 annesi olma fikri beni koşarak uzaklaştırıyor romantik hayallerden.

Belki de bu yüzden ergen kalıyor ruhum. Aşık olamayacağımın yasını tuttum bir gönderi önce, bunun sebebi büyümeyi reddetmek olabilir mi? Anne olma fikri de tam olarak büyüme fikriyle eşleşiyor olabilir mi diyeceğim ama ben hep büyüktüm zaten. yeterince oyun oynamamış olmaktan ve oyun oynayacak yaşı geçmiş olmaktan da yakındım tam olarak 15 dakika önce. Kendi kendine çürümüş bir teori oldu bu da. Anne olmak da belki sonuçlarını öngöremeyeceğim bir oyun ve ben oynamaktan kaçıyor olabilir miyim?

Hayır anne olmak bir oyun değil, anne olmak başkasının oynayacağı oyunun kurucusu olmak gibi bir şey. Oyunun malzemelerini sağlamak, koçluk yapmak ama çok da yapmamaya çalışarak. Oyunun izleyicisi olmak, düşüp de dizi falan kanarsa sarmak öpmek, sonra oyuna geri katılmasını sağlamak. Peki kendi oyunu nerede annenin?

Ben bunu istemiyorum, bu bana bir esaret gibi geliyor. Bunu bilerek, isteyerek tercih eden insanların da şikayet etmeye hakkı olmadığını düşünüyorum sanki benim bunu söylemeye hakkım varmış gibi. Ama onlar adına üzülüyorum, çaresiz hissediyorum onlara karşı. Madem anne olmak istedin e 1 tane de yeterdi ikinciyi neden yaptın kendine diyorum. Tam büyüttün, kendi oyununu da kenardan köşeden oynamaya başladın, neden başka bir prangaya daha maruz bıraktın yine kendini diye sormak istiyorum.

SPOILER BU YAZIDA YAZAR GENÇLİK ANILARINDA BOĞULUYOR. Vakit kaybetmemek için okumadan geçebilirsiniz.

Bu şarkı da aşağıdaki yazıma cevaben gelsin kendime. Ay resmen ergenliğimdeki gibi şarkı sözlerinde kendimden geçiyorum. Bu tarafımın yaşlanmadığına mutluyum. Şarkıları yaşıyor olmak, tatlı tesadüflerde kendimi bulmaklar falan çok güzel.

Ooze Venue'ye gelmişti REDD, çıldıra çıldıra gitmiştik. Pena fırlatmışlardı dinleyenlerin arasına, tam önümde yere düştü başkası alması diye ayağımla üzerine basıp sonra ellerim titreyerek aldım şansıma hayret ederek. O kadar zaman geçti ki üzerimden mekanın ismini doğu mu hatırlıyorum diye googleladım.

Odasında dağılmış yatağında Hıçkırığa boğulmuş ağlıyor Bir can simidinden çok uzakta Gözyaşlarında umutsuzca yok oluyor

Dedim, seni senden koparıp solduran kader Beni yaşamaktan soğutan şeymiş meğer

Ne olmaya geldim, nasıl oldum ben Ben de kaçmak istesem beni bekler misin

Bazen can yorar umursama Hayat tesadüf ya da biraz karma Müsvettesi yoktur ki zamanın Bazen kazanır bazen de yanarsın

Seni senden çıkartıp delirten şeyler Beni benden küstürenlermiş meğer

Ne olmaya geldim, nasıl oldum ben Ben de kaçmak istesem beni bekler misin Ne olmaya geldim, nasıl oldum ben Ben de kaçmak istesem beni bekler misin?

Artık aşık olamayacağımı bilmek asıl yas sebebi galiba. Geçen gün Ayşecan Tatari ve annesinin youtube videosunu izlerken Aliye Uzunatağan diyordu, artık ben aşık olamam, benden geçti diye sessiz bi kabullenişle söylüyordu. Yeni boşanmış yaşıtım Ayşecan ise kendisinin daha bu konu için genç olduğunu düşünüyor zannımca. Genç de zaten 36 yaş nedir ki literatürde, bazı şeyler yeni bile başlıyor olabilir. Ama ben kendim için öyle düşünmüyorum, artık aşık olmak diye bir ihtimal olduğunu hiç sanmıyorum sanki Aliye Hanım'ın yaşıtı gibi. Olmasını istemiyorum da zaten o başka bir mesele. Ama o dönemin tamamen kapanmış olması da hakkında üzülmeyi sonuna kadar hakediyor bence.

Anlatamadım bu hissi sanki, buna ihtiyacım yok artık, ait hissetmek sevmek sevilmek bunlarla ilgili bir eksiklik değil bahsettiğim. Ama ona ihtiyacım olan halimi düşünmek, Jack'i sulara gömülürken arkada kalan Rose'un hissi gibi bir tat bırakıyor ağzımda. Bir daha o hisleri yaşamayacak olmak, o heyecanları, telaşları, melankolileri hayatın işte Tuğçeciğim artık yaşlandın demesinin ilk adımları gibi.

Artık maceradan maceraya koşan bir roman kahramanı değilim. Artık stabil, dertleri tasaları belli olan, statü kazanmaya, para kazanmaya, kendini kendine ispatlamaya çalışan bir insan olmuşum ben. Benim içim mi ölmüş, yazarken kendime üzüldüm. Ben ne zaman oyun oynamayı bıraktım? Oyun oynayabildim mi fazlaca ciddiye alırken kendimi, bırakabildim mi maceralara? Bu hiç oynanmamış ve artık oynanmayacak olan oyunların yası mı yoksa bir yandan?

Bu akşam ne olduysa oldu ama bir beyin açılması geldi eski şarkılara gidince. Belki eski şarkılara gidince bir keramet mi oldu ne oldu anlamadım.

Bir romanda çirkin oldum Hep mutsuz, umutsuz oldum Hep yarım yanlış okundum Bitmeden unutuldum

Bin güzele bir koydum Fazla geldim, az oldum Resimsizdim, dert oldum Bitmeden unutuldum

Dünya bir roman mı ki? Kahraman olmak lazım illaki Dünya bir roman mı ki? Kahraman olmak lazım illaki

Bir romanda sıradan oldum Hep sonunda kırılan oldum Bi' kalp taşıdım durdum Çok ağırdı hemen yoruldum

Bir cümlede varoldum Nokta kondum son buldum Binbir kere kusur oldum İşaretlenip ünlem oldum

Dünya bir roman mı ki? Kahraman olmak lazım illaki Dünya bir roman mı ki? Kahraman olmak lazım illaki

Bu şarkıyı canlı dinlediğim konserden bu yana 13-14 yıl geçti en az. Çok uzun bir süre ama aynı zamanda çok kısa. Bambaşka bir Tuğçe var o zaman ama aynı zamanda şimdikinin çok benzeri . Bazı şeyler çok değişiyor, bazı şeyler aynı temelde.

İçeride bir yerde hep aynı adını koyamadığım his, ama düşününce daha bir adı var gibi şimdi.

Dilimin ucunda ama hala isimsiz, ince bir sızıntı.

Bir yandan akmıyor eskisi gibi, bir yandan daha derin bir kağıt kesiği. Bir yandan dayanması zor değil, bir yandan bununla yaşamaya nasıl devam edebiliyorum şaşırtıcı.

Daha az umutlu ama daha güçlü,

Daha savaşçı ama daha şefkatli; silahlarımı kendime daha az doğrultuyorum artık,

Kavgam azalmış, vazgeçmemişim ama, kararlıyım hala,

Daha sakinim ama daha keskin bir netlik var artık.

Olduğu halinden mutlu, olamayacaklarının yasını tutmayı bırakmaya çok yakın, ama hala bir gözü yaşlı, yeterinde ajitasyon yaparsam belki?!

Oyun bozanlara alışmış olmaktan kederli,

Sürprizi azalmış gibi dünyanın; üzücü şeyler pat diye olurken, güzellikler sabrın sonundaki vazgeçişte geliyor, biliyorum bunu artık. Mucizeler de ancak bakmayınca oluyor, ama beklerken gözlerini başka yere çevirince de kanmıyor hayat. Artık anladım ama çözüm bulamadım...

Bu 13-14 sene güzel şeyler getirmiş, getirdiklerinden fazlasını da götürmüş;

Yerinde sayan tahteravalli gibi, bir bana bir hayata...

Mahallede baktığımız kediler var. Bakıyoruz dediysem mama veriyoruz, onlar da bizim mama kaynağı olduğumuzu bildikleri için aramızda güven ilişkisi var. Bir gün en uysal ve güzel huylu olan siyah beyaz (adı bile yok :() kediyi karşıdan gördüm, bir sorun vardı yürüyüşünde. Mama verince hemen koşup geldi, arka bacaklarından biri kalçadan itibaren tamamen yerde sürükleniyor gibiydi. Hem çok üzüldüm hem de başıma dert çıktı diye sıkıldım açıkçası. Çünkü sorumluluk ne tam bendeydi, ne de tam değildi. Ama geçmişten gelen bir hukukumuz vardı, olmasaydı bile onu öyle bırakır mıydım bilmiyorum. Kurulan bağ önemli.

Veterinere götürsek ne kadarlık bir masraf çıkacak bilmiyorum ama az buz bir şey tutmayacağı çok belliydi. Derken aklıma "Sahipsiz Hayvanlar Doğal Yaşam Merkezi" geldi. İnternetten baktım, cumartesi olmasına rağmen şansa açıktı.

Aramızdaki hukuka istinaden zorlanmadan taşıma kutusuna koyduk. Dedim ya, güveniyordu bize. Attık arabaya, merkeze götürdük. Yolda acaba parası neyse verip bildiğimiz veterinere mi götürsek, ama bu ne ilk ne de son, böyle nasıl başa çıkabiliriz diye düşünerek ve oranın nasıl bir yer olduğunu görmek için doğrudan merkeze gittik.

Merkezin hayvan kabul prosedüründe içime sinmeyen bir şeyler vardı. Bir kere sokak hayvanı olduğu için sahipsiz kabul ediliyor ve hayvanı emanet ettiğiniz veterineri göremiyorsunuz bile. Yani bir muayene etse, şöyle olacak, durum böyle gibi bir bilgi alabilsek belki içim çook daha rahat ederdi. Ama sorumluluk paylaştığımız için, güvenmek zorunda hissettim, her sorumluluğu kendin halledemezsin diye diye kendimi ikna ettim. Ama ısrarla, iyileştikten sonra başka yere değil yine bizim adrese bırakılmasını rica ettim.

Dönüş yolunda google yorumlarına bakmayı akıl ettim ve keşke bakmasaydım, zaten içime sinmeyen şeylerin 100 kat daha kötü versiyonlarıyla karşılaştım.

Burada sorguladığım şey şuydu kendi açımdan, bu hayvanın hayatıyla ilgili kararı ben almıştım. Evet sokakta o şekilde yaşaması çok mümkün değildi, hatta imkansızdı ama yine de özgürce dolaşan bir hayvanı, ne şartlarda baktıklarını görmediğim bir yere bırakıp gitmiştim. Üstelik bu hayvan bana güvenip girmişti kutuya. Şunu biliyorum, onun kendini ifade etmek gibi ya da kendi geleceğiyle ilgili bir karar alma durumu yok. Ama kendimi de düşünerek seçtiğim kolay yol yerine onu en iyi şartlarda tedavi ettirmek benim sorumluluğum değil miydi?

Hikayenin gidişatından konunun nereye gittiği çok belli ama ben yine de süreci anlatayım. Gün aşırı bilgi almak için yazdım, tedavi ediliyor diye dönüşler geldi. Yaklaşık 15-20 gün sonra telefonda arandım, "Çoklu kırık var ve açık yaraya dönüşme ihtimali de var, yarın bacağı ampute edeceğiz. Zor bir ameliyat ve sonrasında artık sokağa bırakılma şansı yok tek bacağı olmayacağı için sokakta yaşayamaz. Burada bir bakım evi var, orada kalacak ya da sahiplenebilirsiniz." dendi. " Peki neden bunca zamandır kırık bacakla bekletiyorsunuz hayvanı, açık yaraya dönüşecek hale gelecek kadar?" dedim ama olabildiğinde kibar bir dille, çünkü artık kedi de ben de onlara muhtaçtık. Veteriner hekimin kararıymış ve operasyon geçiren çok hayvan varmış ancak sıra gelmiş...

Uzun bir süre bilgi almayı erteledim, aklımın bir köşesinde hep onunla dolaştım ama alacağım cevabı hissetmeme rağmen yine de umudumu korudum. Kendime kızdım; "Hep en kötüsünü düşünüyorsun, iyi olacak sen elinden geleni yaptın." dedim. Ama perşembenin gelişi çarşambadan belliydi.. Hayvan öldü gitti, semiseptik olmuş, enfeksiyondan gitmiş yani.

Kedi beslemeden önce hayvanlara karşı algım bu kadar açık değildi. Lego'dan sonra bizden çok da farklı olmadıklarını gördüm, anladım. Hissediyor, düşünüyor, güveniyor ya da güvenmiyor onlar da aynı bizim gibi. Şimdi bu kedinin tüm bu süreçte yaşadıklarının yerine kendi çocukluğunuzu koyun. Kendi geleceğinizle ilgili insiyatif kullanma hakkınız yok, ifade etme şansınız yok çünkü anlam verecek tecrübeniz de yok. Ama safi korku var, çaresizlik var.

Senden özür diliyorum smokin. Kendimden başka kimseye güvenmemen gerektiğini hala anlayamadığım ve senin canını sırf parayı dert ederek kendi canım pahasına koruyamadığım için. Orada geçirdiğin korkulu her dakika her saniyen için. Hiçbir anlamı yok senin için, giden gitti. Ama belki de kurtuldun bu ucube hayattan bilmiyorum. Umarım gittiğin yerde çok mutlusundur. Affet beni, ben hiç affetmeyeceğim...

Hayatta her şey bir denge meselesi deniyor ya, ne tarafta bir aşırılık varsa, tam karşısında kalan taraf o kadar boş kalıyor. Katılıyorum buna. Ne kadar yoğunlaşırsam bir tarafa, oldurmaya çalıştığım şey sanki azalıyor etrafımda. Akıntıya karşı kürek çekmeme sebep oluyor. Kürek çekmeye devam etmemek bir tercih değil bu noktada ama kürek çekerken, aldığım mesafeye odaklanmanın yanısıra kaçırdığım bir şeyler var biliyorum. Yoksa bu kadar dengesiz, bu kadar yalpalarken bulmazdım değil mi kendimi?

Tadını çıkarmak gerek hayatın, eğlenmek gerek. Ama ya aldığım mesafe eğlendiriyorsa beni ve bu mesafeyi olabildiğince hızlı arttırmaksa tek dopaminim? İşte bu tekillikte sorun var sanıyorum. Başka taraflar böyle böyle eksiliyor, odaklandıkça mesafeye manzarayı kaçırıyorum. Ama ya manzara umrumda değilse?

O zaman mesele balıklar belki de? Kimi küreğini çektiğim tekneye atlayıp dikkatimi çekmeye çalışıyor, kimi olabildiğince büyük, altından çarpıp yokluyor ara sıra teknenin. Bak bir dakika diyor, bir dakika dur da şu renklerime, pullarıma bak. Ama duyamıyorum, duymak istemiyorum; odağım o kadar ileride ki... Artık eskisi gibi ilgilendirmiyor beni balıklar.

Bazen boşa bu çaba, küreği müreği bırakıp boşluğa bırakıversem kendimi diyorum. Ne anlamı var ki? İstediğim mesafeyi aldıktan sonra elimde kocaman bir hiç olmasından korkuyorum. İçten içe de biliyorum, sonu kocaman bir hiç. Aradığım şey orada olmayacak. Ama bu başka bir arayışın başlangıcı olacak diye avutuyorum kendimi, sonuçta yaşamanın varmakla bir ilgisi yok. Yolda olmak, yolda kalmak mesele, bazen dursan bile.