Açıl Kafam Açıl..

eski bir rus geleneği vardır; yola gidecek yolcu, kapının eşiğinden dışarı adım atmadan önce birkaç dakika sessiz durur, geride bıraktığı eve dağılmış olan ruhunun toparlanıp bedenine girmesini bekler.

“fizik kanunlarına göre sırtını dayadığın herhangi bir şey birdenbire giderse, o yöne doğru devrilirsin. bunun güçsüzlükle alakası yok.”

Aşka kafam öyle basmıyor ki birisi “midemde kelebekler uçuşuyor” dese “hasiktir nası yuttun canlı canlı” derim.

kendimi Güneş sistemindeki diğer gezegenlere göre kendi ekseni etrafında ters yönde dönen Venüs gibi hissediyorum

“Yaydan çıkmış bir ok gibi dalınmıyor gerçeğe, kollara ayrışmayı, parçalanmayı, dağılmayı, her çatlaktan sızmayı göze almak gerek. Vurulmayı göze almadan kimse firar edemez. Ama kim bir mahkumdan daha iyi tanıyabilir ki zamanı?”

Kimse de demiyor ki bu kız musluğun başında sıcak suyun gelmesini beklerken ne düşünüyor.