Ölümün bir yolculuğun sonu olduğu çok söylenmiştir; ama bu benzetişin Paris'te ne kadar doğru olduğunu kimse bilmez. Bir ölü, özellikle değerli bir insanın ölüsü, öbür dünya sahillerinde, limana çıkan ve bütün otel simsarlarının öğütleriyle yordukları bir yolcu gibi karşılanır. Kimi feylesoflar ya da yaşayacaklarından emin olan ve kendilerine konak yaptırdıkları gibi mezar yaptıran kimi aileler kenara bırakılırsa, kimse ölümü ve onun toplumsal sonuçlarını düşünmez. Ölüm her zaman beklenmedik bir zamanda gelir; sonra herkesin anlayacağı bir duygu, mirasçıları ölümün mümkün olduğunu düşünmekten alıkor. Onun için, babalarını, analarını, karılarını ya da çocuklarını kaybedenlerin hemen hepsi bir sipariş elde etmek için acının pençesindeki insanların şaşkınlarından yararlanan bu çeşit simsarların hücumuna uğrarlar. Önceleri meşhur Pere-Lechais mezarlığının etrafından toplanan ve orada mezarlar caddesi denmesi uygun düşecek bir sokağı dolduran mezar taşı mütahitleri, mirasçıları mezarlığa yakın bir yerde ya da orada çıkarken yakalalardı; ama farkında olmadan, rekabet, ticaret hissi, onlara bazı imkanlar verdi. Bugün, şehirlerin içine, ta belediyelerin yanına kadar inmiş bulunuyorlar. Hatta simsarlar, çoğu zaman, ellerinde bir mezar planı ile evlere bile sokuluyorlar...
stormborns
pixelskylines
origamiaround
turnnoffyourmind
baratheonpilled
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
amandla
gracieabrams
