aradığın gökçe gülü bunca yıl geçti buldun mu?

bazen öyle cümleler geliyor ki ağzıma ben kelime bulamadan uçup gidiyor aklımdan. ışığın peşindeyim ama kelime sandıklarımı açacak anahtarları bulamıyorum. başarısızsın diyorum kendime sonra da başarılı olmak ne demek diye soruyorum yine kendime. başarı hafızada mı saklı? ya geçmişin karanlığından çıkamayanlar? başarı parada mı? ya parayla kendine bir aşk bulamayanlar? başarı kitap yazmakta mı? ya benim gibi sahiplerine gönderilmeyen fakat yakıcı mektuplar yazanlar? başarı kimde? şirinde mi, ferhatta mı, dağda mı? yoksa bunları anlatan yazarda mı? ah be geldim işte yine yeni bi şehre, çenem açıldı iyice. kimsenin beni bilmediği sokaklar, benim kendilerini bilmediğim sokaklar. yürüyorum yürüyorum hayatımı kesit kesit izliyorum, bunu bir sinema koltuğuna tercih ediyorum. unuttuklarıma üzülüyorum, sevdiklerime, kaybettiklerime üzülüyorum. seviniyorum unuttuklarıma, sevmiş olduklarıma, hiç gelmemiş gibi silinmişlere ve yeniden yazdıklarıma...sokaklardan birinde hafızamın başarısını tebrik ediyorum.

bu kaçıncı alışışım yeni bir hayata?

şahsımca, bana göre, fikrimce uygulama dünyasında gelmiş geçmiş en iyi uygulama skyview’dır. tatilde bir gece vakti kankilerle kuma uzanıp yıldızlara dalmışken, yandaki çadırın çaldığı tüm sahilin oynadığı şarkıları dinlerken bu app şahsıma nice nice heyecanlar hissettirmiştir. yıllar önce başka gecelerde ders çalışmaktan boğulup camdan gökyüzüne bakarken keşfettiğim (ou elbette ben keşfetmedim, önüme serilmiş yıldız serisini tespit edip bu kesin bir takımdır ekiptir var mısın iddiasına şeklinde kendimle iddialaşmıştım) takım yıldızını (büyük ayı- ursa major) aklıma getirmiştir. yeni takıntımız hayırlı olsundur. kol ağrısı yüzünden bitkin düşene kadar dürbünle dolunayı saatlerce izlemekten sonra şimdi sırada teleskop fiyatlarına bakmak vardır. bir miktar daha hayırlı olsundur.

gece.

son 24 saatte çok şey oldu. son 24 saatte çok şey olmadı sadece ben son 24 saatte hiç uyumadım. kafamı sallıyorum sallıyorum boş. sallıyorum. boş. sallarken uyuyamıyorum. adrenalin çok. gece geldi. gece bitecek. sallıyorum. uyumuyorum.

05:22 / 19:31

hani o bırakıp giderken seni, bu öksüz tavrını takmayacaktın?*

biz seninle birbirimize inanarak uzak yaşadık

bir adanın denizden ayrı kalması neyse,

sürgünde şifa olacak sözcükler yetiştirdik

ve birbirimize sakladık …

anadolu’nun “önyargılarına tüküreyim” dermiş gibi mis gibi nazik insanları karşıma çıkardığı ve gen havuzuna -maşallah- hayran ettiği gül gibi katman katman derinine daldığım güzel şehir. gecenin bir vakti erkek cinsiyetine yol sorarken zerre endişe etmemişim ve bunu şimdi fark ettim.

her yer o kadar düz ki şehrin tüm kıvrımlaşma haklarını palandökende kullanmış olduğunu düşünebilirsiniz. tek problem herkes o kadar kötü çay demliyor ki yanında sürekli limon servis ediyorlar sanki o tatsızlığı bastırabilecekmişçesine...

bugün ise ben, okumakta olduğum kitabın bir sayfasında şu sözlerle karşılaşıyorum: bence her bir vatandaşın çözüm üretmek yerine şikayetle harcadığı her dakika, her an da damlayan musluk gibi bir israftır. o nedenle karşımdaki kişi sorunu anlayıp çözüm üretme değil, bir şikayet tavrı içerisindeyse derin bir nefes alıp yutkunuyorum. o kişi hayatını israf ettiğinin farkında değil. ne yazık ki farkında olmadığının bile farkında değil.

yılanlar deliklerinden çıkmaya hazır mı?

hatrı sayılır bir firmaya insan kaynak edip etmediklerini kontrol etmek için başvurdum. peşinden de cinsel terapi eğitimi için okuluma fiyat sordum. böyle bir dönemden geçiyorum ve her şey olmaya çalışıyorum. insanların cinsel hayatlarına mı burnumu sokmalıyım yoksa iş hayatlarına mı? meslek icabı bir yere sokmalıyım zira. tüm bu kesiştiremediklerimi vitaminsizliğe yorup bir greyfurt soymaya yeltendim. bir meyveyi yenilebilir hale getirmek için en çok kaç dakika gerekebilir? eh! greyfurt yemesini bilene hayli zorlu bir meyvedir. ondaki kan tadına ulaşmak için her dilimini soymalısınız. zevk almak için her kenarıyla ayrı ilgilenmelisiniz. ayrıca her şeyi ondan beklemeye de hakkınız yoktur. tuzu yanınızda getirmeniz gerekir. bunlara tahammülü olmayanın greyfurtu acı bulması pek normaldir. peki siz greyfurt olmak ve beceriksiz insanların yüzlerinde buruşuk ifade bırakıp sizi suçlamalarını istemiyorsanız ne yapmalısınız?çilek gibi güzel görünmelisiniz bi kere. tombul turunculuk çekici değildir ve bunda herkes hemfikirdir.

insanlar tadacakları meyvelere uzun muamele etmeyi sevmezler. bu yüzden her evin annesi meyve soyma görevini üstlenmiştir. evlatlarının tüm uğraştırıcı yanlarına rağmen sahip oldukları özü görüp onu sevmeyi öğrenmişlerdir çünkü. ve yine tüm yanlışlarına rağmen emek vermişlerdir. sevmenin tadının böyle geleceğini bilirler. bir de şu var ki greyfurt olmak istemiyorsanız kolay olmalısınız kiraz gibi. yahut muz gibi biraz korunaklı ama içten içe yumuşak. bu zırvaların, zırva olduğunu düşünüyorsanız kainattaki fraktal düzen henüz size tesir etmemiş demektir. bunu dedim diye üzülmeyin. sadece çilek olun. o zaman her kapı size açılacaktır. yılan bile sizi deliğine davet edebilir. ben de birkaç insan feda ettim ve çilek olamasam da -olmak istemesem de- insanlara çileklik yapmayı öğreniyorum.

eğer bir gün beni yolda greyfurt ararken görürseniz şaşırmayın. ömrümün sonuna kadar greyfurtları bulmaya ve cebimde tuzla gezmeye devam edeceğim. sürekli anlamsız yerlerde alakasız yorumlarda kendimi bulduğum üzere tüm bunları da greyfurt soyarken düşündüm. bir kere terk edildiğimde mutfağın zeminine oturup yarım saat boyunca patates dolu sepeti izlemiştim. o zamanlar ne düşündüğümü hatırlamıyorum. meyve soyarken bu düşündüklerimi ise kayda geçirmeye değer buldum. şimdi ise greyfurtun tadını çıkarırken son bir yıldır kayıp olan kelimelerimi yavaş yavaş bulmamın nazik sevinci var içimde.