ardor

“Having money is a way of being free of money,” says Camus. That’s not true. When we need money, we actually need other people who will do things that we need but can’t do by ourselves for us, and nobody can be free of this need, people do and will always need one another. Money is not a thing, it is a social relation, as Marx says. The problem is not this relation, but its formation, i.e., if it is forced (money) or voluntary (solidarity).

Düşünceye dalmış birinin yüzü bir yabancının yüzüdür, etrafındaki herkese ve her şeye… Düşünmek özünde bir yadsıma (yabancılaşma, negasyon) olduğu için, kişi düşünceye daldığında mutlak bir yabancıdır, o orada bile değildir: “yine nereye gittin öyle?”

bir yere yürürken ayaklarımıza yön veren, elimiz bir şeyi yordamla ararken veya usulca tutarken onu yönlendiren, hafızamızın sessizce söylediği basit kelimelerdir, bedenin diline ait olan, yazıya veya söze dökülemeyecek kadar basit kelimeler…

“Başladığın yere geri dön ya da gidebildiğin kadar geriye git, yaşadığın her şeyin üzerine düşün, seni bugüne getiren o yolu yeniden hatırla ve onun hakikatini söyle: ister bir şarkı gibi, ister haykır, ister ona tanıklık et veya onu sadece kendine sakla: ama nereden geldiğini bil.”